Een driedaags solo-avontuur

In drie dagen zo’n 115 kilometer varen, in je uppie. Kan ik dat? Dat is de vraag die me de afgelopen paar weken bezighield. Ik had wel eens alleen gevaren, maar nog nooit een langere (kampeer-)tocht, laat staan meerdere dagen achter elkaar. En het zou bovendien warm worden, een hittegolf zelfs. Ik besloot het avontuur desondanks aan te gaan. Ik verheugde me op het hele dag in de buitenlucht zijn, het kamperen, en de elementaire gedachten (in feite slechts drie: ben ik nog op de route? Wat eet ik vanavond? Hoe ziet de lucht eruit?). Ik was in het verleden wel vaak op fietsvakantie geweest en ik had het dan ook op een vergelijkbare manier voorbereid: kaarten kopen, route maken, weerbericht checken, kampeerspullen inpakken, kleding voor alle weersomstandigheden en uiteraard voldoende eten en drinken mee. Zo ingewikkeld kon het toch ook weer niet zijn?

 

 

 

 

 

 

Hoe zag mijn route eruit?

Dag 1: Vanaf mijn huis (bij de watertoren aan het kanaal in Leiden), via de Kaag, de Ringvaart, de Drecht en de Amstel naar boerderij camping de Aemestelle Hoeve, bij Ouderkerk aan de Amstel (ca. 37 KM)

Dag 2: via de Oude Waver, Vinkeveense plassen, Woerdense Verlaat, Slikkendam, de Meije, naar camping de Hollandse Boerderij (ca. 37 KM)

Dag 3: via de Oude Rijn, Aarkanaal, Leidse Vaart, Braassemermeer, opnieuw de Ringvaart, Hanepoel, Kleipoel, Koppoel, Rijpwetering, Wijde Aa, terug naar huis (ca. 38 KM)

Verkeerd varen, kanokarretje stuk, sluis (nog) niet open; het is me allemaal overkomen, maar het kwam ook allemaal weer goed. Wanneer je in een groep vaart worden problemen en obstakels onderweg meestal al snel opgelost door assertieve mede-kanoërs met meer ervaring dan jij. Maar ik bleek het allemaal ook prima zelf te kunnen en dat gaf me een trots gevoel. Mijn belangrijkste les tijdens deze trip was dan ook: er is geen probleem zo groot of er dient zich wel weer een oplossing aan. Mijn trots werd bovendien verder gevoed door alle aanmoedigingen en complimenten die ik onderweg kreeg van fietsers, bewoners, sluiswachters en sloepvaarders. Ik reisde dan wel alleen, het voelde zeker niet zo. En dan alle belangstellende vragen die ik onderweg kreeg. Hoeveel dagen ben je al onderweg? Word je dan niet moe? Heb je nog wel armen over aan het eind van een dag? Moet je hier ook voor trainen? Zitten je kampeerspullen ook in de boot? Blijkbaar kom je niet elke dag een rondtrekkende kanoër tegen.

En wat is Nederland mooi, en wat zie je veel dieren onderweg! Konijnen en hazen, nieuwsgierige schapen en koeien, heel veel soorten ganzen en weidevogels. De grote meren Kaag, Braassem en Vinkeveense plassen zijn natuurlijk prachtig om te bevaren, maar de Drecht en de Meije vond ik ook erg mooi en een echte ontdekking vond ik Slikkendam, bij de Nieuwkoopse plassen. Af en toe waande ik mijzelf helemaal alleen op de wereld. Het was simpelweg genieten. Hoewel mijn route voor een groot deel door een druk stuk van Nederland voerde, heb ik toch maar heel weinig auto’s gezien. Wel veel sloepen, maar ook die beperken zich tot de bekendere routes. Op de ringvaart was het bijvoorbeeld erg druk, maar ik heb ook hele stukken helemaal in mijn eentje gevaren. Ik probeerde bovendien elke dag rond 7 uur te vertrekken. In de eerste plaats om optimaal gebruik te maken van de koelere uren, maar ik ontdekte al snel dat ik de eerste drie uur het water helemaal alleen voor mijzelf had. De meeste sloepen met vakantievierende Nederlanders vertrekken blijkbaar pas halverwege de ochtend.

Het bleek ook heerlijk om helemaal in mijn eigen ritme en tempo te kunnen varen. Wat een verschil wanneer je niet steeds hoeft in te houden of moeite hoeft te doen om anderen bij te houden. Ik merkte dat ik een stuk minder moe werd. Na een hele dag varen was ik wel lekker moe, maar helemaal niet uitgeput, en had ook geen last van mijn spieren. Wel had ik niemand bij me om me over een dipje heen te praten. Een liedje zingen, jezelf techniek oefeningen opleggen, vogels tellen. Heb ik allemaal gedaan. En voor je het weet gebeurt er weer iets, of kom je iemand tegen die vrolijk naar je zwaait of zijn duim opsteekt, en dan kun je er weer helemaal tegenaan.

Wanneer je alleen vaart kun je waarschijnlijk wel onbespied alleen wild kamperen, maar dat ging mij voor mijn eerste trip te ver. Er bleken op de route alleen niet heel veel campings aan het water te zijn. Ik heb zelf tot dusver geen goed en compleet overzicht kunnen vinden voor watercampings in Nederland, en houd mijzelf dus aanbevolen voor tips. De eigenaren van de twee boerencampings waar ik logeerde bleken in elk geval ontzettend behulpzaam. Het kwijtgeraakte ringetje van mijn kanokarretje werd snel vervangen, stevige armen werden erbij geroepen om een volgepakte kano te tillen en op de Hollandse boerderij mocht ik naast de kinderboerderij kamperen, vlak aan het water met een heel veld voor mezelf alleen (afgezien van een pauw en een kalkoenenpaar met jongen).

Ter voorbereiding en ook onderweg heb ik de volgende kaarten gebruikt:

  • ANWB Waterkaart H-Hollandse Plassen
  • ANWB Waterkaart I-Vechtplassen
  • ANWB Waterkaart P/R – Waterkaart Vinkeveense / Loosdrechtse Plassen

Mijn belangrijkste tips voor onderweg:

  • Zoek de bedieningstijden van de sluizen op die je onderweg moet passeren. Want je kunt wel heel vroeg opstaan, maar wanneer je om 8 uur aankomt bij een sluis die pas om 9 uur open blijkt te gaan had je beter een uurtje langer kunnen blijven liggen. Eind van de dag idem dito, of je moet juist houden van kamperen in een weiland tussen de koeien. De sluiswachter van de Ziendesluis zag me in de vroege ochtend van dag drie gelukkig al na een minuut of tien liggen. Officieel was hij nog niet open, maar hij riep opgewekt: “geef me een paar minuutjes” en ik kon al snel mijn weg vervolgen.
  • Neem voor een hele dag eten en vooral drinken mee, want je zult onderweg weinig plekken tegenkomen waar je iets kunt krijgen. Wanneer je nog wat langer gaat dan de drie dagen van mijn kano-avontuur, dan zul je een alternatief moeten bedenken voor je brood: soep uit een blikje of zakje bijvoorbeeld, eieren, of een pannenkoek van de avond ervoor. Of doe couscous in een zipperbag, beetje kokend water erbij, paar minuten wachten en husselen met wat zoal voorhanden is: een gekookt eitje, blikje tonijn, tomaten. Prima lunch.
  • Vergeet vooral niet om een kanokarretje mee te nemen, want dat zul je zeker nodig hebben. Niet alleen om vanaf het water naar de camping te komen, maar ik moest onderweg ook een aantal keer overdragen. Zo bleek de sluis bij de Woerdense Verlaat buiten werking te zijn. Een vriendelijke bewoner wees me op een klein slootje dat ik kon gebruiken om de sluis te omzeilen. Er zat een dammetje in, waar een vlonder overheen was gelegd. Hier kon ik mijn boot wel overheen trekken. Het was een beetje een gehannes, maar het werkte inderdaad wel. Alleen zat ik plotseling niet meer op de Heinoomsvaart, maar op een parallel lopende boerensloot, die werd onderbroken door een dam en eindigde in de achtertuin van een boerderij. Ik heb maar net gedaan of mijn neus bloed, heb de kano op mijn kar geladen en ben over het erf naar de Kromme Mijdrecht gelopen. Gelukkig was het hek van de tuin open…

Conclusie: Ik heb nu helemaal de smaak te pakken. Ik heb zelfs al stiekem op waterkaarten en Google Maps zitten kijken voor nieuwe routes, voor vijf of zeven dagen, of nog langer. En buiten Nederland kan natuurlijk ook. Misschien al in de herfst, als ik weet dat er nog een paar mooie dagen aankomen, of anders volgend voorjaar. Er is in elk geval een wereld aan mogelijkheden voor me open gegaan.

25-27 juli 2018

Saskia

Gepost in Vlakwater | 4 Reacties

Spelen bij de Aardappelbult

Vijftien juli 2018 mag voor de ervaren grootwatervaarders een bijzondere dag zijn geweest omdat ‘de tocht die nooit doorgaat’ voor de verandering eens een keer wel doorging, maar voor de beginnende zeekajakker was het niet minder bijzonder. Deelname aan de oefendag technieken stond op het programma. Zie je daar als vers introductielid maar eens tussen te wurmen. Eerst de kritische vragen over je grootwaterervaring. Kom je daar doorheen, dan moet je reddingsoefeningen doen op de vereniging om te kijken of je wel toe bent aan de oefendag. En vervolgens werp je een blik op de uitrustingseisen, zoals een EHBO setje, parachutepijl en onderkoelingsdeken, die je doen afvragen of je misschien niet een tikkeltje bent doorgeschoten in je nieuwe hobby…

Vuurtoren van Ouddorp

Maar eenmaal aangekomen op locatie weet je weer waarom je per se grootwater wilt varen. Zilte lucht, groot open water, prima tochtbegeleiders. De eerste opdracht, navigeren naar een ondergelopen zandplaat (Het Geerligsplaatje), werd glansrijk behaald. We voeren weliswaar over de plaat heen zonder daar erg in te hebben, maar waren alert genoeg om een ander groepje kajakkers de plaat wel te zien vinden. Navigeren doe je namelijk niet alleen met een kompas, maar ook met je ogen. Mogelijk dachten de instructeurs daar wat anders over.

