Gestrand op Balgzand

Zaterdag 12 mei 2018

De stemming zit er meteen goed in: aangespoord door zeemansliederen die uit de luidspreker van de rondvaartboot schallen sjouwen we de boten naar het enige hoekje dat nog beschikbaar is aan de drijvende steiger. Daarna gaat het onder de ijzeren discipline van assistent tochtleider Rein in een compacte groep de haven van Den Oever uit, naar open water. We volgen de boeienlijn net buiten de vaargeul en voelen de stroming van het afgaand tij. Tochtleider Freek houdt het overzicht van de groep van 15 vaarders vanuit de achterhoede.

We zijn nog maar net op gang of de meesten komen er achter dat ze te warm gekleed zijn. ‘Verkleedpauze!’ is de logische reactie van Freek, alleen niet besteed aan Rein en Julit die een deel van de tocht ondersteboven varen. Bij de laatste groene boei verlaten we de vaargeul op zoek naar een geschikte zandplaat voor de lunchpauze, ver genoeg van rustende zeehonden. Andersom, de rustende zeemensen worden opgeschrikt door een zeehond die zijn kopje nieuwsgierig boven water uitsteekt. Sommigen maken een wandeling over de plaat, Berend en Desiree verdwijnen bijna uit het zicht. ‘Die zitten vast niet om 2 uur in de boot’, zo wordt er hardop gedacht.

Tegen de verwachting in is de groep op het afgesproken tijdstip weer compleet. We varen langs een gestrande platbodem die op hoger water wacht en gaan op zoek naar de drempel die volgens het tochtplan na 3 uur onder water verdwijnt. De praktijk is weerbarstig, de drempel staat al onder water. We schuren over de ondiepte naar de volgende geul waar we weer de boeienlijn volgen.

De warme zon nodigt uit om op een strandje uit de kleren te gaan of rollen en reddingen te oefenen. Mathijs heeft een zware dobber aan het legen van mijn boot. Die is dan ook ontworpen en gebouwd om vooral met de kuip naar boven te liggen, daar zit toch een zekere vorm van logica in. Wanneer we uitgespeeld zijn zoeken we de haven weer op. We zijn aangenaam verrast dat we de drijvende steiger voor ons alleen hebben, het uitstappen gaat een stuk eenvoudiger dan het instappen en die zeemansliederen… die zingen we nu maar zelf.

Jaap

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

foto’s van het winterprogramma 2017-2018 Grootwater

Afgelopen jaar zijn er flink wat foto’s gemaakt van alle workshops die er zijn gegeven. De vrijwilligers die de workshops hadden verzorgd hadden zich dit jaar wel zeer creatief uitgeleefd om hun onderwerp zo levendig en interactief mogelijk over te brengen. Er is over de vloer gekropen met bootjes, ik heb golven van alufolie en peddels van tandenstokers langs zien komen, beweegbare bruggen met insteeklampjes zijn er gebruikt.  Mensen zijn in folie verpakt, poppen zijn beademd. De gevorderden kwamen aan hun trekken door gezamenlijk diverse scenario’s te bespreken. En er zijn natuurlijk een hoop tochten uitgerekend.

 De gezamenlijke maaltijd na de zwembadtraining was dit jaar weer een waar feestmaal, mogelijk doordat er veel mensen de keuken in waren gedoken om zich ook op dit vlak van hun beste kant te laten zien. En.. we hebben weer een leuk bedrag bij elkaar gegeten voor onze nieuwbouw.

 Tijdens de zeeborrel werd dit jaar gestreden om de Kapiteinstitel in de vorm van een pubquiz. En het blijkt maar weer hoe moeilijk sommige mensen te herkennen zijn als ze zich goed weten te vermommen in diverse rare kanouitrustingen. Hoe snel je foute antwoorden kan roepen als je de eerste wilt zijn. Met glans hebben we gelukkig weer een nieuwe kapitein. Berend nog gefeliciteerd met je crew van het jaar: de Schelpenspaarbank.

 Klik hier voor alle foto’s

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Rondje Venen 27 mei

Van onze buren in Alphen a/d Rijn ontvingen wij onderstaande uitnodiging
(NB deze tocht valt samen met de Kinderdijk tocht van Kano Rijnland):

Beste kanovaarders uit de regio en andere kanorelaties,

Bij deze herinneren wij jullie aan ons ‘Rondje Venen’ op zondag 27 mei a.s.
We hebben 3 tochten met de afstanden 24, 42 en 77 km, die allemaal het Nieuwkoopse Plassengebied aandoen en die ons verder leiden door de mooiste gebieden van het westelijke deel van het Groene Hart.

Aanmelden is mogelijk via de website van AKV “De Kromme Aar”: http://www.krommeaar.nl/event/rondje-venen-2/ (naar beneden scrollen voor het aanmeldformulier)
En denk aan de sluiting aanmelding woensdag 23 mei !

Wij hopen dat er vele kanovaarders onze kant op komen voor deze prachtige tochten.

met vriendelijke groeten,
Herman van Huis, Maarten Blasse en Evert Groeneveld
namens de toercommissie van de
Alphense Kanovereniging “De Kromme Aar”

Gepost in Vlakwater | Plaats een reactie

Kinderdijk 27 mei

 

 

 

Zondag 27 mei gaan we de molens van Kinderdijk bezichtigen.
Maar daar komen we niet vanzelf.
Instap is zonder steiger in een te kleine sloot.
Door de polder en een paar lagen bruggetjes komen we bij de Alblas hier gaan we overdragen geen steiger aanwezig maar zeer goed te doen.

Over de Alblas komen we aan bij Kinderdijk, dan dragen we over naar Grootwaterschap met een mooie steiger. Hier zullen we kijken en beslissen wat te doen ivm tussen deze wateren is maar beperkte ruimte.

De tocht gaat over een afstand 27 km en voor de liefhebber 30 km.
Graag opgeven vóór 26 mei bij de Vlakwatercommissie en geef even aan of je kan rijden eventuel trailer kan trekken.

Locatie vertrek is het gehuchtje Donk dat op de heuvel donk is gebouwd.
Om 8.00 op de club boten op laden 8.30uur vertrek naar donk.

Leon

Gepost in Vlakwater | Plaats een reactie

Introductiecursussen

Start introductiecursussen 23 en 26 april

Op bovengenoemde dagen zijn weer 2 enthousiaste groepen van start gegaan van in totaal 21 vaarders voor de introductiecursus die moet leiden tot ons clubdiploma.

Na de kennismakingsrondjes was het instappen geblazen en werden door sommigen de eerste wankele meters al peddelend afgelegd terwijl anderen er direct behoorlijk de sokken in hadden. Iedereen bleef bij de start i.i.g droog !
Allen veel succes en vooral veel plezier gewenst bij onze vereniging!
Marco

Gepost in Kanovaardigheid | Plaats een reactie

Start Vlakwaterseizoen: De Horsten

Op 8 april togen 14 vaarders naar de Stevenshof om daar op een mooie instapplek, uitgezocht door Jaap, te beginnen aan een 15 km lange tocht die door stilte gebied de Horsten zou voeren.
Het weer was subliem en deed echt voorjaarsachtig aan. Onderweg zagen we al een lichte groene waas doordringen in de natuur en de knoppen stonden op springen.
Er was een pauzemoment ingelast op een weiland waar de verwachte ganzen zich toch niet lieten zien. Tijdens dit pauzemoment gaf Leen een regenworm show weg.
Hierdoor sloeg de fantasie op hol dat de worm onderhuids zou gaan en als gruwelijk Alien monster weer naar buiten zou treden. U begrijpt het al, het bleef bij een fantasie.
Bij terugkomst op de club was er nog een “erwtensoep-met-toebehoren” late lunch die erin ging als koek. Vrijwel alles ging schoon op en we konden terugkijken op een succesvolle seizoensopening met een grote opkomst.

Marco

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Rolluik (links naast de deur) permanent open.

Gisteren heeft Buurman & Buurman het defecte rolluik, t.b.v. het visitekaartje tijdens de NK Kanopolo, open gezet.
Het slinger mechaniek is defect, dus probeer het luik niet te sluiten, dat zou kunnen resulteren in een vrije val van het luik.

Om de overige luiken te ontzien, totdat deze in de nabije toekomst worden vervangen, verzoekt Buurman & Buurman een ieder de luiken rustig open en dicht te draaien en er dus geen wedstrijd van te maken.

Verder fladderen er sinds gisteren (21 april 2018) twee roofvogelvliegers boven het dak van ons clubgebouw. Hopelijk blijven ze nu wat langer in de lucht en laten de grote schijtlijsters ons nu wat meer rust en blijft de steiger wat schoner.

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Bootcampen in Zeeland – Pasen 2018

NZKV Zeelandkamp 2018 onder leiding van Walter Noort

Wat? Ga je met Pasen kamperen? Terwijl je de hele dag in de regen in een kajak hebt gezeten? Je bent gek! Dat is wat een collega me zei toen ik vertelde dat ik mee zou gaan op NZKV kanokamp in Zeeland. Vier dagen varen op het Grevelingemeer, Oosterschelde en de Noordzee, met als doel oefenen met tochtplanning, navigatie, vaartechniek en veiligheid. Ik ben een beginnend kanoër en dit moet mijn zeedoop worden. Walter had beloofd dat het onvergetelijk zou worden, en het was me nog niet helemaal duidelijk of hij hiermee niet stiekem onvergetelijk koud en nat had bedoeld.

Als we op vrijdagochtend aankomen op minicamping Tellershoeve te Kerkwerve (ten westen van Zierikzee) is het bewolkt maar droog. We zijn met zes deelnemers, vijf Nederlanders, een Vlaming en afgezien van mezelf nog een vrouw. Gelukkig heeft de Tellershoeve een recreatieruimte voor de kampeerders beschikbaar, waar we koffie kunnen zetten, eten en theorie kunnen doornemen. Er is zelfs een elektrisch kacheltje voor ons neergezet. Vrijdagmiddag varen we al onze eerste tocht: vanaf het strandje bij Den Osse naar de Ossehoek en Archipel. Op de heenweg hebben we heerlijke golven, en we vergeten al snel dat we in een groep moeten varen. Eerste les: kijk regelmatig achterom en zorg ervoor dat je als groep bij elkaar blijft. Dat wordt ons nog duidelijker als blijkt dat we bij het binnenvaren van de haven van het U-vormige eiland Archipel Walter kwijt zijn. “Net zag ik hem nog”, zeggen we tegen elkaar Tja, zo snel kan dat dus gaan….. Gelukkig is hij snel teruggevonden en ongedeerd. Op de terugweg hebben we wind van achter en stevige golven, wat het voor kanoërs zonder scheg lastig maakt om koers te houden. Voor je het weet ben je alleen nog aan het vechten (tegen de golven, jezelf?), zonder een steek vooruit te komen. Maar een sleepje doet wonderen. Iedereen is na terugkeer op de camping bekaf, en na het eten begint het ook nog te regenen, dus laat maken we het niet.

De volgende dag  starten we bij restaurant de Heerenkeet, op loopafstand van de camping. Er staat een overtocht naar Colijnsplaat op het programma waarbij het oefenen met navigatie centraal staat. ‘s Ochtends hebben we eerst de tocht besproken en de sterkte van de stroming en tijdstip van eb en vloed doorgenomen. We houden het de hele dag droog en iedereen geniet van de tocht. Onderweg is er genoeg tijd om elkaar wat te leren kennen. We varen op kompas, rekening houdend met stroming en wind en leren vooral dat je niet altijd kunt vertrouwen op wat je ziet, en dat je dus voortdurend je locatie en doel moet vaststellen aan de hand van de boeien, kompas en kaart. Zien we daar in de verte nou wel echt de schelpenbank? Of is het toch iets anders? Een strandje misschien? De schelpenbank blijkt door het hoge water nauwelijks zichtbaar en bij aankomst passen we er maar met zijn zevenen maar net op. Het laatste stuk terug naar Heerenkeet maken we een “sleeptrein” en bij aankomst staat het water zo hoog, dat we niet meer over de rotsen hoeven te klauteren maar zo te steiger op kunnen stappen. De warme koffie en chocolademelk zorgen ervoor dat het laatste restje kou al snel uit onze lichamen verdwenen is.

Paaszondag begint waterkoud, en met tegenzin wurmen we onszelf in onze klamme neopreen pakken. Dat we deze de hele avond wapperend voor het elektrische kacheltje hebben gehouden heeft niet echt geholpen. We gaan vandaag de Noordzee op. We houden het bij een relatief korte tocht, zodat iedereen zich terug op de camping kan opwarmen en opdoffen voor het diner bij de Heerenkeet. Maar voordat we in de kano stappen laat Walter ons eerst een paar rondjes rennen om op te warmen. Als we eenmaal op het water zitten zijn we de kou helemaal vergeten. We oefenen eerst het vaste rondje technieken: boogslag, 365 graden rondje draaien, zijwaarts verplaatsen. Daarna de baai uit en langs de kust. Om en om spelen we dat we ziek worden en gesleept moeten worden. Nog best lastig, want door de golven kun je niet zo gemakkelijk in een rechte lijn varen. De voorste heeft het meestal zo druk om vooruit te komen, dat er geen tijd is om achterom te kijken en dus geen idee heeft wat daar gebeurt. Toch sleep ik liever dan dat ik gesleept word, want daar krijg je het past echt berenkoud van.

De laatste dag worden we wakker van regendruppels op onze tent. Zelfs de huisbig van de Tellershoeve houdt zichzelf stil in zijn hok. Onze dampende neopreenpakken en -schoenen hebben de luchtkwaliteit in de recreatieruimte niet echt goed gedaan (en dan druk ik me nog voorzichtig uit). Na het ontbijt geeft Walter eerst een instructie over sleeplijnen: waar moet je op letten als je een sleeplijn wil gaan kopen, en waarom kun je deze beter zelf maken? Mijn nieuwe sleeplijn –afgelopen winter gemaakt op de Makersdag – wordt dan ook uitgebreid gefotografeerd. Maar na al dit uitstelgedrag gaan we toch maar doen waarvoor we zijn gekomen: varen!  We rijden naar Schelphoek, en bij het omkleden hebben we niet direct zin, maar een rondje ‘bootcamp’ doet veel goed en dat omstanders in regenjassen en met warme laarzen ons stomverbaasd nakijken nemen we op de koop toe. We gaan warm de boot in. De caissons bij Schelphoek liggen zo droog dat we er niet eens onderdoor kunnen varen. We oefenen opnieuw het zijwaarts verplaatsen, waarbij ik voor het eerst het idee heb dat er ook echt sprake is van een verplaatsing, en niet van geploeter. Daarna redden en slepen we opnieuw om en om elkaar, twee aan twee en in een treintje. We lunchen met regencapes in de luwte van de duinen. Ondertussen bespreken de voordelen van cup-a-soup, couscous en gekookt ei boven het brood dat op donderdag al was gekocht en  dat inmiddels toch best wel droog begint te worden. Wanneer we lekker in de weer zijn met vlotje-varen en het leggen van contactlijnen ontdekken we dat het inmiddels al half vier is.  We zijn uiteindelijk veel langer op het water gebleven dan we eigenlijk van plan waren en koud hebben we het al helemaal niet meer. We hebben het gewoon veel te druk gehad!

We sluiten het kamp af met het traditionele patatje bij Schelphoek waar de afgelopen dagen worden geëvalueerd. Veel hulde voor de positieve benadering van Walter, waardoor iedereen én heel veel plezier had, en tegelijk heel veel heeft geleerd. Het is leuk en stimulerend om te horen dat je al goed bezig bent, maar dat je jezelf kunt verbeteren door het net iets anders aan te pakken. En als ik een ding heb geleerd is dat kou en nattigheid inderdaad maar relatief is. Ik zal in elk geval nooit meer zeggen dat het te nat is om te varen.

 Saskia van Bergen

Gepost in Grootwater, Verslagen | 2 Reacties

Over eierdozen, kwispelen en scheten in droogpakken.

Oefendag technieken, 2e Paasdag. Onder leiding van Manon en Tjeerd.

Om 08.30 uur verzamelen we bij het clubhuis en onder het genot van een plak paasbrood én koffie worden de plannen voor vandaag besproken. We zijn met z’n 11-en: Marjon, Tjeerd, Marian, Leen, Dirk, Jan Cees, Jeroen, Manon, Rein, Alex en Birgit.

Wind was Zuidoost,  kracht 3 tot 4, temperatuur ca. 7°, watertemperatuur nog geen 5° (niet omgaan dus!)

Het idee is om naar Muiderberg te vertrekken en dan richting Pampus te varen. Onderweg zullen dan verschillende technieken -zoals de tocht al zegt-  aan de orde komen. We zullen 2 aan 2 varen en elkaar wijzen op hoe het eventueel beter kan. De bank in het clubhuis wordt als ‘kano’ gebruikt, terwijl Rein voordoet hoe de peddel ingestoken dient te worden.
Rein en Manon hebben Miss Rijnland in haar kano meegenomen, maar vandaag wordt ze nog maar even genegeerd.
Op naar Muiderberg, langs de verleidelijke Fata Morgana, maar dit blijft vandaag een luchtkasteel.
Er staat gelukkig iets minder wind dan vorig jaar de eerste tocht naar Marken en Volendam.
We starten vanaf de kade richting eiland Hooft, pal Noord. Het begint meteen al goed met de golfjes schuin van achter. Wel weer wennen zo aan het begin van het grootwater-seizoen. Maar ook wel weer leuk.
In de luwte van het eiland worden instructies gegeven. Het eiland wordt gerond en er wordt goed op elkaar gelet. Op de Noordwest hoek van Hooft wordt een kleine pauze genomen, snel iets gegeten of gedronken en opnieuw instructie gegeven.
Sinds vandaag weet ik wat met kwispelen bedoeld wordt in kanotermen; niet van achter, zoals een hond doet, maar van voren! We hebben wat afgekwispeld! Of niet helemaal, want valt niet altijd mee.

Kwispelen: de peddel ver voor in steken, een halve boogslag maken en vanuit de heup meebewegen, waardoor je boot snel van richting verandert.
We steken gezamenlijk de vaargeul over en gaan naar het daar achter gelegen strandje.
Sommige mannen ‘kwispelen’ nog wat na bij deze eerste stop op de wal, nabij het Muiderslot.
Omdat het toch wat nat is, van regen kun je eigenlijk niet echt spreken, het spettert af en toe wat, worden een tentje en een zeiltje opgezet. Best knus. En leerzaam: een scheet in een droogpak ruik je niet (nou ja, misschien later, de geur moet toch ergens blijven) maar hoor je wel. Dit had ik niet geweten als ik niet gekanood had. Weer wat geleerd.
Op de terugweg leert Manon ons nog hoe je het beste de golven (golfjes) kunt nemen: insteken over de golf en je (peddel) dan mee laten nemen door die golf, die onder de boor door gaat. Spaart kracht.

Maar daar blijft het niet bij. Het laatste stuk gaan we nog eierdozen bekijken. Eierdozen? In het water? Maar het is al snel duidelijk wat bedoeld wordt. Een plek waar heen- en door de hoge wal teruggekaatste golven elkaar ontmoeten. Eierdozen dus.

Wil je zelf ervaren hoe dat voelt, dan moet je een volgende keer mee varen. Erg leerzaam.

Bijna 14 kilometer gekanood, met een hoogste snelheid van bijna 10 (?) kilometer per uur. Vast een heel klein stukje. Iedereen is in de boot gebleven dus al met al een prima dagje.

Birgit

 Voor alle foto’s klik hier

 

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Makersdag zondag 28 januari

Ik heb zondagmiddag weer genoten van een workshop sleeplijnen-maken. In het begin vroeg ik me af, wat het moest gaan worden. Maar volgens mij zijn we allemaal tevreden huiswaarts gegaan.

Fleur bedankt voor  de organisatie, je inkoop en gelukkig blauwe in plaats van roze stof. En beterschap.
Mathijs, bedankt voor de werkinstructie, zonder welke het toch wel wat ingewikkelder was geweest. En voor je naaimachine-skills!
Arjan, bedankt voor de bandjes en voor die fantastische werkende antieke handnaaimachine.
Saskia, bedankt voor de gezelligheid en wat fantastisch dat je schoonmoeder mee was. Vond ze het leuk?
Sophie, bedankt voor al je creativiteit en af en toe je warrigheid. Zo leuk
Rein, bedankt voor je adviezen en al je handige dingetjes.
Manon, bedankt voor de koffie, thee en het klaarzetten van de lunch.
En alle anderen bedankt voor jullie gezelligheid, de afwas, alle lekkere hapjes en wat al meer.
Misschien ben ik iemand vergeten, maar ik moet ook af en toe nog bij gezichten namen bedenken. Sorry daarvoor!)

Volgens mij is zo’n gezamenlijke bezigheid als vandaag wat de vereniging tot een hele leuke vereniging maakt!

Eén tip: misschien voor een volgende groep of volgende keer wat heldere maakinstructies op papier voor de deelnemers.  Maar ach, misschien is het dan niet zo leuk meer.

Groet en tot een volgende gelegenheid,
Birgit

     

  

Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie