Vroeg op met Nel

Het was een prachtige nazomerdag. 10 personen hadden de moeite genomen om vroeg uit bed te stappen. We beleefden een prachtige zonsopkomst tussen de molens en als we ons omdraaiden zagen we de volle maan ook nog stralen. We hebben deels buitenaf en deels door de stad gevaren; zo’n 20 kilometer. En natuurlijk volgens traditie het gezellige ontbijt in het Van der Werfpark. Het was een geslaagde ochtend.

Meer foto’s zie je hier.

Nel

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Huwelijksbootje

Wat begon met een tedere aanraking op de Schelpenbank (‘de vonk’), een jaar of twee geleden, ontwikkelde zich tot een mooi samenspel tussen twee, ik mag wel zeggen, bijzondere persoonlijkheden. Sophie en Frank hebben, in plaats van de gebruikelijke weg naar het gemeentehuis, hun eigen weg gevonden en die moest over het water gaan. Bij het maken van plannen rees een praktisch probleem: hoe krijg je alle gasten in kano’s om mee te peddelen naar de plek van het ja-woord?

Het antwoord zit verscholen in de laatste zin (‘daarover later meer’) van het vorige verslag. MS Onrust werd gecharterd om niet alleen de gasten, maar ook 12 kano’s aan boord te nemen om de bruid en bruidegom met 10 begeleiders de gelegenheid te geven naar de Schelpenbank te peddelen en zo de herinnering aan de vonk opnieuw te beleven.

Vanaf het strandje van Burghsluis duwen we de boten in het water voor een ontspannen tochtje onder de stralende zon naar Schelphoek en verder naar de Schelpenbank. Sophie en Frank zijn prachtig uitgedost met sluier en hoge hoed, wat vragen oproept bij dagjesmensen op het strand. Die denken dat het een grap is, maar als ze begrijpen dat het serieus is, vinden ze het een origineel idee, fijne dag gewenst!

De baai van Schelphoek ziet er nu heel vriendelijk uit, nogal een verschil met de reddings- en calamiteitenoefeningen die we hier bij zwaar weer hebben gedaan. Het is laagwater, er moet voorzichtig worden gemanoeuvreerd om aanraking met de vlijmscherpe oesters te voorkomen. Er is net genoeg diepte om de roestige restanten van de achtergebleven caissons te kunnen ronden.

Wanneer we de Schelpenbank naderen komt ook de passagiersboot, zojuist vertrokken uit Burghsluis, dichterbij. Eenmaal binnen gehoorsafstand krijgt het bruidspaar woorden van bewondering toegeworpen over het prachtige schouwspel gezien vanaf de reling. De boot gaat voor anker, het bruidspaar krijgt een sluier aangereikt die zorgvuldig over de kano’s wordt gedrapeerd en dan volgt een welkomstwoord van voorzitter Mathijs die zojuist aan boord geklommen is. Wanneer het bruidspaar en de begeleiders aan boord zijn en de kano’s op het dek zijn vastgebonden, kan het feest beginnen.

Voorzitter en ervaringsdeskundige Mathijs heeft prachtige woorden voor de geliefden die elkaar op de club gevonden hebben. Gehuld in een toga doet hij niet onder voor een echte trouwambtenaar en de feestgangers hangen aan zijn lippen. De boot heeft intussen het anker gelicht om een rondje over de Oosterschelde te varen. Het wordt een bruisend feest met muziek en dans, zang en gedichten, toespraakjes en nog meer lovende woorden. En natuurlijk felicitaties en goed bedoelde adviezen ‘nu nog even naar IKEA en Blokker voor een uitzet en jullie nieuwe leven is een feit’.

Door de feestvreugde en de felle zon op het bovendek is de temperatuur flink opgelopen. De meeste gasten begeven zich na terugkomst in de haven dan ook naar het (inmiddels ondergelopen) strandje om een duik te nemen, wat opnieuw tot verbaasde gezichten leidt onder de omstanders: wat is dit in hemelsnaam voor bont gezelschap? Zwembroeken en bikini’s onder de feestkleding? Je zou bijna denken dat deze mensen van een bruiloft komen…

Jaap

Gepost in Algemeen, Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Voor het eerst op het grote water

Op 8 september was het eindelijk zover: een groep beginnende kanovaarders die zich wagen aan het grote water. Na alle benodigde reddingen te hebben geoefend, waren we allemaal ‘redbaar’ verklaard en kon de tocht beginnen.

Al vanaf het einde van de beginnerscursus heb ik uitgekeken naar deze tocht. De vlakwatertochtjes die we tot nu toe gevaren hadden vond ik leuk. Maar toch bleef ik op zoek naar iets meer spanning. Een spanning die ik bij grootwater hoopte te vinden. Maar zou ik het grote water wel écht zo leuk vinden? Zou ik bij het eerste golfje al omslaan? Deze vragen spookte door mijn hoofd terwijl ik, nerveus maar ook met mijn (inmiddels welbekende) enthousiasme, richting de club fietste. Met twaalf man bleek de groep behoorlijk groot. Joke, Evelien, Marjon, en ik als de groentjes van de groep. David en Giles als nieuwe leden, maar toch al behoorlijk ervaren vaarders. En natuurlijk de bekwame begeleiders: Manon, Rein, Mathijs, Gerard, Frank en Birgit.

Miss KanoRijnland laat zien hoe de scheg werkt

Met deze groep reden we naar Muidenberg. Na eerst nog wat uitleg te hebben gekregen over het lezen van de kaart en het varen op graden, konden we eindelijk het water op. De eerste slagen gingen lekker. Ik zat goed in mijn boot en was er helemaal klaar voor. En daar waren de golven! Maar met de golven kwam ook de tegenwind. Ik stak mijn peddel in het water, zette kracht, maar er gebeurde niets. Het leek opeens enorm veel kracht te kosten om een slag te maken. Langzaam zag ik het gat tussen mij en de rest van de groep groter worden. Wat ik ook probeerde, mijn boot leek zich niet te willen verplaatsen. Langzaam kwam ik toch vooruit en bereikte we uiteindelijk een klein eilandje vlakbij onze instap plaats.

Uiteraard hadden de begeleiders (zoals ik al zei, erg bekwaam) doorgekregen het niet bij iedereen even lekker ging. Tijd voor nog even snel een klein techniek lesje voor deze groentjes. De peddel dieper het water in steken en nog meer druk zetten om de voetsteunen. En dat leek te werken! En hoe beter het ging, hoe meer ik begon te genieten. De golven klotste over mijn boot, maar geen moment heb ik het gevoel gehad mijn balans te verliezen. Ook de andere nieuwe leden leek het goed af te gaan. In dit tempo zouden we het forteneiland Pampus makkelijk moeten kunnen halen. Zo gezegd, zo gedaan. Na een korte eindsprint kwamen we aan bij Pampus waar we heerlijk in de zon hebben geluncht.

Welverdiende appeltaart op Fort Pampus

Toen we eenmaal weer het water op waren, bleek deze zon opeens veel minder prettig. Evelien begon rood aan te lopen. En ook ik kreeg het, in mijn gloednieuwe winter anorak, behoorlijk benauwd. Net weer op het water, maar toch werd er maar even een drijfpauze ingelast. In de boot een anorak uittrekken, ook dat was weer een nieuwe ervaring. Zodra iedereen weer voldoende was afgekoeld, voeren we door naar de jachthaven bij het Muiderslot. Na het kasteel vanaf een afstand bewonderd te hebben, was het tijd om weer richting huis aan te gaan. Toch wel een beetje moe, maar vooral erg voldaan klommen we de boten weer uit.

Wat mij betreft was de tocht een groot succes. Wat zijn die golven leuk! Er is ook niemand omgegaan, zelfs wij nieuwelingen niet. We kregen juist een compliment van de, iets wat verbaasde, begeleiders. Met zo weinig ervaring zaten we allemaal erg stevig in onze boot. En die techniek? Langzaam aan komt die er ook wel.

Dus bereid jullie maar voor: er komt een grote groep nieuwe, enorm enthousiaste, grootwatervaarders (in wording) aan!

Suzanne
Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Hard en Ver

Rondje Roggenplaat, 25 augustus 2019

Hard en ver, dat waren de steekwoorden voor de lange tocht over de Oosterschelde, in de bewoordingen van Frank – die graag verkleinwoorden gebruikt – het ‘Rondje Roggenplaat’. Hard omdat we wilden proberen tussen 9.00 en 12.00 uur, nog vóór de kentering, van Burghsluis naar de Zeelandbrug te varen, inclusief koffiepauze op het strandje bij Colijnsplaat. Ver omdat we op deze tocht de hele westelijke helft van de Oosterschelde te zien kregen, met de kusten van Noord-Beveland en Schouwen-Duiveland. Onder deze omstandigheden – zonnig, warm, geen wind en geen golfslag, moest dat met deze groep te doen zijn. Ook voor David die weliswaar net lid geworden is, maar al aardig wat ervaring heeft met lange kanotochten.

Met 10 deelnemers stapten we op het strandje van Burgsluis in de boten om langs de gele tonnen van de Stormvloedkering richting Oliegeultje te varen, een smalle doorgang langs de rand van de Roggenplaat. Vanaf de zuidrand van de plaat zagen we Colijnsplaat vaag aan de overkant liggen. Rekening houdend met de stroming gaf tochtleider Frank de goede kompaskoers aan om bij het strandje aan te komen. Vanaf het strandje volgden we de kust naar de Zeelandbrug om daar tussen de pijlers door te slalommen en te spelen met de stroming en keerwaters. Frank hield de groep nauwlettend in de gaten, zodat er niemand ongezien kon afdrijven of in de keerstroom omvallen.

Vanaf de brug deden we een transito-peiling waarbij we, met een forse zijstroming, de eerstvolgende boei en de kerktoren van Zierikzee op één lijn hielden. Vanaf de zijkant een mooi schouwspel volgens Frank, 9 kano’s op een rij met de neus naar rechts gedraaid.

Op het strandje bij het havenkanaal van Zierikzee kwamen de bammetjes en salades tevoorschijn voor een welverdiende rust na al het gedraai.  Op hun laatste weekend als vrijgezel vermaakten de tortelduifjes zich in het zwemwater voordat ook zij op de kant klommen voor de nodige rust en versnaperingen.

Met nog steeds een forse stroming in de rug legden we het laatste deel van de tocht af terug naar Burghsluis met een korte stop bij Plompetoren waar we, al was het maar om af te koelen, zwem- en reddingsoefeningen deden. In de haven van Burghsluis vergaapten we ons aan het passagiersschip de ‘Onrust’; daarover later meer.

Jaap
Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

KVT avonturen

door Irene Wouters

Als voorbereiding voor mijn Noorderhaaks zeekanoweek en het ZV diploma, wilde ik graag begin dit jaar mijn KVT examen afleggen. Dat bleek best een avontuur.
Want waar kan je dat, liefst wat in je buurt, doen?
Op mijn eigen vereniging zijn wel instructeurs die KVA en KVB kunnen afnemen maar blijkbaar geen ervaring in het KVT hebben. Aan behulpzaamheid echter geen gebrek en er werd contact gelegd met de Watersportbond. Helaas bracht dat, en mijn gemail naar verenigingen in de buurt, voor mij niet het gehoopte resultaat.
Gelukkig kreeg ik, just in time, via het NZKV Flitsnieuws te horen dat de vereniging in Leiderdorp 4 plaatsen over had voor gegadigden buiten hun vereniging. Als een haas heb ik mij dus hiervoor opgegeven.

Zodoende reisde ik op een kille dag in juli met mijn kano af naar Kano Rijnland alwaar ik aller-hartelijk werd ontvangen door een goed voorbereide organisatie, fijne mensen en lekkere koffie.
Uit het voorstelrondje bleek dat Rein de Haas de leiding had en dat hij zwaar geïnspireerd was door zijn partner Manon. Ik weet niet zeker of zijn broer Freek de Haas hier ook last van heeft gehad maar ze kreeg er wel  “de schuld van” dat op deze vereniging zoveel enthousiaste kanoërs rondlopen.

We  begonnen de oefendag  met  een theoretische EHBO les van Freek  om daarna in groepjes te gaan oefenen op het water.
Bij de indeling van de groepjes volgde ik het goede voorbeeld van Rein en sloot ik mij bij Manon aan.
Alle soorten reddingen, van jezelf en een ander, werden tot in de puntjes  doorgenomen. Ook degene die misschien niet vaak gebruikt worden zoals de x redding en de eskimo reddingen via de punt en de peddelbrug. Persoonlijk vind ik die laatste wel erg getuigen van een optimistische levenshouding; ben daar een beetje gek om onderste boven in een kano te wachten tot ik gered word door een voor mij nog geheel onbekende vent (sorry, Ruud)!  Dus toen ik toch maar, voor de zekerheid, op eigen initiatief boven water kwam, vroeg ik  me even af, als ik wat te kiezen had op deze oefendag,  ik toch liever gekozen had voor de mond op mond beademing oefening , waar ik trouwens ook maar ternauwernood voor gered werd . Maar Manon was duidelijk; er viel hier niets te kiezen en ik kon best nog wel langer onder water blijven. Ze was wel zo aardig om mij haar neusklem te lenen zodat mijn hoofd net niet helemaal vol water kon lopen.

In de pauze speelden we, in de kou, een kanotocht pauze na. Op een strandje op slechts een paar honderd meter afstand van het gerieflijke clubgebouw. Hoewel ik mijn droogpak aanhad was ik blij dat ik in mijn oranje overleving zak kon zitten en niet onderkoeld hoefde te raken.
Het was dus jammer dat ik er niet snel genoeg bij was om mij aan te melden als proefpersoon en werd  Rein, de bofferd, uitverkoren om op  te oefenen hoe je iemand op temperatuur kan houden door in isolatiedekens in te pakken en in de luwte te leggen van een gekantelde kano.

Na de pauze gingen we gelukkig weer actief aan de slag met allerlei reddingen zodat we weer wat op temperatuur kwamen. In mijn overmoed snelde ik Rein te hulp die zogenaamd in paniek te water lag. Waardoor ik dus nu geleerd heb dat je die NIET moet willen assisteren door jouw kanopunt aan te bieden, als jezelf in je kano wilt blijven zitten.

Met het nadrukkelijk advies dat onze kano uitrusting op de examendag in orde moest zijn , namen we afscheid  om elkaar vol goede moed en gezonde spanning 2 weken later weer te treffen voor het examen. Voor deze heugelijke gelegenheid was ook Max van Uden  als examinator ingevlogen.

Op deze dag werden we in 2 groepen ingedeeld waarbij Max zich over de Rijnlanders ontfermde en Rein zich over de gasten van buitenaf. Allerlei spel en oefen vormen passeerden de revue waarbij zij met overtuiging de meest denkbare soorten drenkelingen naspeelden. Van vlotte en  meewerkende tot  gewonde of  slome, gedesoriënteerde  persoonlijkheden. Aan hun acteertalent bleken geen grenzen te zitten. Aan mijn argeloosheid ook niet. Want zoals iedereen weet dat elke seconde telt als een drenkeling met zijn gezicht in het water ligt, lette ik niet goed op mijn tellen. En was ik weer het haasje  toen de drenkeling op mirakelse wijze bij zinnen kwam maar wel compleet out of control mijn kano omtrok.

Zo hadden we dus reuze pret terwijl we daar gedreven en geïnspireerd in de weer waren.

En niet zonder resultaat; want we zijn allemaal geslaagd!

Dus al met al hadden we een hele leuke en leerzame ervaring. Bij een gezellige vereniging waar niets te veel bleek en je zelfs door een haas laten uitzwaaien.  Dank dus alle wel en niet Hazen van Rijnland !

Gepost in Algemeen, Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Vloot Kano Rijnland uitgebreid

Op 6 augustus j.l. hebben wij (Jaap en Marco) van een gulle geefster een tweepersoons kano opgehaald en deze teruggevaren naar de club. Het is een prima boot (zie foto’s). Wel moeten er nog luchtzakken in en moeten we kijken of er een vorm van spatzeil voor te verkrijgen is. Op rustig water is hij echter al prima te gebruiken zoals wij in de praktijk hebben gemerkt. De 2 bijbehorende peddels met groene bladen hangen in de loods bij de vlakwaterpeddels. De boot ligt voorlopig buiten.

Marco (Foto’s van Jan Cees)

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Forten, een slot, een vesting en verdwijnende zonnebrillen

Afgelopen zondag togen we met 20, nee met 17, o nee met 18 richting Weesp, waar nummer 19 al op ons stond te wachten: Nico voer gezellig weer een keertje met ons mee. Vanaf Fort Uitermeer ging het via de Vecht naar Muiden. Het was even doorvaren, m.n. door de frontlinie  – militaire term, hoe toepasselijk – om op de afgesproken tijd bij de sluis te zijn die speciaal voor ons werd bediend. Die bleek gelukkig groot genoeg voor allemaal; het water steeg wel 20 cm!

De drukte op de Vecht was al meegevallen; na de sluis kwamen we nog amper een boot tegen. Een prachtig gebied dat Fortenland met het Muiderslot als letterlijk hoogtepunt en fraai decor voor de lunch. Daarna bleek Alex met een nieuwe trend gestart: na mobieltjes en fototoestellen is het nu zaak om zonnebrillen kwijt te raken! De kunst hierbij is niet om je zonnebril per ongeluk in het water te zien verdwijnen, maar dat je hem tijdens het varen opeens niet meer hebt! Gezinus, toch zelden zo volgzaam, pakte deze trend onmiddellijk op…

Na het volgen van een kanaal van zo’n kilometer of 7 was het volgende markante punt Naarden-Vesting. Het uitstappen waard, al ging dat wat lastig, zodat niet iedereen zich eraan waagde. Sommigen werden daarbij heel erg nat en anderen bleven juist geheel droog (maar dat was misschien omdat sommigen heel nat werden). Gelukkig bleef het weer uitstekend, ook al was de zon inmiddels verdwenen. Het laatste stuk was best nog pittig, zeker voor de beginners die het met glans volbrachten: 27 kilometer afgelegd op je eerste tocht, wauw!

Julienne met foto’s van Nico, Leen en Alex

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Happy in Holland: peddelen met Nigel Foster

Saskia van Bergen

Op 6 en 7 juli gaf kajakker Nigel Foster onder het motto Happy in Holland weer een clinic peddeltechniek in Nederland. Nigel Foster is niet alleen een kanolegende, bekend van onder meer zijn tocht rondom IJsland in 1977, maar hij ontwerpt ook boten voor het Zweedse merk Point65°N. Het bedrijf KanoZee, gevestigd in Zierikzee, is dealer van dit merk en zij nodigen Nigel regelmatig uit om een clinic te komen geven. In 2018 had ik ook al deelgenomen en was toen vooral gefascineerd door het gemak waarmee Nigel Foster allerlei manoeuvres liet zien. Zonder enige kracht te gebruiken zoveel effect. Het leek wel een ballerina! Het nadoen van die manoeuvres bleek echter een ander verhaal. Het leek me daarom nuttig om ook dit jaar weer bij de clinic aan te sluiten.

Organisatoren John de Vlieger en zijn vrouw Elvira hadden dit keer een prachtige locatie aan het Veerse Meer geregeld en de zon kregen we er gratis bij. Onder de bomen werd een heerlijke lunch geserveerd en stonden er de gehele dag door drankjes en hapjes klaar om honger en dorst te stillen.

Wind-Peddel-Boot

De ochtendsessie stond in het teken van de roertjes. Nigel liet ons allereerst ervaren wat het effect is van zijwind op je kajak, en hoe je hier gebruik van kunt maken. Wanneer je vooruit vaart zul je met de wind mee draaien, achteruit varend juist er vanaf. Maar je zul merken dat het effect achteruit veel groter is dan vooruit. Dat komt omdat de meeste kajaks er op zijn gebouwd dat je vooruit redelijk koersvast kunt varen.

Je kunt dit effect op verschillende manieren versterken. In de eerste plaats door – afhankelijk van de wind – voor- of juist achterover te gaan hangen. Door een boeg- of voorstevenroer in te zetten en tegelijk op te kanten zal het effect nog veel groter worden. Verstandig is wel om de boegroer altijd aan de kant van de wind in te steken. Aan de andere kant is wel mogelijk, maar je loopt daarmee een veel groter risico om om te slaan. Beter is het dus om de stelregel wind, peddel, boot aan te houden (hetzelfde geldt overigens voor golf, peddel boot). In dit filmpje kun je de boegroer bekijken.

Met het achterstevenroer kun je hetzelfde effect bereiken. Hierbij is het van belang om je bovenste arm zo ver mogelijk uit te strekken. Dat gaat beter wanneer je je torso draait en je arm op schouderhoogte houdt. De elleboog van je onderste arm houdt je dicht bij je heup (Denk aan Lee Towers). Vervolgens beweeg je het onderste peddelblad naar je kajak toe. Wanneer je vervolgens beide technieken met elkaar combineert kun je slalommen. Vervolgens liet Nigel zien hoe je hetzelfde kunt doen met behulp van de zogenaamde crossbowrudder. Voordeel is dat je hiermee geen boogslag tussendoor hoeft te maken om te slalommen, maar alleen je peddelblad hoeft te wisselen dwz, je steekt om en om het achterste en voorste peddelblad in het water.

Duizelt het al? Nou voor ons was dit niet veel anders! Om ons te vermaken leerde Nigel ons daarom nog een leuke nutteloze truuk: leg je peddel parallel aan je boot. Draai vervolgens je voorste en achterste arm om. Je armen zitten nu gedraaid, maar je peddel zit precies goed om je boegroer te kunnen gebruiken:). Wanneer je iets terugdraait kun je met een boogslag je armen weer ontwarren.

Voorwaarts peddelen

Het middagprogramma was gericht op voorwaarts peddelen. We hebben allemaal geleerd dat we een rompdraai moeten toepassen, onze benen mee moeten laten bewegen, en onze armen recht moeten houden, maar waarom eigenlijk? Doel van de eerste oefening was dan ook was om ons zelf het nut hiervan te laten ervaren. We oefenen in groepjes van twee, waarbij de ene kajakker dwars tegen de punt van de tweede kajakker gaat liggen. De tweede kajakker probeert vervolgens de ander naar voren te duwen. Eerst door te varen zonder benen te gebruiken, vervolgens door met stijve schouders te varen en rechte armen, en ten slotte met rompdraai en gebogen armen. En daarna omgekeerd. Ik merkte zelf dat ik soms grote moeite had om mijn kanomaatje vooruit te krijgen, vooral de rompdraai had veel effect….

Nigel Foster liet ons ook heel goed luisteren naar onze peddel. Wanneer je veel lawaai en spetters veroorzaakt, is dit een indicatie dat je energie verspilt aan het verplaatsen van water in plaats van je kajak. Je lijkt wel sneller te gaan, maar het tegendeel is het geval! De opdracht was om steeds in ca 8 slagen je boot op snelheid te krijgen, en daarbij steeds wisselende omstandigheden aan te houden:

  • Heel hard knijpen in je peddelsteel versus de peddel heel los vasthouden
  • Je handen heel dicht bij elkaar versus uit elkaar
  • Een hele lange slag versus een hele korte slag
  • Je peddel heel dicht langs je kajak versus op afstand

Tel elke keer: hoeveel slagen maken lawaai, en hoeveel zorgen er voor spetters? Wat helpt om spetters en lawaai te voorkomen? De spetters zitten vaak aan het eind van je slag, dus het is efficiënter om je slag wat korter te maken en je peddel eerder uit te halen. Ook zorgt het dicht bij de boot insteken voor veel spetters. Wanneer je de pedel diagonaal laat meelopen scheelt dat enorm. En gun jezelf tijd voorafgaand aan het insteken van de peddel. Na het insteken moet je juist snel handelen. Dit zorgt voor een korte en efficiënte slag: micropauze, insteken, peddel even mee laten lopen, en hup op tijd er weer uit, ter hoogte van je heup en niet verder. Bovenstaande oefeningen kun je ook heel eenvoudig zelf uitvoeren, bijvoorbeeld als je in je eentje een tochtje maakt.

Tja, je weet al die dingen natuurlijk best wel. Maar het is toch nuttig om hier een hele middag heel bewust mee bezig te zijn. Alleen zo zorg je ervoor dat je er niet meer over nadenkt, maar dat het onderdeel wordt van je standaard peddeltechniek. Wanneer je op tocht bent en je wordt een beetje (of meer) moe, dan zul je minder snel terugvallen in je oude patronen.

De eindconclusie: een aanrader! Ook wanneer je denkt ‘dit kan ik toch allemaal al’ is het heel zinvol om een hele dag geconcentreerd bezig te zijn met peddelslagen. Voor mij bleek het ook heel zinvol om de clinic voor een tweede keer te volgen. Omdat ik het afgelopen jaar veel nieuwe technieken heb geleerd, kon ik veel van wat Nigel Foster uitlegde beter volgen. Een perfecte peddelslag heb ik er nog niet mee gekregen, maar ik heb dit keer een hoop nieuwe handvatten meegekregen om zelf verder te kunnen oefenen. Wie weet kan ik mezelf ook ooit als een ballerina in de wind voorbewegen J

Ik heb zelf maar een paar foto’s kunnen maken, maar op de Facebook pagina van Kanozee vind je er meer. Hartelijk dank John en Elvira voor de bijzondere gastvrije ontvangst en de goede verzorging gedurende de dag. En wat heerlijk dat we na afloop konden douchen en zelfs onze boten en peddels konden schoonspoelen. Heerlijk dat ik dit niet meer bij thuiskomst op de club hoefde te doen!

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Visschershoek-Renesse, zaterdag 6 juli 2019.

De verwachting was, dat het bewolkt zou zijn en dat de temperatuur lager zou zijn dan afgelopen week. Dan rijst de vraag; wat trek ik aan?  Uiteraard mijn long-john en voor de rest had ik voor alle omstandigheden kleding bij me.
Nadat de boten geladen waren, togen we, zoals altijd keurig op tijd op weg.
Net op de A4 moest een stop gemaakt worden. Een luik bungelde los. Ondanks het touwtje zou dat waarschijnlijk tot Visschershoek niet blijven hangen, dus maar even goed dichtgemaakt.
Bij het afladen van de boten bleek de temperatuur prima, dus ik besloot in mijn korte anorak te gaan varen. Wel mijn andere anorak en een trui met lange mouwen mee, maar achteraf was dat nergens voor nodig.
Ik bleek wel het ‘groentje’ onder de vaarders en zoals altijd vroeg ik me af of ik wel bij dit gezelschap paste. Maar met windkracht 4 en weinig stroming moest het gaan lukken.
De eerste stop zou na 2 zeemijl zijn op Geerligsplaat, een stukje wat droog komt te vallen bij eb. Alleen bij onze aankomst was het nog niet zo ver; er stond nog zo’n halve meter water. Maar toch maar even gerust. Een aantal van ons stapten desondanks uit hun kano. De anderen vormden een vlotje, dat al snel door de wind of lichte stroming afdreef. Er werd boterkoek gedeeld en het restant werd via een peddel over 3 boten bij de afzender bezorgd. Toch handig zo’n peddel. Na een korte stop gingen we verder.
Op enig moment zei iemand dat ik naar rechts moest kijken want daar was de Noordzee en heel ver weg Engeland! Dus! Echt groot water!
Maar het was leuk varen. Je zit op wateroppervlak niveau en het water tilt je boot op, zet haar links en rechts opzij, tilt haar over een golf heen en zet haar weer netjes neer. En zolang je dit maar gewoon laat gebeuren is er niets aan de hand. Golven van voren steek je je peddel over de golf in, van achteren probeer je mee te surfen op en golf en van opzij blijf je in ieder geval gewoon peddelen. Niets aan de hand. Maar als echt beginnend grootwatervaarder kan dit wel als intimiderend ervaren worden. Maar kennelijk ben ik dit stadium voorbij. Het was gewoon leuk en ik kon er echt van genieten.
Een groot deel van het water hier is natuurgebied en verboden om te varen. We hielden de gele tonnen aan onze linkerhand. Links van ons lag de Middelplaat boven water en zag je de branding ten gevolge van het ondiepere water. Maar daar mochten we niet komen dus deze branding lieten we voor wat het was.
We voeren met een grote bocht om de plaat heen en voeren daarna naar links richting het strand van Renesse. Er werden afspraken gemaakt over hoe aan te landen, gelet op de branding. Spannend, temeer daar ik nog nooit branding gevaren had. De tip was om regelmatig om te kijken hoe een brandingsgolf zich ontwikkelde, de golf door achteruit te varen onder je door te laten gaan en dan als een gek vooruit te varen en hopen dat je het daarmee redt. En als je moet steunen dan aan de kant van de zee. Een voor één vertrokken we richting het strand. Al met al viel de branding mee.
Het was daarna even lekker verpozen op het strand. Voor een aantal onder ons, waren de brandingsgolven links van ons, richting Burgh-Haamstede, wel erg verleidelijk en zij stapten dan ook vrij snel weer in hun kano om die kant op te gaan. Dit kostte één van hen wel zijn voorluik, dat misschien in de haast niet goed dicht was gedaan én niet met een koordje aan de kano bevestigd was. Helaas.

Ducttape, een neopreen muts en een spanband zorgden ervoor dat er geen water (meer) gemaakt werd en de terugtocht werd aanvaard.
We kregen te maken met een lange deining en dat voelde niet altijd even prettig. Het was een zeeziekmakende deining en toen ook nog iemand achterin om ging, bleken dit de verkeerde omstandigheden voor een oefening. Maar weldra zat de gekapseisde weer in zijn boot, was er een boot gedoopt en konden we het laatste stuk varen. Nog wel een heel eind(eloos) maar uiteindelijk waren we dan toch bij de boothelling.  Onderweg in de verte wel heel veel zeehonden gezien op de ‘Aardappelenbult’.
Inmiddels was het duidelijk vloed geworden en zag de baai er aanzienlijk anders uit, dan op de heenweg.
Boten laden, omkleden, patatje eten – in de regen – en op naar Leiderdorp, om daar de boten en de rest van het materiaal te spoelen. Al met al een lange dag en niet alleen voor mij maar ook voor anderen echt lang genoeg. Maar wel een hele mooie dag!

Birgit
Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Solo over de Hollandse Rivieren

Saskia van Bergen

Ongeveer anderhalve maand geleden kocht ik een nieuwe kajak, een Nigel Dennis Romany. Ik had er al een paar tochten mee gevaren, onder meer op de zee bij Springersdiep en dat was me erg goed bevallen. Wat een heerlijke boot! Vorig jaar had ik met mijn Point 65 North XP voor het eerst een driedaagse solo-kampeertocht gevaren, en dat wilde ik graag nog eens doen. Het was een mooie gelegenheid om de pakcapaciteit van de Romany eens goed uit te testen. Ik wist namelijk niet zeker of ik mijn Point zou gaan verkopen. Of ik er nog eens in zou gaan varen hing mede af van de vraag hoe geschikt de Romany was voor langere tochten. Het is een kortere boot, een echte rocker en dus minder efficiënt dan de Point, maar het is de vraag of ik daar tijdens een gemiddelde dagtocht merkbaar effect van zou ervaren.

Ik heb een rondje Hollandse rivieren op het oog. De weersvoorspellingen zijn niet echt goed, maar ik besluit ervoor te gaan. Mijn route:

Dag 1: KV Rijnland- Alphen aan de Rijn – Gouda – Haastrecht (ca. 35 km)

Rivieren: Oude Rijn – Gouwe – Hollandse IJssel

Dag 2: Oudewater – Linschoten – Woerden – Noordse Buurt (ca. 35 km)

Rivieren: Hollandse IJssel – Lange Linschoten – Oude Rijn – Grecht – Kromme Mijdrecht

Dag 3: De Hoef – Vrouwenakker – Bilderdam – Leimuiden – Oude Wetering – Hoogmade – KV Rijnland (ca. 35 km)

Rivieren: Kromme Mijdrecht – Amstel – Drecht – Braassem – Wijde Aa – Kromme Does – Does

Hollandse IJssel

Dag 1 (dinsdag 9 juli):

Het kan zijn dat ik een stuk zuiniger heb gepakt dan de vorige keer, maar het valt me op dat er veel meer in de boot past dan ik dacht. Ik heb een schot op maat laten maken en dat scheelt enorm in de pakcapaciteit. Ik moet alleen goed op mijn trim letten en stop daarom de zwaardere dingen in het kleinere luik achterin. Zelfs de wielen van mijn kanokar passen dit keer nog onderdeks. Rond 9 uur ben ik weg. Het eerste stuk tot Alphen gaat het soepel, de zon schijnt, terrasjes zitten vol. Op de kaart ziet het tweede stuk tot Gouda er aantrekkelijk uit, zo door het waterrijke gebied rond Boskoop, maar ik de praktijk vaar ik vooral langs de drukke N207 en moet ik voortdurend opletten voor de enorme vrachtschepen op de Gouwe. Wanneer ik word ingehaald door twee snelle vrachtschepen dan waan ik me even op de eierdozengolven van Renesse, maar daarmee hebben we het spannendste moment van de dag wel weer gehad. Het is vooral doorbuffelen, langs verkeer, boten en bouwvakkers die op verschillende plekken bezig zijn met renovatie van de kades en die me soms verbaasd nazwaaien “Bennie meej vakaaansie”? Ik weet nu dat Waddinxveen Fairtrade gemeente is maar ook een Brommermuseum heeft en ik ben na één dag ook aardig op de hoogte van de laatste trends in tuindecoratie. Vanaf Gouda wordt het weer leuk: ik mag kort na elkaar drie sluisjes door en ik geniet van de grachtjes en stiekem ook van de fabrieken uit heden en verleden op de route, zoals het gebouw van de voormalige Goudse Machine Garenspinnerij, en de Betonmortel Centrale. Hier gaan die grote vrachtschepen dus heen!  

Ik verblijf vóór Haastrecht op een ouderwetse Hollandse camping die helemaal vol is gebouwd met stacaravans, maar helemaal achteraan op het terrein heb ik het rijk alleen en sta ik te midden van koeien en schapen.

Dag 2 (woensdag 10 juli)

Oudewater

Ik ben al om 6 uur wakker en besluit vroeg te vertrekken. Mijn ervaring is dat sloepvaarders in deze tijd van het jaar vooral pensionados zijn die niet voor tienen varen. Dat klopt ook dit keer, tot aan Woerden heb ik het rijk helemaal alleen. De zon schijnt, overal om me heen weelderig groen, bloeiende bloemen, en futen en meerkoeten die druk bezig zijn met het voeden van hun kroost. Het lijkt wel een paradijs. Als ik in Oudewater een sluis zie dan schrik ik. Ai…het is nog ruim voor negenen dus dat wordt wachten op de brugbediening. Maar het blijkt een zelfbedieningssluisje te zijn. Prachtig! Even later vaar ik een meter lager verder. Ik draai de Lange Linschoten op, het mooiste deel van de route. Onderweg stap ik even uit voor een korte pitstop, via een enorme hoge uitstap. Een risico, maar de verse perensap die bij deze boer wordt verkocht ziet er veuls te lekker uit.

Oudewater

Vlak voor Woerden besluit ik niet de Kromwijkse wetering te nemen, maar recht door het centrum te varen. De Singel ziet er indrukwekkend uit op de kaart, maar voor me zie ik helaas vooral veel nieuwbouw. Toch is het altijd fascinerend om door steden te varen, omdat je meestal langs de meest rommelige rafelrandjes van de stad lijkt te komen; een braakliggend stukje land, een loods vol graffiti, een half ingestorte schuur. En niet te vergeten het Max Verstappen Museum natuurlijk, gelegen aan de Rijnkade. Aangekomen op de Grecht begint het langzaam maar zeker te regenen. Het is een prachtige rivier, in de verste verte is er geen auto te horen, het enige geluid vormen de fluitende vogels, en de woosh van mijn eigen peddel. Ik verzink in gemijmer. Sommige mensen boeken een dure meditatiecursus als ze tot zichzelf willen komen, maar ik geloof dat een rondje varen door het Groene Hart hetzelfde effect heeft.

Aangekomen bij de Woerdense Verlaat regent het zo hard dat de sluiswachter zijn hok niet eens meer uit komt, maar gelukkig word ik snel doorgelaten. Het einde is in zicht. Ik slaap op de prachtige zorgboerderij en natuurcamping Amstelkade. Tussen twee buien door zet ik snel mijn tent op, en gelukkig kan ik nog terecht in het theehuis voor koffie en gebak. Ik neem me voor om hier nog eens te komen kamperen met beter weer, al is het alleen maar om weer eens een kampvuur te kunnen maken. ‘s Avonds lees ik een boek in de spelletjesschuur en drink ik een van mijn gerantsoeneerde biertjes, vergezeld door een paar Vlaamse reuzen en een eendenpaar op zoek naar kruimels. De kanokleren die ik hier heb opgehangen zijn de volgende ochtend bijna droog.

Zorgboerderij Amstelkade

Dag 3 (donderdag 11 juli)

Als ik wakker word is het gelukkig droog. Mijn eenpersoons tentje heeft zich prima gehouden onder de vele buien, alleen blijk ik wel de hele nacht op een grote plas water te hebben gelegen die zich onder de binnentent had verzameld. Misschien heb ik daarom zo lekker zacht geslapen? Ik ben wederom vroeg weg en vaar de hele dag te midden van het groen. Het is heerlijk op het water en halverwege de Drecht komt zelfs de zon door. Ik neem een rustpauze op de steiger van een boerderij en lig daar zo lekker dat ik even mijn ogen dichtknijp.

Drecht

Ik voel me eigenlijk gewoon enorm relaxed, wat een verschil met vorig jaar… Waar zit ‘m dat nou in vraag ik me af, terwijl ik lekker op de steiger lig “uit te rusten”? De eerste keer had ik nog de spanning van het alleen op pad gaan en niet weten wat je te wachten staat, daar had ik nu gelukkig een stuk minder last van. Blijkbaar is het zelfvertrouwen gegroeid. Het is ook een stuk minder warm en daar gedij ik blijkbaar ook goed op. En niet te vergeten heb ik dit jaar de hele winter flink doorgevaren waardoor mijn kanoconditie ook een stuk beter is. Ik had eerlijk gezegd alle drie de dagen best een stuk verder kunnen varen dan de geplande 35 km.

Oude Wetering

Ik geniet ook enorm van de gesprekjes onderweg; van de sluiswachters met hun goedbedoelde adviezen, de groepjes mannen op de wielrenfiets die allemaal uitgebreid zwaaien, en de man met zijn kleindochter in het stoeltje voorop. Het meisje is blijkbaar zo onder de indruk dat ze maar blijft kijken en opa moet zelfs even stoppen zodat ze het allemaal nog een keertje goed kan zien. Die gaat later vast ook varen!

Om 2 uur ben ik terug op de club. Ik bindt al mijn spullen voor en achter op mijn fiets. Hupsakee, als het allemaal in een kano past dan moet zo naar huis fietsen ook lukken. Volgend jaar weer, maar dan langer, en dan ook maar meteen verder. Dat schept mogelijkheden Alle tips zijn welkom!

p.s. ik moest er even een weekje op broeden, want je eerste boot van de hand doen, dat is toch lastig merk ik. Maar gezien de positieve ervaringen denk ik niet dat nog ga varen met mijn Point. Die gaat op Marktplaats.


Gepost in Algemeen | 3 Reacties