Kleine branding bij de Aardappelbult

Niet hoog maar ze lopen wel lekker

Verder zat de vaart er goed in, is er in wat branding ‘achtig’ water geoefend, hebben we achterop de boot gezeten om te kijken hoe dat vaart met deining van achteren en werden we natuurlijk verzocht even uit de boot te stappen midden op het water: reddingen dus.

Veel geleerd. Zijn het niet de technieken op het water, dan wel de handigheid dat je je transportzeil moet zekeren – ongetwijfeld geboren uit ervaring – en overbodige lijnen aan je spatzeil beter kunt doorsnijden om er niet vast in te komen zitten.

Maar bovenal een heerlijke dag op het water, afgesloten met een etentje met de ervaren grootwatervaarders erbij. Benieuwd hoe snel daar tussen te wurmen valt 😊

Lennert

Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

De tocht die ….nu dan toch eindelijk doorging.

En daarom wel twee verslagen van de tocht Neeltje Jans – Westkapelle (nou ja, Domburg) gevaren op 15 juli 2018, dus veel leesplezier
En voor alle foto’s. klik hier

De tocht die ….nu dan toch eindelijk doorging.

Neeltje Jans in de verte

We beleven een uitzonderlijke zomer. Droogte en warmte records worden gebroken. Vakanties naar zonnige oorden worden gecanceld omdat het Nederland  beter is. Het ligt dan ook voor de hand dat er aan andere zekerheden een eind komt. Zo kende de grootwaterploeg van Rijnland tot afgelopen zondag de tocht die niet bij naam genoemd mocht worden. Een tocht die zo afhankelijk is van het wispelturige Hollandse weer dat de kans op doorgaan bijkans gelijk was aan het doorgaan van de tocht waar die spruitjeskweker van de Braassem vooralsnog  de  laatste winnaar is. Maar waar het klimaat niet echt meewerkt om die tocht der tochten nog een keer te laten doorgaan … Nu ja het weer werkte dus in ons voordeel.

DE Tocht bleek een tocht van de Roompotsluis op  Neeltje Jansz naar Domburg en weer terug te zijn. Hemelsbreed 10 mijl heen en weer 10 mijl terug. Heen is met de ebstroom een eitje, maar terug, ja terug, wil je niet door de gehaktmolen van de stormvloedkering. Dat staat niet leuk in de krant.

Onder leiding van Maarten gingen nog 8 andere Rijnlanders de uitdaging aan. Geslepen Rein, ervaren Leen en Matthijs, dartele hinden Frank en Sophie, Koos onze bard, ontspannen Jaap en rookie Dirk. Een gevarieerd negental.

Varen op getijdenwater wordt in de eerste plaats gedicteerd door het tij. Zeker vandaag, want het is het springtij. Tegen stroom in heb je vandaag niets te vertellen. Richting Domburg is het rechttoe rechtaan. Er is heel weinig wind en boven de platen ziet het water er als een spiegel uit. Na een ontspannen tochtje komen we aan bij Domburg. Het blijft een wonderlijk gezicht om te zien dat op het strand iedereen samenklontert op een gebied ter grote van een postzegel en dat er links en rechts daarvan alle ruimte is op strand. We varen dan ook naar een strand-vak iets voorbij Domburg. Vlak naast het naaktstrand zo blijkt. Branding is er niet zodat het landen niet georganiseerd hoeft te worden.

Tijdens de lunch krijgen we bezoek van het nabijgelegen naaktstrand in de persoon van twee  gebruinde alleszins zwaar geschapen heren. De heren willen alles van zeekajaks weten en Leen staat hen uitgebreid te woord, terwijl een enkeling van ons enigszins gegeneerd schielijk een ander lunchplekje zoekt. Na ruim anderhalf uur relaxen op strand is het tij gekeerd en kunnen we weer op pad.

Aangezien we niet door de stormvloedkering willen, maar netjes ernaast op Neeltje Jans willen uitkomen varen we van boei naar boei eerst een heel eind haaks op de stroom, zodat we het laatste stuk recht voor de stroom uit in de vaargeul naar de haven worden geblazen. Een mooi tochtje van ton naar ton met zowaar nog een paar golfjes waar twee stromen elkaar tegen komen. Frank kan zijn geluk niet op (en Frank niet alleen).

Met een gezamenlijke hap met de groep van het Springersdiep sluiten we deze topdag af. Dat er nog vele mogen volgen.

Dirk

Noten gered

Je hoeft niet naar het buitenland voor een wildwater kajakavontuur, is de eerste indruk als we op Neeltje Jans neerstrijken. Gewoon door de stormvloedkering peddelen, zolang je je steunen goed beheerst. Totdat ik de pret bederf: ‘Er ligt een stevige ketting voor de kering om schepen tegen te houden en als het je lukt om daar overheen te schuiven word je aan de andere kant opgewacht door een patrouilleboot die een vette prent van 800 Euro uitschrijft.’ Met die gedachte stellen we ons tevreden met de stroming naar buiten, 2 knopen, waardoor we een uur eerder dan gepland in Domburg zijn en met negen opvarenden op het strand neerstrijken. De branding is te verwaarlozen, de helmen blijven onaangeroerd, sterker nog het lijkt tot nu toe wel een vlakwatertocht. Diverse lagen neopreen worden afgepeld, zwemgoed blijft aan want voor het naaktstrand hadden we tot voorbij de volgende palenrij moeten peddelen.

Maar liefst vier keer is deze tocht uitgesteld. In 2014 vanwege een onweerswaarschuwing, het jaar daarop omdat een Tour de France etappe precies die dag op Neeltje Jans eindigde (bij noodweer maar dat terzijde), gevolgd door twee jaren waarop de tocht door harde wind op de geplande dag niet kon doorgaan. Het grootste risico vandaag is verbranding, daarom wordt er driftig gesmeerd en maken specialisten Rein en Dirk diverse rolletjes om af te koelen.

Voor de terugweg naar Neeltje Jans hebben tochtleiders Maarten en Rein een veilige route uitgestippeld die voorkomt dat we in de stroming naar de stormvloedkering terechtkomen. We varen naar het noorden, over een ondiepte naar de geul Oude Roompot. Daar krijgen we weer de stroming mee richting de haven die wordt gemarkeerd door een 115 meter hoge radartoren. De wind is aangetrokken, er staan wat korte golfjes waardoor de tocht, afgezien van de ruimte, toch nog het stempel ‘grootwater’ krijgt. Op de rand van de stroomgeul worden we verrast door ruw water, veroorzaakt door de verschillen in stroming in diep en ondiep water. Van 13.30 tot 17.00 uur kunnen we nergens aan land, we houden twee drijfpauzes en nemen tussendoor de nodige slokjes water en versnaperingen. ‘Mijn noten!’ Het is Koos die zijn emmertje pinda’s laat vallen. Gelukkig zit Mathijs er vlak achter, hij is er snel bij om de drenkeling op te vissen.

Jaap

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Hoezo, kanoën doe je zittend in je kano?

De grootwaterploeg had er de afgelopen weken weer zin in en hoopt dit de komende weken nog even vol te blijven houden. Het lijkt wel of ze niet goed snappen hoe het kanoën werkt.
Hoezo in de boot zitten? Op het achterdek zit toch ook lekker. En als we daar toch zitten kunnen we net zo goed even rondjes draaien op het achterdek, of op het voordek, of liggen, of …………
Instappen vanaf de steiger? Oké, daar dan wel eerst de boot en zelf erachter aanspringen (tja, die boot niet te hard een zet geven want dan moet je wel hard en ver zwemmen).

 Tussen al die lol wordt er ook nog wel serieus geoefend: redden, zelfredding, slepen,…..
Maar het is dan al snel wel weer heel aantrekkelijk om met zoveel mogelijk drenkelingen in het water te liggen en allemaal om hulp te gaan roepen. Dan krijg je het maar druk als redder (en ondertussen ook nog opletten dat een drenkeling je niet omtrekt in ‘paniek’).

Gedurende de avond daagt men elkaar uit tot steeds moeilijkere balansoefeningen. “Oh, dat is ook leuk wat jij daar doet, ga ik ook proberen want dat moet mij dan toch ook lukken. Staan, geen probleem hoor. Alleen dat jongleren lukt niet helemaal maar ja, dat lukt op de wal ook niet.

Al met al erg leuk, gezellig en leerzaam maar ook wel heel erg vermoeiend al dat klauteren en zwemmen.

Wil je helemaal geen grootwatervaren maar wil je een keer meedoen om wat vrijer in je boot te komen zitten. Kom gewoon meespelen (mag ook heel kort), er is altijd wel iemand die met je gaat oefenen. Je vind ons op of vlakbij de plas tussen 19.30 en 21.30. Misschien sta jij dan ook de volgende dag op met nog steeds een vette glimlach op je gezicht (maar wel een hoop blauwe plekken). Wil je meer foto’s zien of een filmpje met een korte impressie, klik dan hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Fit met een kajak

Afgelopen zondagochtend was CrossFit071 op bezoek bij Kano Rijnland. Crossfit is een trainingsprogramma waarin verschillende sporten zoals turnen, gewichtheffen, hardlopen en roeien gecombineerd worden, en dat alles zonder gebruik van fitness machines. Het prachtige weer van afgelopen week bood een ideale gelegenheid voor een training op en rondom de plas. Instructeur Niels Couvreur had een mooi parcours uitgezet waarvoor ook gebruik werd gemaakt van de kano’s van Rijnland. En dat was niet alleen om mee te varen!

De deelnemers moesten in duo met de kano’s op de schouder over het strand rennen, gewichtheffen en lunges uitvoeren (steeds een stap naar voren zetten waarbij je diep door je knieën zakt). Tussendoor moest er ook nog gewoon gerend en gezwommen worden, onder meer over het eilandje. Instructeur Niels was extra vroeg opgestaan om met een heggeschaar naar het eiland te zwemmen en ter plekke een parcours vrij te maken. Hoogtepunt was het rondje met de kano om het eiland, waarbij zwemmer en kanoër elkaar afwisselden. Het snelste duo deed iets meer dan drie kwartier over het parcours, en iedereen wist binnen het uur te finishen. Erg leuk om eens kennis te maken met deze sport, en om te zien dat een kano op allerlei manieren kan gebruikt om fit te blijven.

En natuurlijk grote bewondering voor alle deelnemers!

Saskia

Meer foto’s van de ochtend zijn hier te vinden: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=891174624423401&id=287656028108600

 

Gepost in Conditietraining | Plaats een reactie

Rijnland avondmarathon 2018

Start van de Avondmarathon KanoRijnland 2018

Start van de Avondmarathon KanoRijnland 2018

Op woensdag 13 juni streden 28 kanovaarders om de prijzen in de derde Rijnland Avondmarathon, een ronde van 9,55 km over de Does, Dwarswatering, Zijl en Oude Rijn. De belangstelling was ook dit jaar weer aanzienlijk. Deelnemers van Viking, Frisia, de Bollenboys, RCC, Trekvogels, Beatrix, SAS, Kanowaard en Levitas. En natuurlijk ook van onze eigen vereniging.

Er werden snelle tijden gevaren dit jaar. De eerste twee boten die over de finish kwamen ware twee K2’s. De eerste in een tijd van 42 minuten en 37 seconden, de tweede een seconde daarna. Bij de heren won Hans (Trekvolgels) in 46:47, bij de dames was Naomi (Viking) de eerste met een tijd van 48:07.

Van KanoRijnland deden maar liefst vijf leden mee: Jeroen, Frank, Jonas, Merijn en Karin. Daarbij werden goede tijden neergezet.

De foto’s van de Avondmarathon 2018 vind je hier.

Uitslag Avondmarathon KanoRijnland 2018

Uitslag Avondmarathon KanoRijnland 2018

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

A-team heeft Brons op het NK

Zojuist bereikte ons het bericht:
Het A-team heeft brons bij het NK kanopolo!

Toen ze het weekeinde in Leiderdorp in gingen was het nog ‘mooi als we bij de eerste vijf komen’.
Maar ze hebben keihard getraint om het daar niet bij te laten. En dat is gelukt: BRONS!

Van harte gefeliciteerd:
Tjerk Webbers (captain)
Lucas Reijnders
Alex van der Tuijn
Jeremy Escaffre
Jeroen van der Meijs
Cas van Engelen
Tycho Roorda
Jacques Webbers (coach)

Namens het bestuur
Mathijs Hobijn

Gepost in Algemeen, Kanopolo | 1 Reactie

Toertocht cursisten naar het Joppe

10 juni – Na de nodige cursusavonden vol instructie was het vandaag tijd voor een ware toertocht waarbij de deelnemers aan de introductiecursus de geleerde technieken in de praktijk konden brengen. Uitgangspunt was genieten, samen een fijne tocht maken. De begeleiders beloofden dan ook dat instructie achterwege zou blijven, een belofte die ze best goed zijn nagekomen. Overigens was dit ook de eerste gelegenheid waarbij de twee cursusgroepen elkaar ontmoetten, we waren met circa twintig personen.

Wij als cursisten zijn eigenlijk nog maar luttele weken in en om het clubgebouw actief, maar het tevoorschijn trekken van kajaks, het bij elkaar zoeken van alle spullen, elkaar de helpende hand bieden, er is al een vertrouwdheid in alle voorbereidende handelingen. Voor we in de boten stappen nog even een korte briefing om de tocht veilig te laten verlopen en we waren klaar voor vertrek. Bij het instappen meteen al iemand te water (nee, we noemen geen namen), dat belooft wat voor de rest van de dag!

Matige noordenwind, rond de twintig graden, zon: behoorlijk ideale condities voor een tochtje. Nou ja: tocht. Een kleine 17 kilometer peddelen is vooralsnog geen routine voor de meeste cursisten. Het eerste stuk richting het noordoosten, over de Does, was ontspannen peddelen langs uitbundig groene waterkanten. Daarna noordwaarts door de Stingsloot, een mooie smalle vaart vol libellen, waterlelies en een stuk of twintig kleurrijke kajaks. Dit lijkt een heel kalm dagje te worden.

Ook over het Vennemeer en het stukje over de Zijp richting de Kaagsociëteit was ontspannen peddelen. Af en toe een hekgolf van een passerende sloep, maar dat kon ieder van ons prima aan. Bij de Kaagsociëteit verzamelden we om als groep in één keer de oversteek te maken naar boerderij de Eenzaamheid. Instructeur Gezinus wachtte even af tot enkele bootjes waren gepasseerd waarna we als één compacte groep overstaken. De plotselinge toename van vaarverkeer en het onrustige water maakte de oversteek van amper tweehonderd meter ineens toch vrij spannend, althans voor mij. “Daniël, je verstijft, ontspan je!”, klonk het achter me. Leen, een van de instructeurs, had in één oogopslag gezien dat de aanvankelijke ontspanning plotseling weg was. Mijn eerste gedachte was: “Ja, dat weet ik ook wel!”, maar het gekke is dat die observatie van Leen leidde tot toenemende rust. Maar goed ook, want na de lunch was de oversteek van het Joppe beslist ondersteboven in het water geëindigd als ik de broodnodige soepelheid niet hervonden had.

Die lunch vond plaats op de Zwanburgerpolder, alleen bereikbaar per boot. De steiger ter plekke was behoorlijk hoog, dus een uitstekende gelegenheid om de hoge uitstap nog eens te oefenen. Dit kan met de zogeheten wokkelmethode of gewoon door op te staan met steun van de oever. Iemand claimde vooraf ook nog een andere techniek te hebben ontwikkeld: de pretzelmethode, wil ik graag een keer zien.
Omringd door her en der gedeponeerde kajaks de lunch genuttigd. Het goede gezelschap en het perfecte weer maakte het tot een zeer plezierige pauze. Toch was er al snel onrust in de groep: men wilde verder!

Iedereen weer in de boten, vanaf die onverminderd hoge steiger, opnieuw zonder ongeplande zwempartijen. Zouden we het dan toch allemaal droog houden vandaag? De oversteek van het Joppe, ongeveer een kilometer, was opnieuw over nerveus water. De gouden tip die keer op keer herhaald werd kwam goed van pas: blijven peddelen, hou contact met het water. En inderdaad: de kajaks rolden en draaiden, maar niemand ging om. Eenmaal bij de Stengen was het water weer kalm. De rest van de tocht zou vast een eitje zijn.

Oké, nog één uitdaging dan: de drukke scheepvaart op de Zijl. De ene hekgolf was nog niet langs of de volgende kwam er al weer aan. Schuin van voren, schuin van achteren, weerkaatsend tegen de oevers, dit was nog erger dan het Joppe! Of nee, het werd eigenlijk steeds leuker: beetje steunen met de peddel, nu en dan een boogslag, het corrigeren begon al routine te worden! De hele groep weerde zich kranig op het golvende water. Dit zijn de momenten dat de instructieavonden goud waard blijken te zijn, dat nervositeit omslaat in puur plezier. Kom maar op met die golven! Of iedereen er zo over dacht weet ik niet, maar uiteindelijk vonden we ons terug op het kalme water van de Dwarswatering, zonder incidenten.

Nog een korte pauze bij de vlonders van collega-vereniging Levitas en met de wind in de rug de resterende kilometers. Al snel gingen we rechtsaf de Does op. Nog even een sprintje naar het clubgebouw waar iedereen veilig én droog aanlandde. De hele dag niemand omgegaan? Nee, zo instabiel zijn die kajaks echt niet. Bovendien is de lichting cursisten van dit jaar natuurlijk van ongewoon hoge kwaliteit.

En hoe sluit je de dag af? Nou, na het opbergen van de boten spring je in het water voor de nodige verkoeling. Gooi er een bal achteraan en er ontstaat een spel dat in de verte iets weg heeft van waterpolo. Voor mij en diverse andere deelnemers was toekijken vanaf de kant wel even voldoende. Illustratief voor een ongedwongen, ontspannen (nou ja, grotendeels dan toch) en leerzame dag. Dank aan alle deelnemers, speciale dank aan de instructeurs voor de uitstekende organisatie en de prima focus op veiligheid. En nou gauw dat diploma halen, want dit smaakt naar meer!

Wie dit rondje ook eens wil doen nog even de route: vanaf het clubgebouw via de Does naar het noordoosten, daarna noordwaarts door de Stingsloot, over het Vennemeer(tje), via de Kaagsociëteit en dan het Joppe over, stukje Zijl, linksaf de Dwarswatering op en via de Does weer terug naar het clubgebouw, totaal een kleine 17 kilometer.

Meer foto’s zie je hier.

Daniël Siepman

Gepost in Kanovaardigheid | Plaats een reactie

Peddelplezier met Eduard

Op zaterdag 19 juni ontvingen we Eduard uit Utrecht als PeddelPlezier-gast.

Met een hoge dwarslaesie en weinig rompstabiliteit is het niet vanzelfsprekend om kajakken. Met een verlangen om dat eindelijk wel te doen en een doorzettingsvermogen om u tegen te zeggen, stonden wij klaar om het mogelijk te maken.

‘Water, de ultieme gelijkmaker’ is het motto van ons grote voorbeeld Larry Gioia van Adaptive Paddling uit Pittsburg. En laat dat nou net zijn wat Eduard ook gebruikt in zijn intro! Na een ernstig motorongeluk stond zijn wereld op z’n kop. En ondertussen zwemt hij en komt bij ons om samen te bekijken hoe het varen weer  mogelijk kan worden.

Koos, Nel, Ab, Alex en Desiree zetten diverse boten klaar en we besluiten samen met Eduard dat deze eerste keer een duo-boot de beste keus is. Instappen is voor Eduard als doorzetter en dankzij onze super-steiger een fluitje van een cent en wel ideaal; binnen no time en met een professioneel en ervaren handje hulp van Nel en Koos is de eerste stap gezet. Met wat kussens onder de knieën en een zwemvest als aanvullende steun, voeren we wat droogoefeningen uit en blijkt dat Eduard prima in staat is om golven en bewegingen met zijn armen op te vangen. Voor de volgende keer, 23 juni as, proberen we de boot met een ander zitje; deze geeft meer steun aan het bovenlijf.

Ab en Desiree gaan te water om al tijdens het glijden van de steiger klaar te liggen om te helpen, dat blijkt niet nodig. En die grote glimlach van Eduard is, ondanks de energie slurpende kennismaking, vooroverleg en instap-exercitie niet meer van zijn gezicht verdwenen. We varen een rondje op de plas en een extra rondje door de sloot de Does op, waarbij we pleziervaartuigen die met lekkere golven aan komen stuiven vragen om wat gas terug te nemen. Niet op Eduards verzoek trouwens, die blijft relaxed in de kajak met peddel in de hand. En ja, die glimlach is er nog steeds.

Wat een geweldige ervaring weer voor iedereen vandaag; mogelijk maken, dat is onbetaalbaar. Als vereniging krijgen we geen keurmerk aangepast sporten omdat onze toiletten en douches alleen via een trap bereikbaar zijn . Die aanpassingen wachten op ons nieuwe clubhuis. Tot die tijd doen we het met alle liefde , energie en creativiteit die we kunnen vinden.

En dat keurmerk? Dat komt vandaag van Eduard zelf via een SMS zodra hij thuis is:


“Hoi Desiree, net thuis en echt blij en voldaan met de mooie middag. Ik zei al opsteker van de week, het voelt warm, welkom en goed. Ja, ook veilig al ben ik blij dat we niet alleen ‘drooggezwommen’ hebben. Hoop nog je nog vaak op het water te zien, wat heb jij daar een ontzettend plezier in en dat geldt ook voor Alex bij wie ik in de boot zat, vol vuur. Vechten of vluchten, en de impact op je immuunsysteem/lichaam, story of my life. Ook gisteren, natúúrlijk zoek ik de grens op, hoe ver kom ik zónder ondersteuning. Al mijn evenwichtsspiertjes voel ik vandaag, maar ook de euforie. Want toch is het maximale behaald, en mijn doel (op t water no matter what) en een leuke mix van mensen ontmoet.

Want positieve ervaring en ontspannen heb ik keihard nodig om balans te hervinden en NIET elke dag tegen of over grenzen heen te zitten. Vandaag heerlijk nagenieten en de zon opzoeken.

Tot zaterdag 23 juni!

En Koos wilde nog weten of ik veel last had van mijn inspanning gister. Geef hem maar door dat dat reuze meevalt. “


Desiree

Gepost in Kanovaren met beperking | Plaats een reactie

Kinderdijk en hoe een baby werd gered door een kat

Deelnemers: Leen, Marijke, Julienne, Alex, Femke, Gezinus, Nel, Femke, Jaap, Jos, Birgit en vaarleider Leon.

Een tocht van 27 kilometer en voor de liefhebbers nog een lus van 3 kilometer extra. Oei, wel een eind. Maar Kinderdijk, Unesco Wereld erfgoed, is vanaf land al heel mooi, maar moet vanaf het water, waarvoor het is aangelegd, nog veel mooier zijn. Overigens verbaasde het me, dat een aantal van onze kanoërs nog nooit in Kinderdijk geweest was!

Een stukje geschiedenis: 1000 jaar geleden was het gebied een veenmoeras, omringd door grote rivieren. Toen er bewoning kwam wilde men de huizen beschermen tegen het woeste water. Er kwamen dijken. Om binnen de dijken het water af te kunnen voeren naar de rivier, bij laagtij, kwamen er sluizen op het meest lage gebied. Dat punt was Kinderdijk.  De St. Elisabethvloed in 1421 verwoestte de dijken en doodde een groot deel van de bewoners.

De legende gaat, dat er na het zakken van het water een mandje op de teruggetrokken rivier dreef, met daarin een baby. En er op een kat die het mandje in evenwicht hield. Het baby’tje werd gered (wat er met de kat gebeurde vermeldt het verhaal niet!) en hierdoor is misschien de naam Kinderdijk ontstaan.

 

Het gebied werd opnieuw ingepolderd. Door de daling van de bodem, waardoor het lastiger werd het water af te voeren,  werd naar andere oplossingen gezocht en dat bleken molens. Er staan er nog 19 in dit prachtige polderland. Inmiddels geholpen door een gemaal. Van over de hele wereld komen bezoekers naar dit stukje Nederland kijken, naar de voorlopers van onze Deltawerken zeg maar.

Het was weer vroeg op om de boten te laden en naar het dorp De Donk te rijden. De Donk, nog nooit van gehoord en dat bleek niet zo gek, want het is wel heel klein en de weg houdt hier letterlijk op. (De Donk heeft de naam te danken aan het feit dat het op een zandduin, een donk, is gelegen van 4,7 meter hoog.) De instap was prima. Na enige tijd voeren we richting Kinderdijk over een breed water. Een roerdomp vloog vlak boven ons. Een kadootje; Deze grote vogels verstoppen zich doorgaans in het riet, met hun grote snavel recht omhoog, waardoor ze niet opvallen.
We varen met de stroom mee langs het hoge riet. Het is stil rondom, behalve het fluiten van vogels. Het is licht bewolkt, droog en de temperatuur is prima.
Al vrij snel komen de eerste molens in zicht en kort daarna komen we bij de steiger in Kinderdijk, waar we moeten overdragen. Tijd voor koffie! En wat te eten. Behalve de molens zijn wij nu met onze kano’s voor de niet al te talrijke toeristen een bezienswaardigheid.
Een eend met drie kuikens zwemt in de buurt van de steiger. Ze pikken kruimels uit het water. Ook de kleintjes duiken al behoorlijk en komen nagenoeg droog weer boven. Mooi zoals de natuur werkt. Aan de overkant is langs de oever een stern op vis aan het jagen. Een mooi gezicht, die duikvluchten.

We dragen na de stop over en varen in een smallere sloot  verder. De eerste druppels regen vallen. Twee jongens van een jaar of 12, 13 kijken vanaf een brug jaloers toe. Ze vertellen dat ze die dag hadden willen kanoën, maar van hun moeder niet mochten vanwege de kans op onweer.
Het blijft wat druppelen, maar net niet genoeg om mijn anorak aan te trekken.

Drie van ons doen de lus van 3 kilometer, de rest vaart rustig Oud Alblas binnen. Intussen gaat het harder regenen en onweren en als het onweer snel dichterbij komt willen we toch wel graag het water af. Bij een camping met aanlegsteiger snapt men het duidelijk niet en is mededogen ver te zoeken; verboden aan te meren is hier echt verboden aan te meren. En ‘op het water is het bij onweer minder gevaarlijk dan op land.’ Ja ja, zo op leeftijd en kennelijk nooit wat geleerd. Gelukkig kunnen we aan de overkant wel aan land en wordt hier de kille ontvangst van eerder op de camping meer dan goed gemaakt. We krijgen nog net geen drankje aangeboden, maar dat is waarschijnlijk omdat net de GP van Monaco start en de drie mannen even hun aandacht bij de buiten onder het afdak geplaatste tv  willen houden vanaf hun loungebank.  De drie van de lus sluiten in de regen aan.

Als het onweer wegtrekt en de regen nagenoeg ophoudt helpen we elkaar weer in de kano’s en varen we verder. Een mooie slingerende tocht langs de achtertuinen van onder ander Oud Alblas en Bleskensgraaf. In de laatste plaats moeten we weer overdragen. Ditmaal naar een klein slootje, waar uit de bodem, op het moment dat we in de kano’s stappen, het moerasgas omhoog borrelt. Nel is de eerste en we vrezen even dat ze, als ze op de volgende moet wachten, door het gas bedwelmd raakt. Maar gelukkig gebeurt dit niet. We varen door een prachtig poldergebied verder. En ineens zijn we bij onze uitstapplek. Ditmaal geen moerasgas maar verse mest waar we door moeten. Voor de variatie!
Al met al een hele mooie tocht. En die 27 kilometer bleek voor niemand een probleem te zijn.

Leon, bedankt voor het uitzetten. Ik heb genoten.

Birgit
(Meer foto’s zie je hier)

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie