Alkmaar 17-07-2022

Alkmaar 17 juli 2022        (redactie: verslag door Berend)

Voor alles is een eerste keer. Ik heb me bijvoorbeeld laten vertellen dat dit de eerste keer was dat onze vereniging een tocht in Alkmaar organiseerde. Ook was de tocht naar Alkmaar de eerste officiële tocht voor een deel van de nieuwe leden lichting! Voor Daila, Gerbrand, Marion en Sylvia was dit het geval. Voor de rest zijn Amber, Jos, Julienne, Jan Cees,  Jacqueline en Adri (beide (bijna) voor het eerst met een nieuwe tweepersoons kano) erbij. Marijke was de vaarleider.

Om half 9 verzamelden we op de club en na het klaarmaken voor de reis vertrokken we richting Alkmaar. Op de heenreis was het snel arriveren in Alkmaar niet helemaal zeker. Er leek een file te ontstaan op de snelweg. Gelukkig was dit maar een kleine opstopping en kwamen we allemaal rond dezelfde tijd aan op de parkeerplaats.

Rond 10 uur aangekomen werd eerst een kleine koffie pauze gehouden. Dit was een goed moment voor Marijke om alvast instructies te geven voor de tocht. We zouden eerst door een stuk natuur naast Alkmaar varen en hierna door de binnenstad varen. Vanwege de dunne grachten in Alkmaar werd aangegeven dat het dragen van een zwemvest bij dit laatste stuk verplicht was.

Na de pauze zijn we begonnen met het instappen in de kano’s. Hierbij hadden we concurrentie van de sloepen die op dezelfde plek het water in moesten. Gelukkig ging dit zonder al te veel problemen en al snel konden we begonnen met het eerste stuk van de tocht.

De Bergervaart vanaf de aankomstplek

We zijn zoals eerder besproken eerst de wildernis in gevaren. Omdat het ondertussen al laat in het seizoen was, was er vooral veel riet te zien langs het water. Vrij snel na het begin van de tocht werd de diversiteit van onze vereniging benadrukt door een kanoër die uit tegengestelde richting kwam. Zoveel vrouwen in kano’s zag hij niet vaak!

Na een afslag op vanuit de Bergervaart naar de Ringsloot van de Bergermeer werd het kanoën al een beetje lastiger door de smalle doorvaart en de scherpe bochten in de tocht. Na een korte drijfpauze werd er vanuit de achterhoede materiaalpech gemeld. Gelukkig bleek dit een los voetensteuntje te zijn en kon de tocht worden vervolgd.

Jacqueline en Adri in hun nieuwe aanwinst

We kwamen aan bij de eerste pauze plek aan Wiertdijkje aan de rand van Bergen. Hier werden we door ruiters gevraagd om even te wachten met uitstappen, omdat de paarden waar zij op reden angstig werden van onze vreemde watervoertuigen. Hierna konden we uitstappen en een tafeltje veroveren om aan te pauzeren. Tijdens de pauze kregen we gezelschap van twee honden die erg graag even het water in wilden. Na een tijdje pauzeren kreeg Marijke advies over hoelang een pauze ongeveer zou moeten duren en zijn we snel de kano’s ingestapt.

De eerste pauze in Bergen

Tijdens het tweede deel van de tocht werd het al drukker op het water met enkele sloepjes uit Alkmaar. Gelukkig konden we ze passeren. Ook fijn aan dit deel van de tocht: niemand is haar peddel verloren!

Groepsfoto op de Ringsloot van de Bergermeer

Aangekomen op de Bergerringsloot kregen van Marijke de instructie om vooral achter elkaar te varen, omdat het in Alkmaar erg krap ging worden met bootjes. We zijn hierna via de Krommesloot (die erg krom was) en de Steesloot de Singelgracht opgevaren.

Op de Singelgracht zijn we uitgestapt bij een singelparkje. Hier hebben we gegeten en ons voorbereid voor het laatste deel van de tocht. Toen we wilde instappen kwam er een sloep aan die graag wilde aanleggen. Gelukkig konden we toch nog op de steiger instappen en onze tocht door Alkmaar vervolgen.

We zijn eerst de Lindegracht opgevaren. Hier konden we de oudere huizen van Alkmaar bewonderen.  We zijn vervolgens de Baansingel opgevaren. Hier wederom een kleine drijfpauze.

We zijn linksaf geslagen richting het Verdronkenoord. Helaas werden enkele kanoërs belaagd door jongeren die het water insprongen en zorgden voor natte kleding (en jammer genoeg buiten peddelbereik bleven). Op het Verdronkenoord werd het intussen erg druk met sloepjes en suppers. Op de Mient verloor een sloepje helaas controle over het stuur en voer deze de kade in. Gelukkig kon onze groep hierlangs komen. Op de Voordam hebben we vervolgens een drijfpauze gehouden naast het Hollands Kaasmuseum.

Het Hollands Kaasmuseum

Na de drijfpauze zijn we het Luttik Oudorp opgevaren. Na het inhalen van enkele suppers sloeg het noodlot toe. Een sloepje voor wederom de kade in, maar raakte hier de achterkant van een van onze kanoërs. Ik en een andere kanoër die ik niet ga noemen vanwege de gevoelige situatie, konden helaas niet op tijd stoppen en voeren tegen de sloep aan, waarbij de voor(niet)genoemde kanoër met de punt van de kano tegen het achterhoofd van een van de opvarende kwam. Na een korte woordwisseling hebben we gelukkig zonder (zichtbare) schade de tocht kunnen vervolgen.

We zijn linksaf geslagen op het brede Noord Hollands Kanaal. Deze hebben we gevolgd tot de eerstvolgende afslag richting de Singelgracht. Hierna zijn we weer over de Steesloot teruggevaren. Via de afslag op de Houtvaart zijn we terug op de Bergervaart gekomen. Het doorgeven van sloepjes die vanaf de tegengestelde richting kwamen werd steeds minder gedaan. De groep voer namelijk tegen het einde van de tocht keurig achter elkaar. Op het laatste stukje Bergervaart heb ik met enige vaardigheid de doorns van een bramenstruik vermeden om een onrijpe braam kunnen bemachtigen.

 

Groepsfoto op het Noord Hollands Kanaal

Terug op de Bergervaart

Terug bij de parkeerplaats hebben we even moeten wachten bij de inmiddels druk geworden boothelling, maar gelukkig konden we deze snel gebruiken om uit te stappen.

 

Even wachten tot de boothelling vrij is

Op enkele incidenten na was de tocht naar Alkmaar dus een groot succes. De tocht is wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar (het liefst wel buiten het vaarseizoen!).

Om af te sluiten met nog een eerste was dit mijn eerste vaarverslag. Ik hoop dat ik leden die nog niet naar Alkmaar zijn geweest enthousiast heb gemaakt voor deze tocht.

Berend de Koning

 

Posted in Algemeen | 5 Comments

Op pad met Team Breizh

Zeekajakweek Finistère, Bretagne, 12-17 juni 2022

Instructeurs: Walter en Arnold
Deelnemers: Bram, Ton, Jos, Menno, Gerard, Maarten, Saskia
Verslag: Saskia

Finistère betekent letterlijk einde (finis) van de wereld (tère). En zo voelt het ook een beetje als Bram en ik op zaterdag 11 juni arriveren in Lescléden, Bretagne. We hebben dan bijna 12 uur aan een stuk door gereden. Niet via Parijs zeiden we nog tegen elkaar, maar net na de péage misten we een afslag en toen gebeurde het toch, met als gevolg aansluiten op de Boulevard Périphérique. Gelukkig had Bram dit stresssvolle stuk door Frankrijk voor zijn rekening genomen, want ik was om diverse redenen bekaf aan de trip begonnen.

Doel van de trip was een week kajakken in het departement Finistère, het meest westelijke deel van Frankrijk. Het vaargebied is gesitueerd rond Pointe du Raz, een 72 meter hoge kaap omringd door granietrotsen. Het verschil tussen eb en vloed is hier extreem groot en dus is er veel stroming. Hier ligt dan ook één van de grootste tidal races (of getijdestromen) van Bretagne. Een tidal ontstaat wanneer getijdewater zich tussen rotsen perst. Het gevolg is honderden meters wildwater op zee. Wildwater fans denken bij een tidal vooral staande golven waarop je lekker kunt surfen, maar angsthazen zoals ik zien alleen wervelingen, gevaarlijke stromingen en draaikolken. Dankzij de oceaandeining en de vele rotsen kun je bovendien goed rockhoppen in Finistère. Daarbij probeer je over de top van een golf tussen twee rotsen door te varen. Als je de golven goed hebt gelezen surf je er zo doorheen, maar overmoed wordt gestraft: is het water te laag dan eindigt je boot droog liggend op een rots, en heb je net die ene hoge golf over het hoofd gezien dan kun je zo maar tegen dezelfde rots worden gesmeten. Een helm is daarom verplicht. De meeste deelnemers aan de kajakweek in Breizh, zo wordt Bretagne in het Bretons genoemd, nemen een robuuste boot mee, liefst eentje van polyethyleen.

Vooraf had ik zo mijn twijfels of het wel iets voor mij zou zijn. Ik had stoere verhalen gehoord van Walter, één van de instructeurs. Het klonk als een kajakweek voor echte mannen. Iedereen hing aan de lopende band ondersteboven in zijn boot, er sneuvelden regelmatig peddels in de hoge golven, en er was ook wel eens een boot door midden gebroken tijdens het rockhoppen. Maar jij moet ook een keer mee hoor Saskia, zei Walter. Jij vindt dit ook leuk.

En dus zit ik op zaterdagavond op de camping van Lescléden, samen met acht mannen. Behalve Walter is ook Arnold mee als instructeur. Walter en hij organiseren deze reis al jaren, en ze zijn niet alleen heel ervaren kajakkers en instructeurs, maar kennen ook de mooiste plekken. We zijn nog altijd met iedereen heelhuids thuisgekomen, verzekeren ze mij. De meeste andere deelnemers zijn al vaker mee geweest, of hebben ervaring met wildwatervaren. Ik heb vorige zomer weliswaar mijn zeevaardigheidsdiploma behaald, maar ben nog nooit in het buitenland geweest met mijn kajak.

In de week die volgt ga ik door een fysieke en mentale rollarcoaster. Van relaxte picknick op een privéstrandje, via een stevig stuk peddelen, tot buffelen in de branding en adrenaline die door de aderen spuit. Mijn ervaringen zijn samen te vatten in vier trefwoorden:

Natuur

De natuur bij Pointe du Raz is overweldigend, en kan het beste vanaf het water worden bewonderd. Zelfs bij relatief rustig weer zijn de golven die tegen granietrotsen te pletter beuken spectaculair om te zien (en te horen). De trage zeedeining maakt dat je het ene moment omgeven bent door golven als bergen, en het volgende moment vanaf een bergtop de afgrond in lijkt te kijken. Wanneer het regent en waait is de zee grijs en kan de hemel op je drukken, maar het is de hele week fantastisch weer: 25 graden, wolkenloze hemel, azuurblauwe zee. We varen geen enkele dag echt lange afstanden. We pauzeren op idyllische strandjes, stappen na afloop rozig in onze kajaks en wachten tot de vloed ons het water in laat glijden. Terug op de startplek kan het neopreen uit en zwemmen we in de branding. Het is ook jammer dat ik geen verrekijker heb meegenomen, want overal zie ik zeevogels, boven mijn hoofd surfend op de thermiek, deinend op de golven, of in nesten op de rotsen. Vooral de Jan-van-Gent maakt indruk, zo’n enorme spanwijdte en dat je dan toch zo elegant het water in kan duiken.

Op een rustige dag maken we een dagtocht naar Île de Seine, gelegen op ongeveer 8 km voor de kust. Een eiland dat uit niet meer bestaat dan een stapel rotsen, dat vroeger vooral werd bevolkt door vissers maar tegenwoordig afhankelijk is van toerisme. We leggen onze kajaks in de haven, verwisselen neopreen voor korte broek en shirt en doen ons tegoed aan ijs en koffie verkeerd. De felgekleurde kozijnen van de cafés en restaurants zijn verweerd door de zoute wind, en we voelen de zon branden op onze schouders. Ze kunnen me nog meer vertellen, maar dit voelt toch echt als vakantie.

Angst

De inslingerdag begint onschuldig. We varen langs de zuidkust, en wennen langzaam aan het varen in de golven. Kijk naar de zee, zeggen Walter en Arnold. En kijk vervolgens nog een keer. Ze zullen het de komende dagen nog heel vaak zeggen. Het is dan ook verraderlijk, de deining lijkt een regelmatig patroon te volgen, maar af en toe zit er een uitschieter tussen. Je let even niet op, en plotseling zie je een golf recht boven je, terwijl jij je op een plek bevindt waar je op dat moment liever niet was geweest. Tussen twee rotsen bijvoorbeeld. Wel blijkt al snel dat sommigen meer durven dan anderen, een combinatie van ervaring, lef, en een robuuuste niet te nieuwe kajak. Ik zie Jos en Ton fluitend over de rand van een golf varen, rakelings langs een rotspunt. Ik doe het rustig aan, want ik heb alleen mijn Romany, een fijne maar kwetsbare polyester boot.

Tijdens de dagen die volgen worden de golven hoger en uitdagingen groter. Op dinsdag varen we voor het eerst in de tidal race. We oefenen eerst in een rustig deel hoe we de tidal veilig in en uit kunnen komen en daarna gaan we voor het echte werk. Ik voel een enorme weerstand om mezelf er in te storten, het ziet er doodeng uit. Maar tijdens de introductie had ik aangegeven dat ik mijn grenzen wilde verleggen, dus hup daar ga ik. Meteen hoor ik Walter achter me: je heupen los Saskia, je zit bevroren in je boot. Een tijd lang probeer ik al dansend te steunen (of is het al steunend te dansen?) terwijl de golven van overal komen. Uiteindelijk ga ik toch om. Ik probeer nog wel te rollen maar tevergeefs. Walter helpt me in mijn boot en vraagt Maarten om ons uit de tidal te trekken. Het volgende moment ligt Maarten ook om. Ik voel geen paniek, maar denk alleen: hé, dat is grappig. Die gekke oefeningen die ze ons tijdens traingen laten doen, die zijn wel degelijk op echte situaties gebaseerd! Het kan zo maar gebeuren dat er meerdere kajakkers achter elkaar omgaan.

Het is ook goed dat het is gebeurd, want hierna voel ik een stuk minder angst. Wanneer we op donderdag opnieuw de tidal opzoeken dan ben ik nog steeds niet de held van de groep, maar ik durf wel vaker naar het voorste deel van de tidal te varen en heb ook meer het gevoel dat ik de controle heb. Alleen de branding bij Baie des trépassés (De baai van de doden. Whats’s in a name?) die blijft spannend. Het is het bekende gevoel als ik iets engs moet doen: Ik heb aan de ene kant best zin in, maar ik wil tegelijk zo hard mogelijk wegrennen van de grijpgrage golven. Arnold probeert me te coachen op mijn techniek, maar het voorkomt niet dat ik een paar keer achter elkaar in de centrifuge terecht kom en door de golven op het strand wordt gespuwd. Dat mijn angst niet helemaal zonder reden is blijkt op de laatste middag. Als uitslingeractiviteit spelen we nog wat in de golven. Ik probeer achter op mijn boot liggend door de branding te komen; eerst alleen, en daarna met Walter als passagier. Het blijkt de perfecte manier om veilig het strand te bereiken. Als ik na afloop op het strand sta te kijken naar de anderen zie ik eerst Bram een onvrijwillige looping maken, en vervolgens blijkt de peddel van Jos in de branding op twee plekken door midden gebroken. Er valt niet te spotten met de kracht van de golven.

Mannen

Een tweede uitdaging waar ik mee te maken krijg in Finisterre, is ‘Hoe overleef ik een week kamperen met acht mannen?’ Nou, dat viel eerlijk gezegd reuze mee. Mannen zijn overwegend lief en gezellig. Ik had me vooraf voorgenomen om mezelf een beetje op de vlakte te houden. Dit vanuit de gedachte: zo heb ik de grootste kans dat ik ze meemaak zoals ze echt zijn. En op die manier leer ik er ook nog wat van. En dat klopte. Drie dingen vallen op:

Mannen praten graag over hun spullen. Over kano’s, merken kano’s, kano’s met roer en zonder roer, polyester versus polyethyleen. Maar ook over zwemvesten, peddels, auto’s, tenten, pannensetjes, multitools en wat al niet meer. Die gesprekken verlopen meestal volgens een vast patroon: ik zie dat jij een zwemvest van merk X. Die had ik vroeger ook, maar inmiddels heb ik een betere. Merk X was namelijk voorzien van een riempje, maar daar zijn ze mee gestopt. Sindsdien zakken ze af. Merk Y heeft geen riempje maar een bandje. Dat bevalt stukken beter. Ja, de tenten van merk A zijn het beste. Ik had vroeger (toen ik nog jong en naief was) dezelfde tent als jij, maar inmiddels weet ik beter. Ik luister vol aandacht. Wie had ooit bedacht dat vrouwen veel meer praten dan mannen?

Mannen geven ook heel graag advies. Ik werkte een tijd lang als projectmanager. In mijn functieomschrijving stond: je geeft zowel gevraagd als ongevraagd advies. In dat opzicht lijkt het alsof ik met collega’s op pad ben. De adviezen vliegen me om de oren. Voor de duidelijkheid: ze zijn altijd goed bedoeld. En soms zijn ze ook echt nuttig, ook als ze niet van de instructeurs komen: zo wijst Gerard me in de tidal erop dat ik te voorzichtig peddel: “je moet wel een beetje kracht zetten, anders kom je nooit vooraan in de staande golven terecht”. Maar veel vaker zijn ze overbodig, of tegenstrijdig. Tijdens het uitvoeren van een redding krijg ik van drie kanten instructies toegeroepen. Niet alleen ik, maar ook degene die gered moet worden raakt er van in de war. Houd dan maar eens het hoofd koel. Maar aan de andere kant: ik ben ook koppig en eigenwijs. Op het strand van Théolen probeer ik door de branding de zee op te varen. Ik ben ongeduldig en kijk niet lang genoeg naar de branding. Een grote golf pakt me schuin van voren, en keert mijn boot. Met grote snelheid vlieg ik richting strand, recht op een rotsblok af. “Naar links, naar links”: hoor ik Arnold in de verte schreeuwen. Ik wil echt niets liever dan naar links, maar mijn lichaam besluit iets heel anders. Ik ga gewoon rechtdoor. Tien seconden later beukt mijn Romany op de rots.

Sterke verhalen. daar zijn mannen ook goed in. Ze vertellen ze graag ’s avonds bij de tent, met een biertje erbij. Als ik het mag geloven hebben ze allemaal met minstens windkracht 8 een tocht gevaren, in golven van wel vijf meter hoog. Het ene verhaal is nog spannender en heroïscher dan het andere. Ik luister elke avond geboeid, totdat de moeder van camping eigenaresse Urbaine ons vanuit haar slaapkamer met handgeklap tot stilte maant. Allez mannen, het bed in!

Ik vond het bij aanvang vreemd dat alleen mannen zich hadden aangemeld voor deze trip. Maar door alle verhalen realiseer ik me dat de PR hier waarschijnlijk ook een rol in speelt. Juist door alle stoere verhalen over metershoge golven en gebroken kajaks (niet alleen verteld tijdens, maar ook ná de reis) denken vrouwen waarschijnlijk sneller dat een trip als deze niks voor hen is. Dat geldt ook voor mijzelf. Walter is een paar jaar bezig geweest om me over te halen mee te gaan. En dat terwijl Finistère geschikt is voor iedereen met een beetje lef. Je bepaalt namelijk helemaal zelf wat je grens is en wanneer je die over wilt gaan. Je kunt het gevaar opzoeken, risico nemen, door toch tussen de rotsen door te varen, die ene hoge golf mee te pakken, of expres niet op het ritme van de oceaandeining te letten. Maar het hoeft allemaal niet. En wanneer je er toch voor kiest kun je altijd rekenen op Walter en Arnold. Mocht je namelijk denken dat je aan jezelf overgeleverd bent te midden van die onberekenbare golven, dan heb je het helemaal mis. Op essentiële momenten blijken ze namelijk precies naast of achter je te liggen, om je te coachen, slepen, gerust te stellen, of je weer de boot in te helpen. Dat maakt het ook makkelijker om toch die grens op te zoeken en zo een betere kajakker te worden. Dus aan alle vrouwen: ga mee naar Finistère en zorg ervoor dat de we volgend jaar in de meerderheid zijn. Ik verheug me op de gesprekken!

Kapot

Wat is er uiteindelijk allemaal kapot gegaan? Niet zoveel dus. De kus tussen mijn kajak en de basaltrots liep met een sisser af. Alleen de punt raakte gechipt, maar dat kan eenvoudig worden gerepareerd. De grootste schade heeft mijn Volvo opgelopen. Ik had hem slechts een paar dagen voor de reis naar Bretagne opgehaald bij de autohandelaar. Hij glom toen nog prachtig en rook als nieuw. Tijdens de terugreis reed een Duitser op een parkeerplaats achteruit tegen de zijkant van mijn auto, met enkele dikke krassen als resultaat. Dat was een leermoment. Het echte gevaar vind je niet op het water, maar ernaast.

 

Posted in Algemeen, Branding/Wildwater, Grootwater, Verslagen | 11 Comments

Verkeerde afslag

Gorishoek – Rattekaai 10 juli 2022

Deelnemers: Elly, Femke, Sophie, Mathijs, Rob, Leen, Frank, Jaap
Tochteider: Jaap
Tekst redactie: Sophie
Foto’s: Leen, Jaap, Elly
Zonder veel moeite kunnen we, dachten we, naar de kreek van Rattekaai varen.
‘Gedwaald maar niet verdwaald,’ zal men later concluderen want deze kreek is toch anders dan bekend.
Op een rij liggen we, klem in de kreek, te wachten tot het snel opkomend tij ons steeds een stukje verder optilt.
Dan kunnen we weer vooruit.
Daar liggen we dan, een sliert kano’s op een doodlopend pad in het zwarte water. Het werkt op mijn lachspieren als ik er aan terug denk, stel je loopt daar en je ziet die kano’s en hun vaarders zo stil liggen in een doodlopende modderkreek. “Wat doen jullie?”
De modder is glad als de huid van een nijlpaard, met gaatjes waar insecten uitlopen en met krabben die zijwaarts hun pad vervolgen. Er wordt een peddel naar een krab uitgestoken, het dier valt aan en hapt er in. We zien de pootafdrukken van een ander dier, iets met met nagels.
Vooruit komen doen we door te bomen, de peddel verticaal in de modder duwen om af te zetten. Sommigen strekken hun armen uit en laten de peddel horizontaal over het vaste land wandelen. Dit voortbewegen wordt later samengevat als ‘slijk sluipen’. Men vindt het een heerlijk gevoel om door het water opgetild en meegenomen te worden, steeds ietsje verder. Soms verschijnt een peddel in de lucht, daar zit dan iemand. De achterhoede zijn we op een gegeven moment verloren, zouden die een andere arm hebben genomen? Mathijs stapt uit en loopt een stukje terug, vindt de achterhoede en overlegt. Dat het er toch anders uitziet dan de vorige keer.
Voor de lunch trekken we de kano’s op het droge, bloeiend lamsoor, subtiele paarse trosjes. Deze, ‘echte’, lamsoor is niet eetbaar. Wel eetbaar is de zeekraal die op lager gebied te vinden is, waar we de kreek weer uitvaren. Iets duikt er steeds weg en zwemt lange tijd onder water, een vogel, blijkt. We zien meer vogels waar wij de naam niet van weten.
Het duurt even voordat we kunnen vertrekken, een kano is dwars komen te liggen, met voor en achterpunt in de modder, ons eigen Suezkanaal incident.
Terug varen we rechtstreeks, hemelsbreed korter, minder voordeel van stroming mee dan als we via de geulen zouden varen. De boei geeft geen stroming aan, de kentering is nog bezig en we hebben tegenwind. Vogels boven de visnetten nemen af en toe een duik. “Ik weet niks van vogels” geeft iemand toe, “maar als ik ze een naam mocht geven zouden ze visdiefjes heten.” “Het zíjn ook visdiefjes,” klinkt het in koor. Tegen de achtergrond van sferisch blauw, boven intens en onder vermengd met wit, drijven wolken in zachte vegen. Hier hadden we pauze op de heenweg, nu hakken we door. Een enkeling waagt een rol en behouden komen we weer aan.
Kijk hier voor de foto’s
Posted in Grootwater, Verslagen | Leave a comment

Blokzijl juni 2022

Dit jaar was gekozen voor een 3 daagse tocht vanuit  camping ‘Tussen de Diepen’ in Blokzijl.

Vrijdag middag vertrokken vanaf de club, Jos met de trailer. Op de camping 4 maal een tent en een Chalet voor 5 personen.  In totaal voor 11 personen. Na aankomst onder leiding van chef-kok Elly een heerlijke maaltijd gemaakt die gretig aftrek vond. In de avond alvast wat proefgevaren richting de sluis van Blokzijl.

Sluis van Blokzijl met terras Sluiszicht

Avondrood Blokzijl

 

De 1e dag:
De klassieke Weerribben tocht vanuit Blokzijl via het plaatsje Nederland (alwaar een bezoek aan de vogelhut) naar Ossenzijl.  Heen door een open landschap, terug door een omsloten natuur gebied. Afgesloten met een goed glas op het beruchte terras bij Muggenbeet.  Gelukkig lieten de muggen het dit jaar aardig afweten. Onderweg ontmoeting met een heuse slang.

Type slang?

Riet voor de daken

 

 

Op de pauze plaats

In de avond op het terras aan de sluis gezeten waar er ook een optreden was van vertolkers van het Amsterdamse lied.

De 2e dag:

Een flinke vaartocht vanuit Blokzijl over het Giethoornse meer naar Giethoorn. De dag begon regenachtig wat een leuke sfeer gaf in het natuurgebied vlak voor Giethoorn.  Via het meertje wat achter de hoofdvaart ligt en een stop op het aldaar gelegen eiland  een stukje toeristische route gepakt. Het aantal vaarders uit Azië was beperkt dus ongelukken bleven uit.

Na de pauze via de stille Zuidplas en de Belterwijde naar de Beulakerwijde.  Ondertussen was de wind wat toegenomen naar 3 a 4.  Hierdoor was het wel even door peddelen met golven van opzij. Achteraf misschien iets teveel van het goede voor een vlakwater tocht.      Na in de verte de toren van het verdronken dorp de Beulakker te hebben gepasseerd,
en een zoektocht naar de theeschenkerij de Wieden, hebben we aldaar genoten van huisgemaakte lekkernijen.

Theeschenkerij de Wieden

Wrap time

 

Hierna nog 10 kilometer terug naar Blokzijl. Al met al toch weer 35 km en voor sommigen een  persoonlijk record.
Bij terug komst weer een maaltijd van Elly. Dit keer heerlijke wraps.

 

 

Jos was ondertussen huiswaarts gekeerd  en had de spanbanden nog in de auto liggen wat even tot consternatie leidde, namelijk hoe de volgende dag met de boten te vertrekken?  Gelukkig  bleek hij alweer onderweg terug te zijn en in Lelystad konden we de banden weer in ontvangst nemen. Dank Jos!

Dag 3:

Met de trailer achter de auto van van Marijke naar Ossenzijl gereden. Vanuit hier een tocht over de Linde (grens Overijssel Friesland), naar de Driewegsluis.                                                                      Na een horror verhaal van de sluiswachtster (over vreselijke stromingen) toch maar besloten om over te dragen i.p.v. te schutten.

Driewegsluis

Relaxmoment

 

 

 

 

 

 

 

Hierna overgedragen bij het antieke sluisje aan de  Scheene. Dit is een Anton Piek waardig stukje water met een heuse ooievaars kolonie. Het laatste stuk nog even zoeken naar de uitgang, waarna nog 300 meter overdragen (met kanokar) of door een rietsloot ploegen.

Ergens tijdens de tocht

Hierna werd de terugreis naar Leiden weer aanvaard, alwaar we om 7 uur arriveerden.      Al met al weer een geslaagd weekend. Reuze gezellig en tot volgend jaar!

Namens de vlakwater commissie,

Jan Cees

 

 

Data: Blokzijl

Periode: 17/ t/m 20 juni  2021

17/06 Avondtocht Giethoornse meer,  18/06 Blokzijl-Ossenzijl, 19/06 Blokzijl-Giethoorn, 20/06 Scheene

Deelnemers: Amber,Adri,Elly,Hilde,Jaap,JanCees, Jacqueline, Jos,Julienne, Marijke,Mathijs

 

Routes:

Scheene 20 juni 2022

Weerribben 18 juni 2022

Wieden 19 juni 20202

 

 

 

Posted in Verslagen, Vlakwater | 1 Comment

GEEN WATER OP DE CLUB. Vuilwaterpomp doorgebrand

De vuilwaterpomp is doorgebrand. Daardoor kunnen we geen water meer afvoeren. WCs en douches zijn dus niet te gebruiken. Ook de was en spoelbakken niet.

Posted in Algemeen | Leave a comment

Branding in de avondzon

David nagenietend van avondje spelen in de branding bij Noordwijk. (Foto Mark Snaterse)

Posted in Algemeen, Branding/Wildwater, Grootwater | Leave a comment

Pinkstertoernooi

Ook dit jaar organiseren wij als vereniging weer een kanopolo toernooi.

Zoals wellicht bekend bij velen organiseert onze vereniging al een aantal jaren eenmaal per jaar een kanopolo toernooi. Afgelopen jaren hebben wij het helaas niet kunnen organiseren, des te leuker is het dat het dit jaar weer kan. Het toernooi zal plaatsvinden op 2e Pinksterdag (6 juni 2022) en zal de gehele dag duren.

Op ons kanopolo toernooi zal er gevaren worden in de 2e  en de 3e klasse. Op 2 velden dus dubbel zo veel plezier. Uiteraard zullen ook ons eigen D en C team mee doen in de beide klassen.

Wij verwachten in totaal 15 teams! op ons toernooi. Een team bestaat uit 8 spelers en met wat begeleiders/supporters zal het aangenaam druk worden op ons terrein. Ook zullen er continu wedstrijden worden gespeeld waardoor het druk zal zijn op de steiger en op het water rondom het clubgebouw.

Afgelopen weekend en afgelopen woensdag hebben diverse vrijwilligers al de nodige activiteiten ondernomen om de club gereed te maken voor bezoek. De graskanten zijn gemaaid, het tongetje van Ed is gemaaid, de struiken langs het tongetje van Ed zijn gesnoeid, dit om de scheidsrechters goed zicht te geven. Als warming-up hebben de teams de gevaarlijk uitstekende takken gesnoeid. In tijden van lastig te verkrijgen vrijwilligers is dit iets waar wij als club trots op mogen zijn.

Ons toernooi kan wat overlast geven met name voor vlakwatervaarders die een rondje willen gaan varen. Om de overlast voor ons allemaal zo veel mogelijk te beperken, zou het fijn zijn dat vlakwatervaarders die deze dag het water op willen even contact opnemen met de organisatie van het toernooi. Dit kan zowel vooraf of tijdens de dag zelf. Zodoende kan het goed gepland worden dat tussen twee wedstrijden door de kano’s gepakt en te water gelaten worden. De toernooiorganisatie is in handen van Tom Schoof.

Om dit geweldige toernooi te laten slagen kunnen we altijd vrijwilligers gebruiken dus als je het leuk vindt om te helpen met de op/afbouw of je kan bijvoorbeeld een paar uurtjes te bar draaien stuur mij dan even een mailtje tom(at)schoof.nl.

Uiteraard willen wij alle leden ook oproepen om 2e Pinksterdag vrij te houden van afspraken en naar de kanopolo wedstrijden te komen kijken!

Namens de organisatie,

Tom Schoof

Posted in Kanopolo | Leave a comment

Engelsmanplaat en Schiermonnikoog 22/05/2022

Vaarders: Bram, Femke, Frank, Leen, Mathijs, Mark

Tijdens het etentje na de zwembad training begin maart werd het duidelijk dat een aantal mensen van de vereniging op de wachtlijst stonden voor het Ellemeet weekend in mei.

Aangezien we dit weekend toch vrij moesten houden, om al dan niet mee te mogen, leek het ons een leuk idee om een alternatief te plannen voor degenen die uiteindelijk niet mee konden. Andere geïnteresseerden waren uiteraard van harte welkom. Het uiteindelijke plan was een twee daagse tocht, waarbij we op zaterdag vanuit Lauwersoog via het Brakzand naar Schiermonnikoog zouden varen, en op zondag via Engelsmansplaat weer terug naar Lauwersoog.

   

 

 

 

 

Helaas was de windvoorspelling voor zaterdag 5-6bft, dus werd er besloten om die dag niet het wad op te gaan. Als alternatief kwam Bram met het voorstel om op zaterdag bij hem in de tuin in Westernieland te kamperen, om vervolgens zondag vroeg vanuit Lauwersoog naar Engelsmanplaat en Schiermonnikoog te varen. Om niet voor één dag peddelen zo ver te reizen besloten Femke, Leen en Mathijs op vrijdag richting Lauwersoog te rijden, om op vrijdag op het wad te varen en zaterdag op het Lauwersmeer. Frank en ik hebben op zaterdag ook een rondje over het Lauwersmeer gevaren, heerlijk spelen met de golven en de wind. Bram kwam deze dag vermoedelijk niet veel verder dan de supermarkt en keuken om de avondmaaltijd voor de bereiden. Nogmaals dank voor de gastvrijheid en verzorging!

Op zondag ochtend was het vroeg op, zodat we om half negen in de boot zouden zitten. Ik mocht deze dag, geheel tegen de ervarings-verhoudingen in, de tocht leiden. Met het laatste stukje afgaand tij zijn we via de Zoutkamperlaag naar Engelsmanplaat gevaren. In tegenstelling tot de vorige dag was het vrijwel windstil. Op Engelsmanplaat hebben we een korte pauze gehouden, zodat we het grootste stuk van de oversteek richting Schiermonnikoog achter de rug zouden hebben voordat het opkomend tij al te sterk zou worden. De oversteek ging zo voorspoedig dat we besloten een stukje verder noordwaarts rond Schiermonnikoog te varen alvorens weer aan land te gaan voor een tweede, ditmaal langere, pauze. Na een uurtje zonnebaden zijn we al spelend in de minieme branding tussen Schiermonnikoog en Kuipersplaat doorgevaren, om uiteindelijk via de noordzijde van de Zoutkamperlaag terug te varen naar Lauwersoog.Ondanks dat we moesten afwijken van het oorspronkelijke plan hebben we heerlijk gevaren, en met elkaar een gezellig weekend gehad. De consensus was dat we graag nog eens terug zouden komen bij camping Bram!

Tot ziens op het water,

Mark

 

Posted in Algemeen, Grootwater, Verslagen | Leave a comment

Utrecht van onder gezien

Aanwezig: Jaap (vaarleider), Hilde, Mathijs, Carolina, Sonja, Marijke, Albert, Erna, Marian, Julienne, jonge Berend, Amber, Frank en Sophie.
De singel in Utrecht is breder dan de Leidse singel en voelt bossig, als een bos. Ik verwerk wat de vaarders van vandaag mij verteld hebben, wat viel je op, wat bleef je bij ? Nou, de bomen dus, fris in blad in deze tijd van het jaar.
De hoge kademuren langs de grachten zijn prachtig begroeid, en op die kades groeien bomen, Utrecht van onderen en zoveel bomen verwacht je niet in een stad. Kades met werfkelders en romantische hoekjes, een weelderig begroeide brug die, vanuit ons perspectief, uit groen en bloemen lijkt te bestaan. Ook kerken en ruïnes worden bewonderd, de ruïnes zijn bijna in het water gezakt. De kromme Rijn blijkt niet krom te zijn.
Wat op ons allemaal indruk maakt zijn de lantaren consoles. In steen gehouwen beelden aan de voet van elke lantaren. Heiligen, gildes en deugden worden er afgebeeld.
De kades langs de oude gracht nodigen uit tot een koffie stop maar de vaarleider is onverbiddelijk ‘we gaan niet met veertien kano’s op privé terrein zitten’. Dus werd het een kade met brandnetels en fluitenkruid.
De bloem van het fluitenkruid, zo leer ik van Carolina, smaakt naar honing als je je tong er zachtjes op legt. Carolina en ik varen in een open kano zonder spatzeil en dat is een natte bedoening. Het is geeft niet, het is warm vandaag. Het weer wordt geroemd. Frank vaart in zijn blote bast onder de fontein door en spat het gezelschap nat. De persoon die het hardste gilt dat ze niet bespat wil worden zet later de bips tussen wal en boot en reageert daar dan weer bijzonder laconiek op.
De eendenkuikens, die onder een brug heen moeder volgen, terwijl van alle kanten verkeer aankomt, hebben het moeilijk. Frank drijft de diertjes bij elkaar. Tussen muur en kano zwemmen ze rustig de goede kant op. Twaalf kleintjes van verschillende tinten geel, is hier sprake van adoptie, of meerdere vaders ?
Nog een pauze, met aangeboden hapjes, en op naar het startpunt. Deze tocht op deze stralende dag, in goed gezelschap en met prachtige cultuur èn natuur was voor een aantal van ons de eerste van dit seizoen. Een goede start die vraagt om meer, ik ben benieuwd wat Almere, Avenhorn en Den Haag voor ons in petto hebben.
Sophie
(foto’s Wikipedia)
Posted in Verslagen, Vlakwater | Leave a comment

Grootwater weekend Veerse Meer 30 april-1 mei 2022

 

5 Vaarders: Frank (tochtleider), Sophie, Alex, Jan Cees en Erna; haar man Roel was mee voor de gezelligheid.
2 Overnachtingen op minicamping “de Bonte Koe” bij Kortgene (Noord-Beveland).

Vrijdagavond tegen 19.00 uur met 4 auto’s de weekendfiles in om net voor donker de tent op te zetten. Briefing in de kantine van de camping met een drankje en dan een frisse winderige nacht tegemoet.
Elke vaarder kreeg een geplastificeerde waterkaart.

Zaterdagochtend, met wat minder wind, naar haven “De Piet”, alwaar we keus hadden uit een trailerhelling, een zandstrandje of een steiger om van daaruit de westelijke helft van het Veerse Meer te verkennen. Tegen de wind in met lekkere golven voeren we om Goudplaat; oost van Arneplaat en Aardbeieneiland naar Haringvreter, alwaar pauze in een haventje. Overal langs de kant plekken om bij het water c.q. aan land te kunnen met steigers, een vuilcontainer en een Dixie. Verderop was de kust volgebouwd met vakantiebungalows in alle prijsklassen. Het is hier zomers vast erg druk, maar daarvan was vandaag geen sprake. In de verte de plompe stompe toren en de ranke sierlijke klokkentoren van Veere. Westelijk van Schutteplaat staken we over voor een bezoekje aan dit stadje. Jan Cees, Zeeuw van geboorte, bewaakte de boten op het stadsstrand, terwijl we ons te buiten gingen aan kroket en ijs en genoten van de pittoreske huizen en romantische steegjes.
Surfend terug richting startplek. Leermomentje: blijf op de kaart kijken en vaar niet dicht aan lager wal. Blij met het woelige water van deze dag.
Zondag compleet anders: vrijwel windstil; ‘s ochtends grauw en dampig; ‘s middags zonnig en warm.
Te water via de trailerhelling in centrum Kortgene; langs Noord-Beveland naar de startplaats van zaterdag. In de verte de ladderachtige poten van booreilanden, afgemeerd in de haven van Vlissingen. Bij “de Piet” voeren we de kreek op en neer: stilte, vogeltjes, ontluikende bomen in alle tinten groen.

De zon brak door. Sophie trakteerde op een ijsje. Verderop: Japanse oesters op de bodem, scholen glazen kwalletjes; nog even luieren aan Schelphoek; oversteken naar Kortgene, uitstappen, evalueren, inpakken en naar huis. Een heerlijke lazy dag.

Kortom: fijn weekend gehad. Hulde aan Frank die meer had voorbereid, maar luisterde naar de wensen en mogelijkheden van de deelnemers.

 

Erna van der Kant

Posted in Algemeen, Grootwater, Verslagen | Leave a comment