Forten, een slot, een vesting en verdwijnende zonnebrillen

Afgelopen zondag togen we met 20, nee met 17, o nee met 18 richting Weesp, waar nummer 19 al op ons stond te wachten: Nico voer gezellig weer een keertje met ons mee. Vanaf Fort Uitermeer ging het via de Vecht naar Muiden. Het was even doorvaren, m.n. door de frontlinie  – militaire term, hoe toepasselijk – om op de afgesproken tijd bij de sluis te zijn die speciaal voor ons werd bediend. Die bleek gelukkig groot genoeg voor allemaal; het water steeg wel 20 cm!

De drukte op de Vecht was al meegevallen; na de sluis kwamen we nog amper een boot tegen. Een prachtig gebied dat Fortenland met het Muiderslot als letterlijk hoogtepunt en fraai decor voor de lunch. Daarna bleek Alex met een nieuwe trend gestart: na mobieltjes en fototoestellen is het nu zaak om zonnebrillen kwijt te raken! De kunst hierbij is niet om je zonnebril per ongeluk in het water te zien verdwijnen, maar dat je hem tijdens het varen opeens niet meer hebt! Gezinus, toch zelden zo volgzaam, pakte deze trend onmiddellijk op…

Na het volgen van een kanaal van zo’n kilometer of 7 was het volgende markante punt Naarden-Vesting. Het uitstappen waard, al ging dat wat lastig, zodat niet iedereen zich eraan waagde. Sommigen werden daarbij heel erg nat en anderen bleven juist geheel droog (maar dat was misschien omdat sommigen heel nat werden). Gelukkig bleef het weer uitstekend, ook al was de zon inmiddels verdwenen. Het laatste stuk was best nog pittig, zeker voor de beginners die het met glans volbrachten: 27 kilometer afgelegd op je eerste tocht, wauw!

Julienne met foto’s van Nico, Leen en Alex

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Happy in Holland: peddelen met Nigel Foster

Saskia van Bergen

Op 6 en 7 juli gaf kajakker Nigel Foster onder het motto Happy in Holland weer een clinic peddeltechniek in Nederland. Nigel Foster is niet alleen een kanolegende, bekend van onder meer zijn tocht rondom IJsland in 1977, maar hij ontwerpt ook boten voor het Zweedse merk Point65°N. Het bedrijf KanoZee, gevestigd in Zierikzee, is dealer van dit merk en zij nodigen Nigel regelmatig uit om een clinic te komen geven. In 2018 had ik ook al deelgenomen en was toen vooral gefascineerd door het gemak waarmee Nigel Foster allerlei manoeuvres liet zien. Zonder enige kracht te gebruiken zoveel effect. Het leek wel een ballerina! Het nadoen van die manoeuvres bleek echter een ander verhaal. Het leek me daarom nuttig om ook dit jaar weer bij de clinic aan te sluiten.

Organisatoren John de Vlieger en zijn vrouw Elvira hadden dit keer een prachtige locatie aan het Veerse Meer geregeld en de zon kregen we er gratis bij. Onder de bomen werd een heerlijke lunch geserveerd en stonden er de gehele dag door drankjes en hapjes klaar om honger en dorst te stillen.

Wind-Peddel-Boot

De ochtendsessie stond in het teken van de roertjes. Nigel liet ons allereerst ervaren wat het effect is van zijwind op je kajak, en hoe je hier gebruik van kunt maken. Wanneer je vooruit vaart zul je met de wind mee draaien, achteruit varend juist er vanaf. Maar je zul merken dat het effect achteruit veel groter is dan vooruit. Dat komt omdat de meeste kajaks er op zijn gebouwd dat je vooruit redelijk koersvast kunt varen.

Je kunt dit effect op verschillende manieren versterken. In de eerste plaats door – afhankelijk van de wind – voor- of juist achterover te gaan hangen. Door een boeg- of voorstevenroer in te zetten en tegelijk op te kanten zal het effect nog veel groter worden. Verstandig is wel om de boegroer altijd aan de kant van de wind in te steken. Aan de andere kant is wel mogelijk, maar je loopt daarmee een veel groter risico om om te slaan. Beter is het dus om de stelregel wind, peddel, boot aan te houden (hetzelfde geldt overigens voor golf, peddel boot). In dit filmpje kun je de boegroer bekijken.

Met het achterstevenroer kun je hetzelfde effect bereiken. Hierbij is het van belang om je bovenste arm zo ver mogelijk uit te strekken. Dat gaat beter wanneer je je torso draait en je arm op schouderhoogte houdt. De elleboog van je onderste arm houdt je dicht bij je heup (Denk aan Lee Towers). Vervolgens beweeg je het onderste peddelblad naar je kajak toe. Wanneer je vervolgens beide technieken met elkaar combineert kun je slalommen. Vervolgens liet Nigel zien hoe je hetzelfde kunt doen met behulp van de zogenaamde crossbowrudder. Voordeel is dat je hiermee geen boogslag tussendoor hoeft te maken om te slalommen, maar alleen je peddelblad hoeft te wisselen dwz, je steekt om en om het achterste en voorste peddelblad in het water.

Duizelt het al? Nou voor ons was dit niet veel anders! Om ons te vermaken leerde Nigel ons daarom nog een leuke nutteloze truuk: leg je peddel parallel aan je boot. Draai vervolgens je voorste en achterste arm om. Je armen zitten nu gedraaid, maar je peddel zit precies goed om je boegroer te kunnen gebruiken:). Wanneer je iets terugdraait kun je met een boogslag je armen weer ontwarren.

Voorwaarts peddelen

Het middagprogramma was gericht op voorwaarts peddelen. We hebben allemaal geleerd dat we een rompdraai moeten toepassen, onze benen mee moeten laten bewegen, en onze armen recht moeten houden, maar waarom eigenlijk? Doel van de eerste oefening was dan ook was om ons zelf het nut hiervan te laten ervaren. We oefenen in groepjes van twee, waarbij de ene kajakker dwars tegen de punt van de tweede kajakker gaat liggen. De tweede kajakker probeert vervolgens de ander naar voren te duwen. Eerst door te varen zonder benen te gebruiken, vervolgens door met stijve schouders te varen en rechte armen, en ten slotte met rompdraai en gebogen armen. En daarna omgekeerd. Ik merkte zelf dat ik soms grote moeite had om mijn kanomaatje vooruit te krijgen, vooral de rompdraai had veel effect….

Nigel Foster liet ons ook heel goed luisteren naar onze peddel. Wanneer je veel lawaai en spetters veroorzaakt, is dit een indicatie dat je energie verspilt aan het verplaatsen van water in plaats van je kajak. Je lijkt wel sneller te gaan, maar het tegendeel is het geval! De opdracht was om steeds in ca 8 slagen je boot op snelheid te krijgen, en daarbij steeds wisselende omstandigheden aan te houden:

  • Heel hard knijpen in je peddelsteel versus de peddel heel los vasthouden
  • Je handen heel dicht bij elkaar versus uit elkaar
  • Een hele lange slag versus een hele korte slag
  • Je peddel heel dicht langs je kajak versus op afstand

Tel elke keer: hoeveel slagen maken lawaai, en hoeveel zorgen er voor spetters? Wat helpt om spetters en lawaai te voorkomen? De spetters zitten vaak aan het eind van je slag, dus het is efficiënter om je slag wat korter te maken en je peddel eerder uit te halen. Ook zorgt het dicht bij de boot insteken voor veel spetters. Wanneer je de pedel diagonaal laat meelopen scheelt dat enorm. En gun jezelf tijd voorafgaand aan het insteken van de peddel. Na het insteken moet je juist snel handelen. Dit zorgt voor een korte en efficiënte slag: micropauze, insteken, peddel even mee laten lopen, en hup op tijd er weer uit, ter hoogte van je heup en niet verder. Bovenstaande oefeningen kun je ook heel eenvoudig zelf uitvoeren, bijvoorbeeld als je in je eentje een tochtje maakt.

Tja, je weet al die dingen natuurlijk best wel. Maar het is toch nuttig om hier een hele middag heel bewust mee bezig te zijn. Alleen zo zorg je ervoor dat je er niet meer over nadenkt, maar dat het onderdeel wordt van je standaard peddeltechniek. Wanneer je op tocht bent en je wordt een beetje (of meer) moe, dan zul je minder snel terugvallen in je oude patronen.

De eindconclusie: een aanrader! Ook wanneer je denkt ‘dit kan ik toch allemaal al’ is het heel zinvol om een hele dag geconcentreerd bezig te zijn met peddelslagen. Voor mij bleek het ook heel zinvol om de clinic voor een tweede keer te volgen. Omdat ik het afgelopen jaar veel nieuwe technieken heb geleerd, kon ik veel van wat Nigel Foster uitlegde beter volgen. Een perfecte peddelslag heb ik er nog niet mee gekregen, maar ik heb dit keer een hoop nieuwe handvatten meegekregen om zelf verder te kunnen oefenen. Wie weet kan ik mezelf ook ooit als een ballerina in de wind voorbewegen J

Ik heb zelf maar een paar foto’s kunnen maken, maar op de Facebook pagina van Kanozee vind je er meer. Hartelijk dank John en Elvira voor de bijzondere gastvrije ontvangst en de goede verzorging gedurende de dag. En wat heerlijk dat we na afloop konden douchen en zelfs onze boten en peddels konden schoonspoelen. Heerlijk dat ik dit niet meer bij thuiskomst op de club hoefde te doen!

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Visschershoek-Renesse, zaterdag 6 juli 2019.

De verwachting was, dat het bewolkt zou zijn en dat de temperatuur lager zou zijn dan afgelopen week. Dan rijst de vraag; wat trek ik aan?  Uiteraard mijn long-john en voor de rest had ik voor alle omstandigheden kleding bij me.
Nadat de boten geladen waren, togen we, zoals altijd keurig op tijd op weg.
Net op de A4 moest een stop gemaakt worden. Een luik bungelde los. Ondanks het touwtje zou dat waarschijnlijk tot Visschershoek niet blijven hangen, dus maar even goed dichtgemaakt.
Bij het afladen van de boten bleek de temperatuur prima, dus ik besloot in mijn korte anorak te gaan varen. Wel mijn andere anorak en een trui met lange mouwen mee, maar achteraf was dat nergens voor nodig.
Ik bleek wel het ‘groentje’ onder de vaarders en zoals altijd vroeg ik me af of ik wel bij dit gezelschap paste. Maar met windkracht 4 en weinig stroming moest het gaan lukken.
De eerste stop zou na 2 zeemijl zijn op Geerligsplaat, een stukje wat droog komt te vallen bij eb. Alleen bij onze aankomst was het nog niet zo ver; er stond nog zo’n halve meter water. Maar toch maar even gerust. Een aantal van ons stapten desondanks uit hun kano. De anderen vormden een vlotje, dat al snel door de wind of lichte stroming afdreef. Er werd boterkoek gedeeld en het restant werd via een peddel over 3 boten bij de afzender bezorgd. Toch handig zo’n peddel. Na een korte stop gingen we verder.
Op enig moment zei iemand dat ik naar rechts moest kijken want daar was de Noordzee en heel ver weg Engeland! Dus! Echt groot water!
Maar het was leuk varen. Je zit op wateroppervlak niveau en het water tilt je boot op, zet haar links en rechts opzij, tilt haar over een golf heen en zet haar weer netjes neer. En zolang je dit maar gewoon laat gebeuren is er niets aan de hand. Golven van voren steek je je peddel over de golf in, van achteren probeer je mee te surfen op en golf en van opzij blijf je in ieder geval gewoon peddelen. Niets aan de hand. Maar als echt beginnend grootwatervaarder kan dit wel als intimiderend ervaren worden. Maar kennelijk ben ik dit stadium voorbij. Het was gewoon leuk en ik kon er echt van genieten.
Een groot deel van het water hier is natuurgebied en verboden om te varen. We hielden de gele tonnen aan onze linkerhand. Links van ons lag de Middelplaat boven water en zag je de branding ten gevolge van het ondiepere water. Maar daar mochten we niet komen dus deze branding lieten we voor wat het was.
We voeren met een grote bocht om de plaat heen en voeren daarna naar links richting het strand van Renesse. Er werden afspraken gemaakt over hoe aan te landen, gelet op de branding. Spannend, temeer daar ik nog nooit branding gevaren had. De tip was om regelmatig om te kijken hoe een brandingsgolf zich ontwikkelde, de golf door achteruit te varen onder je door te laten gaan en dan als een gek vooruit te varen en hopen dat je het daarmee redt. En als je moet steunen dan aan de kant van de zee. Een voor één vertrokken we richting het strand. Al met al viel de branding mee.
Het was daarna even lekker verpozen op het strand. Voor een aantal onder ons, waren de brandingsgolven links van ons, richting Burgh-Haamstede, wel erg verleidelijk en zij stapten dan ook vrij snel weer in hun kano om die kant op te gaan. Dit kostte één van hen wel zijn voorluik, dat misschien in de haast niet goed dicht was gedaan én niet met een koordje aan de kano bevestigd was. Helaas.

Ducttape, een neopreen muts en een spanband zorgden ervoor dat er geen water (meer) gemaakt werd en de terugtocht werd aanvaard.
We kregen te maken met een lange deining en dat voelde niet altijd even prettig. Het was een zeeziekmakende deining en toen ook nog iemand achterin om ging, bleken dit de verkeerde omstandigheden voor een oefening. Maar weldra zat de gekapseisde weer in zijn boot, was er een boot gedoopt en konden we het laatste stuk varen. Nog wel een heel eind(eloos) maar uiteindelijk waren we dan toch bij de boothelling.  Onderweg in de verte wel heel veel zeehonden gezien op de ‘Aardappelenbult’.
Inmiddels was het duidelijk vloed geworden en zag de baai er aanzienlijk anders uit, dan op de heenweg.
Boten laden, omkleden, patatje eten – in de regen – en op naar Leiderdorp, om daar de boten en de rest van het materiaal te spoelen. Al met al een lange dag en niet alleen voor mij maar ook voor anderen echt lang genoeg. Maar wel een hele mooie dag!

Birgit
Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Solo over de Hollandse Rivieren

Saskia van Bergen

Ongeveer anderhalve maand geleden kocht ik een nieuwe kajak, een Nigel Dennis Romany. Ik had er al een paar tochten mee gevaren, onder meer op de zee bij Springersdiep en dat was me erg goed bevallen. Wat een heerlijke boot! Vorig jaar had ik met mijn Point 65 North XP voor het eerst een driedaagse solo-kampeertocht gevaren, en dat wilde ik graag nog eens doen. Het was een mooie gelegenheid om de pakcapaciteit van de Romany eens goed uit te testen. Ik wist namelijk niet zeker of ik mijn Point zou gaan verkopen. Of ik er nog eens in zou gaan varen hing mede af van de vraag hoe geschikt de Romany was voor langere tochten. Het is een kortere boot, een echte rocker en dus minder efficiënt dan de Point, maar het is de vraag of ik daar tijdens een gemiddelde dagtocht merkbaar effect van zou ervaren.

Ik heb een rondje Hollandse rivieren op het oog. De weersvoorspellingen zijn niet echt goed, maar ik besluit ervoor te gaan. Mijn route:

Dag 1: KV Rijnland- Alphen aan de Rijn – Gouda – Haastrecht (ca. 35 km)

Rivieren: Oude Rijn – Gouwe – Hollandse IJssel

Dag 2: Oudewater – Linschoten – Woerden – Noordse Buurt (ca. 35 km)

Rivieren: Hollandse IJssel – Lange Linschoten – Oude Rijn – Grecht – Kromme Mijdrecht

Dag 3: De Hoef – Vrouwenakker – Bilderdam – Leimuiden – Oude Wetering – Hoogmade – KV Rijnland (ca. 35 km)

Rivieren: Kromme Mijdrecht – Amstel – Drecht – Braassem – Wijde Aa – Kromme Does – Does

Hollandse IJssel

Dag 1 (dinsdag 9 juli):

Het kan zijn dat ik een stuk zuiniger heb gepakt dan de vorige keer, maar het valt me op dat er veel meer in de boot past dan ik dacht. Ik heb een schot op maat laten maken en dat scheelt enorm in de pakcapaciteit. Ik moet alleen goed op mijn trim letten en stop daarom de zwaardere dingen in het kleinere luik achterin. Zelfs de wielen van mijn kanokar passen dit keer nog onderdeks. Rond 9 uur ben ik weg. Het eerste stuk tot Alphen gaat het soepel, de zon schijnt, terrasjes zitten vol. Op de kaart ziet het tweede stuk tot Gouda er aantrekkelijk uit, zo door het waterrijke gebied rond Boskoop, maar ik de praktijk vaar ik vooral langs de drukke N207 en moet ik voortdurend opletten voor de enorme vrachtschepen op de Gouwe. Wanneer ik word ingehaald door twee snelle vrachtschepen dan waan ik me even op de eierdozengolven van Renesse, maar daarmee hebben we het spannendste moment van de dag wel weer gehad. Het is vooral doorbuffelen, langs verkeer, boten en bouwvakkers die op verschillende plekken bezig zijn met renovatie van de kades en die me soms verbaasd nazwaaien “Bennie meej vakaaansie”? Ik weet nu dat Waddinxveen Fairtrade gemeente is maar ook een Brommermuseum heeft en ik ben na één dag ook aardig op de hoogte van de laatste trends in tuindecoratie. Vanaf Gouda wordt het weer leuk: ik mag kort na elkaar drie sluisjes door en ik geniet van de grachtjes en stiekem ook van de fabrieken uit heden en verleden op de route, zoals het gebouw van de voormalige Goudse Machine Garenspinnerij, en de Betonmortel Centrale. Hier gaan die grote vrachtschepen dus heen!  

Ik verblijf vóór Haastrecht op een ouderwetse Hollandse camping die helemaal vol is gebouwd met stacaravans, maar helemaal achteraan op het terrein heb ik het rijk alleen en sta ik te midden van koeien en schapen.

Dag 2 (woensdag 10 juli)

Oudewater

Ik ben al om 6 uur wakker en besluit vroeg te vertrekken. Mijn ervaring is dat sloepvaarders in deze tijd van het jaar vooral pensionados zijn die niet voor tienen varen. Dat klopt ook dit keer, tot aan Woerden heb ik het rijk helemaal alleen. De zon schijnt, overal om me heen weelderig groen, bloeiende bloemen, en futen en meerkoeten die druk bezig zijn met het voeden van hun kroost. Het lijkt wel een paradijs. Als ik in Oudewater een sluis zie dan schrik ik. Ai…het is nog ruim voor negenen dus dat wordt wachten op de brugbediening. Maar het blijkt een zelfbedieningssluisje te zijn. Prachtig! Even later vaar ik een meter lager verder. Ik draai de Lange Linschoten op, het mooiste deel van de route. Onderweg stap ik even uit voor een korte pitstop, via een enorme hoge uitstap. Een risico, maar de verse perensap die bij deze boer wordt verkocht ziet er veuls te lekker uit.

Oudewater

Vlak voor Woerden besluit ik niet de Kromwijkse wetering te nemen, maar recht door het centrum te varen. De Singel ziet er indrukwekkend uit op de kaart, maar voor me zie ik helaas vooral veel nieuwbouw. Toch is het altijd fascinerend om door steden te varen, omdat je meestal langs de meest rommelige rafelrandjes van de stad lijkt te komen; een braakliggend stukje land, een loods vol graffiti, een half ingestorte schuur. En niet te vergeten het Max Verstappen Museum natuurlijk, gelegen aan de Rijnkade. Aangekomen op de Grecht begint het langzaam maar zeker te regenen. Het is een prachtige rivier, in de verste verte is er geen auto te horen, het enige geluid vormen de fluitende vogels, en de woosh van mijn eigen peddel. Ik verzink in gemijmer. Sommige mensen boeken een dure meditatiecursus als ze tot zichzelf willen komen, maar ik geloof dat een rondje varen door het Groene Hart hetzelfde effect heeft.

Aangekomen bij de Woerdense Verlaat regent het zo hard dat de sluiswachter zijn hok niet eens meer uit komt, maar gelukkig word ik snel doorgelaten. Het einde is in zicht. Ik slaap op de prachtige zorgboerderij en natuurcamping Amstelkade. Tussen twee buien door zet ik snel mijn tent op, en gelukkig kan ik nog terecht in het theehuis voor koffie en gebak. Ik neem me voor om hier nog eens te komen kamperen met beter weer, al is het alleen maar om weer eens een kampvuur te kunnen maken. ‘s Avonds lees ik een boek in de spelletjesschuur en drink ik een van mijn gerantsoeneerde biertjes, vergezeld door een paar Vlaamse reuzen en een eendenpaar op zoek naar kruimels. De kanokleren die ik hier heb opgehangen zijn de volgende ochtend bijna droog.

Zorgboerderij Amstelkade

Dag 3 (donderdag 11 juli)

Als ik wakker word is het gelukkig droog. Mijn eenpersoons tentje heeft zich prima gehouden onder de vele buien, alleen blijk ik wel de hele nacht op een grote plas water te hebben gelegen die zich onder de binnentent had verzameld. Misschien heb ik daarom zo lekker zacht geslapen? Ik ben wederom vroeg weg en vaar de hele dag te midden van het groen. Het is heerlijk op het water en halverwege de Drecht komt zelfs de zon door. Ik neem een rustpauze op de steiger van een boerderij en lig daar zo lekker dat ik even mijn ogen dichtknijp.

Drecht

Ik voel me eigenlijk gewoon enorm relaxed, wat een verschil met vorig jaar… Waar zit ‘m dat nou in vraag ik me af, terwijl ik lekker op de steiger lig “uit te rusten”? De eerste keer had ik nog de spanning van het alleen op pad gaan en niet weten wat je te wachten staat, daar had ik nu gelukkig een stuk minder last van. Blijkbaar is het zelfvertrouwen gegroeid. Het is ook een stuk minder warm en daar gedij ik blijkbaar ook goed op. En niet te vergeten heb ik dit jaar de hele winter flink doorgevaren waardoor mijn kanoconditie ook een stuk beter is. Ik had eerlijk gezegd alle drie de dagen best een stuk verder kunnen varen dan de geplande 35 km.

Oude Wetering

Ik geniet ook enorm van de gesprekjes onderweg; van de sluiswachters met hun goedbedoelde adviezen, de groepjes mannen op de wielrenfiets die allemaal uitgebreid zwaaien, en de man met zijn kleindochter in het stoeltje voorop. Het meisje is blijkbaar zo onder de indruk dat ze maar blijft kijken en opa moet zelfs even stoppen zodat ze het allemaal nog een keertje goed kan zien. Die gaat later vast ook varen!

Om 2 uur ben ik terug op de club. Ik bindt al mijn spullen voor en achter op mijn fiets. Hupsakee, als het allemaal in een kano past dan moet zo naar huis fietsen ook lukken. Volgend jaar weer, maar dan langer, en dan ook maar meteen verder. Dat schept mogelijkheden Alle tips zijn welkom!

p.s. ik moest er even een weekje op broeden, want je eerste boot van de hand doen, dat is toch lastig merk ik. Maar gezien de positieve ervaringen denk ik niet dat nog ga varen met mijn Point. Die gaat op Marktplaats.


Gepost in Algemeen | 3 Reacties

Expeditie Rietveld

Afgelopen zondag gingen we met tien de uitdaging aan om de 34 km lange tocht te maken door het Rietveld, het tuinbouwgebied tussen Leiden, Hazerswoude en Alphen. Onder leiding van Alex die – we kennen hem – als extra uitdaging de tocht gedeeltelijk ’s nachts had voorgevaren. Vanaf de Oude Rijn ging het de Oostvaart op, door twee sluisjes met zelfbediening. Het echte handwerk, de eerste keer verricht door Leen en Leon (knie of niet), de tweede keer door Jaap die nog even meeliftte op de sluisdeur. Het ongerepte Rietveld is mooi, zeker zo zonder motorbootjes en met een fantastische Theetuin, waar m.n. de worteltjestaart prima smaakte. Extra lekker na de teleurstelling van een gesloten Klein Giethoorn! De eerste 13 km zat erop, niks aan de hand. We wisten echter nog niet dat het toen pas goed begon… De twee keer overdragen om bij Alphen weer op vaarwater te komen, was nog te doen. Maar toen. Stukje Oude Rijn, de wind wakkerde aan, natuurlijk vanuit de verkeerde hoek. Gunstig was wel dat er daardoor in combinatie met bewolking nauwelijks pleziervaart was. Bij Avifauna aangekomen ontpopte zich nóg een vaarleider, Leon, om de Oude Rijn te blijven volgen. De meerderheid koos voor de route langs de Woudwetering, de Wijde Aa en de Does. Pittig, eerst 4 km pal tegen de wind in, om niet te zeggen: beulen. Dit is natuurlijk een subjectieve weergave, want sommigen, eigenlijk de meesten, deden dat fluitend. Maar het werd ruimschoots beloond met nog zo’n 7,5 km in de zon met wind mee als fijne afsluiting van een mooie tocht, waarbij i.i.g. mijn grenzen verlegd waren. Een speciale vermelding verdient David, net geslaagd en meteen de langste vlakwatertocht van het seizoen gevaren, top!

Julienne met foto’s van Alex

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Nog meer geslaagden

Afgelopen donderdag 27 juni was het tweede intro examen van dit jaar. Dit keer een kleiner groepje van 7 personen. Het weer was heerlijk, het water lekker op temperatuur en de kandidaten enthousiast. Hét recept om te kunnen slagen. En dat deden ze dan ook allemaal. Peter, Lia, Nienke, Suzanne, Peter, Jochem en Maarten; gefeliciteerd en veel vaarplezier!

Marco en Elly

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

12 geslaagden introcursus

17 juni jl. was het weer feest voor 12 nieuwbakken Kano Rijnlanders. Zij wisten na een speels doch serieus examen, afgenomen door Walter, het clubdiploma te behalen. Onder fraaie weersomstandigheden werden de diverse onderdelen met succes afgewerkt. Joke, Sandra, Inge, Anneke, Evelien, Martijn, Willem, Inge, David, Elly, Erik en Marjon: allemaal van harte gefeliciteerd. We hopen jullie nog vaak verwoed peddelend aan te treffen op de diverse wateren en bij  de clubtochten!

Marco

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Linschoten – Montfoort – Oudewater – Linschoten: of het verhaal van twee sluisjes en een trailer

’s Morgens kwart over zes: wakker door de stromende regen… Kwart over zeven, nog steeds stomende regen… Kwart over acht: droog! Boten opladen – precies een trailer vol, plus een op het dak – en gaan, met twaalf op naar Linschoten! Voor de cursisten uit, die afgelopen zaterdag ook hun tocht hadden. Dreigende wolken en wat gedruppel, maar de buien met onweer bleven gelukkig uit. De beloofde zon ’s middags helaas ook… Ook al hadden we met vergelijkend onderzoek de beste weer-app gekozen, het haalde niets uit. Toch viel al met al het weer erg mee! Ging dan alles van een leien dakje? Nou nee…
De sluisWACHTER in Montfoort deed zijn naam eer aan, maar kwam toch opdagen. Achteraf gezien was dat nog het minste probleem. De volgende sluis, in Oudewater, liet ons er met zelfbediening wel vlotjes in, maar er niet meer uit. Wellicht nog een postume actie van de heksen, die er juist die dag hun jaarlijkse festijn hadden. Gelukkig stond het water hoog, zodat we gemakkelijk konden uitstappen en al wachtend een hapje eten; het was juist lunchtijd. Net toen een aantal van ons was begonnen met overdragen, arriveerde de monteur die de sluis weer aan de praat kreeg. De tocht kon worden voortgezet!

Op het laatst toch nog even een bui, maar terug in Leiderdorp konden we nog van een stralende zon genieten. Dat kwam goed uit want de trailer liet op zich wachten. Nel vertrouwde het al niet en ja hoor, Jan Cees en Erik moesten uitrukken om een gestrande Jos te ontzetten in de Lekstraat. Was dus een tocht met hindernissen maar desondanks een heerlijk dag en Jos is ook nog veilig thuis gekomen!


Julienne met foto’s van Alex en Jos

https://photos.app.goo.gl/BCVSFSYrKhNx5xer7

Gepost in Verslagen, Vlakwater | 1 Reactie

9 juni 2019 Mijn tocht der tochten:

Zwerven Rond Den Helder
In 2016 ben ik begonnen met kanoën om Rein en Manon, die ik kende van het schaatsen, een plezier te doen. Ik zou een introductiecursus doen, zodat ik iets kon proeven van wat hun passie was. Na de 2e les moest ik lid worden. Ik dacht toen nog ‘dat doe ik voor één jaar’. Dan was het wel weer mooi geweest.
Aan het eind van de cursus vroegen ze welke je kant van het kanoën je dacht op te gaan; kanopolo, vlakwater, grootwater… Ik wilde dat jaar dat ik lid zou zijn wel vlakwater gaan doen. Mooie tochtjes maken in de natuur. Relaxed, ontspannen en genieten op het water van de prachtige natuur van Nederland.
Daarna ging het ergens ‘fout’. Misschien met het kopen van mijn prachtige blauwe peddel? Wie zal het zeggen. Of vanwege die clubavond, waar Ruud uitverkoop hield van kano-uitrusting en -kleding?
Toen had ik ineens een long-john, een anorak, een zwemvest en dus die peddel.
Feit was dat ik steeds meer tochtjes mee ging varen.
In maart 2017 begon ik met mijn eerste grootwatertocht; bij Harderwijk. Inmiddels was een zaadje geplant; het idee had post gevat om een keer over te steken naar Texel. Texel, het eiland, waar ik, vanaf dat ik mijn in Den Helder opgegroeide wederhelft ontmoet had, regelmatig voor een vakantie naar toe ging en dat ik ben gaan koesteren. Vanaf Den Helder, waar ik voor geen geld zou willen wonen, met de TESO (Texels Eigen Stoomboot Onderneming) oversteken naar ’t Horntje was al een feest op zich. En zo’n tocht dan een keer met de kano maken zou fantastisch zijn.
Maar grootwater-kanoën is toch wat anders dan vlakwater. In maart 2017, mijn eerste grootwatertocht bij Harderwijk, was windkracht 2 al wel zo’n beetje het uiterste. Zeker voor iemand die tijdens de introductiecursus van alle deelnemers zo’n beetje de meeste keren -ongewild- onder de boot belandde. De lage steun was, laten we het zo zeggen, niet mijn sterkste vaardigheid.
Het advies ‘blijven peddelen’ is het beste advies dat ik op die tocht gekregen heb. En dat deed ik dus; blijven peddelen. Een maand later, in april 2017, was er de Paastocht, het rondje Marken. Met windkracht 4 tot 5! Na afloop schreef ik, dat ik het ‘op den duur misschien wel heel leuk kon gaan vinden’. Dus.
Inmiddels haalde ik mijn KVA (Kano vaardigheidscursus A) en KVT (Kajak veiligheids test)-examens, gewoon omdat het zo leuk was om te doen.
Na nog een aantal grootwatertochten én de aanschaf van mijn eigen zeekano had ik ingeschreven om mee te gaan met ‘Zwerven rond Den Helder’ op 9 juni. 8 Juni stormde het, dus dat beloofde wat voor de 9e. Ik had geen idee van wat ik kon verwachten. Maar na de zeemeerminnentocht, 2 weken geleden, had ik groot zelfvertrouwen. En als de tochtleiding zei dat ik mee kon, dan kon ik dat ook echt.

9 Juni was het gelukkig een stuk rustiger weer. De plannen waren veranderd. We reden naar ’t Kuitje aan de Oostkant van Den Helder in plaats van naar Huisduinen. Een mooie instapplek langs de dijk  met rustig water. De groep van 15 vaarders werd opgedeeld in twee groepen. We gingen oversteken naar Oudeschild op Texel!! Voor mij kwam dit volkomen uit het niets; naar Texel, vandaag! De kaarten werden uitgedeeld en er werd gebriefd. Ik werd ingedeeld in de groep met Rein, Manon, Femke, Rob, Tjeerd en Dirk. We vertrokken voor de andere groep van 8 personen. Het eerste stuk in de luwte van de dijk ging makkelijk. Soms wat ondiep water. Vanaf de Noord-Oostpunt, nabij de Marinehaven voeren we zo, dat de kardinaalsboeien aan onze rechterhand bleven. Dit was grootwater, echt grootwater. Met pakweg windkracht 4 uit het Zuid-Westen. Golven (golfjes voor de routiniers) van opzij lichtten de kano op en zetten hem opzij. Inmiddels wist ik dat het geen enkele zin had, te proberen meteen te corrigeren. Gewoon lekker laten gaan en blijven peddelen. De scheg wat uit.
Golfjes van achteren hadden we ook; lekker om te proberen op te surfen. Eerst wordt de achterkant van de kano wat opgetild dan wordt de kano met de voorpunt wat naar beneden meegetrokken. Als je mee peddelt om zo’n golf ga je lekker snel. Als je het goed doet tenminste.
Het laatste stuk voor Oudeschild kregen we een lesje transito varen: een punt op het water pakken, bijvoorbeeld een boei, en proberen dat op één lijn met een vast punt op de achtergrond te houden. Viel nog niet mee, maar ging soms best aardig. Vond ik. We lagen iets voorbij (groene) ton T13 en staken over naar (rode) ton T10. Een kotter passeerde ons uit tegengestelde richting, een zeilboot voer achter ons langs. Vlakbij de rode ton, de T10, liet ik me door de stroom dwars langs deze boei glijden. Zo mooi wat de stroming met je boot doet. We staken de vaargeul over, na gemeld te hebben aan de haven dat we er aan kwamen en voeren de haven in. Bij de KNRM aan een lage steiger stapten we uit.

De andere groep kwam even later bij de steiger. We aten en dronken wat en wachtten op kerend tij. Rond 14.00 uur aanvaardden we de terugtocht. De haven uit werd besloten richting de Bollen te varen. Om vanaf daar richting de mosselbanken onder  ‘Het Gat van de Stier’ te varen. We staken de Texelstroom over, een ‘ruim twintig meter diep vaarwater dat bekend staat als onvriendelijk, met hoge stroomsnelheden en vervaarlijke brekers bij wind tegen stroom.’ Viel mee hoor. We hadden wat golven van voren, maar als je je peddel over de golf instak, kon je ook uit dit soort golven proffijt halen. En ook weer leuk om over een golf in een dal te duiken en het water over je voordek te laten klotsen.
Het was allemaal eigenlijk heel goed te doen. We moesten wel uitkijken om niet op de mosselbanken te komen, maar na die gerond te hebben, leek het laatste stuk een eitje. Leek, want de vermoeidheid sloeg toe. Het laatste stuk terug langs de dijk leek een stuk langer dan op de heenweg. Wel heel mooi om daar een tweetal lepelaars te zien foerageren in het lage water.
De andere groep had een iets andere, meer Oostelijk gelegen, route gekozen, maar hadden niet helemaal goed getimed, want op enig moment zagen we ze lopen, met hun kano achter zich aan trekkend.  Ook heel leuk om te zien!
Ik had wel wat blaren, maar onze Britse ervaren medevaarder had gelukkig op dezelfde plekken op zijn handen blaren.
Moe, maar zeker heel voldaan, werd de dag afgesloten bij een snackbar in Anna Paulowna. Daarna terug naar de vereniging, de kano’s en toebehoren afspoelen en op huis aan.
Wat een gave tocht! Voor de grap zei ik dat ik nu mijn kano wel kon verkopen, maar uiteraard, want veel te leuk, doe ik dat niet. Kom maar op met de volgende tocht!
Birgit

https://www.varendoejesamen.nl/storage/app/media//knooppunten/knooppuntenkaart-5-1.png

Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Tochtleidersweekend Den Helder: leren van elkaar

Hoe word je een goede tochtleider op groot water? Deze vraag stond centraal bij het tochtleidersweekend. Vanuit basiskamp ‘De Donkere Duinen’ aan de rand van Den Helder werden twaalf leden van Kano Rijnland hiervoor onder handen genomen door instructeurs Paul de Haas (Dutchseakayakers.nl) en Axel Schoevers (Zeekajak.nl). 

Onder de twaalf deelnemers was ook Walter die al een paar jaar instructeur zeekajakvaren is. Waarom hij toch mee ging werd al snel duidelijk, de enthousiasteling die liever naast de boot ligt dan er in zit, of andere rottigheid uithaalt om de tochtleider op de proef te stellen. De toelichting van Paul hierbij was dat Walter dit gedrag enkel en alleen vertoont om er van te leren, niet om te treiteren. ‘Oh, serieus…?’ gonsde het door het deelnemersveld.

Ieder heeft zijn eigen stijl van tochten leiden en dat moet zo blijven, zo was de boodschap. De een houdt vast aan strikte procedures en wil voortdurend de controle op de groep houden, de ander geeft aanwijzingen in grote lijnen en laat de teugels vieren. Ook en vooral afhankelijk van het niveau en de samenstelling van de groep. Deze en andere verschillen werden ook duidelijk doordat de twee instructeurs beide hun eigen stijl hebben.

De twaalf deelnemers werden in twee groepen ingedeeld. De twee instructeurs namen beide groepen om beurten onder handen, de ene dag ‘groep Rein’, de andere dag ‘groep Manon’.

Ieder kreeg een deel van de tocht de taak van tochtleider opgedragen. Ik had besloten twee verschillende stijlen (strikte controle versus loslaten) uit te proberen, om te achterhalen welke het best bij mij en bij de groep paste. Bij het passeren van een tidal race (brekende golven veroorzaakt door de getijstroom over een ondiepte) kreeg ik complimenten over de relaxte manier van begeleiden. Na de oversteek van het Schuitengat was het commentaar ‘Je voerde een toneelstukje op, bijna lachwekkend zoals je stevige controle over de groep hield.’ De conclusie was dus, blijf jezelf, handel naar de omstandigheden en laat je niet beïnvloeden door de gedachte dat er een instructeur meevaart die de tochtleider beoordeelt. In dit geval, met een groep ervaren zeekajakvaarders op rustig water bij goed zicht is het niet nodig iedere tien minuten de koers(wijziging) door te geven; ‘volg het groene petje’ is genoeg.

En dan de ‘rottigheid’. Een tocht leiden is niet zo moeilijk als de vaarroute vastligt, de zon schijnt, het water rustig is en alle deelnemers fit, sterk en ervaren zijn – en zich gedragen als makke lammetjes. De capaciteit van de tochtleider wordt pas interessant als er iets onverwachts gebeurt zoals een onwel geworden deelnemer, onenigheid over de te varen koers of een op ramkoers liggend schip. Zo was het de taak van de tochtleider om een redder en slepers aan te wijzen toen Walter weer eens uit zijn boot gevallen was, Tjeerd zijn maag opspeelde in de havenmond en Manon een angstvisioen kreeg op de ‘huizenhoge’ (lees: poppenhuishoge) golven in de vaargeul. Alle tochtleiders in de dop kregen complimenten voor de goede tot uitstekende maatregelen om de tocht tot een goed einde te brengen en de deelnemers veilig op de kant te zetten.

Jaap

Wil je een selectie van foto’s zien klik hier
Wil je alle foto’s zien die gemaakt zijn klik dan hier

Nawoord
Dit weekend was bedoeld om onze vereniging sterker te maken op het punt van tochten op zee te leiden en begeleiden. Onze vraag aan Axel Schoevers en Paul de Haas was: om leren gaan met groepsdynamiek, communicatie, veranderde omstandigheden, feedback, etc.
De groep was van te voren al goed voorbereid door 3 vragen te moeten beantwoorden zodat Axel en Paul de cursus goed aan konden laten sluiten op onze wensen namelijk:

– Waar loop jij tegenaan als tochtleider of als vaarder?
– Waarin wil jij gecoacht  worden dit tochleidersweekend?
– Wat verwacht je te leren tijdens het tochleidersweekend?

Onze complimenten en dank aan beide instructeurs die dit tot een waardevol (maar ook intensief) weekend hebben gemaakt en de cursus zo perfect hebben laten aansluiten aan onze vraag. Wij waren blij te horen dat ze zo te spreken waren over het algemene niveau en kennis van de vaarders binnen onze vereniging (dat hebben we toch maar mooi voor elkaar gekregen de afgelopen 6 jaar). Dank aan alle deelnemers die hier enthousiast aan meededen.

Nu is het onze taak dit vast te houden, te interneren en voort te dragen binnen de club.

Manon

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie