En nu iets heel anders

door Sophie

Ik heb ontdekt dat er paralellen zijn tussen kanoën en schaatsen.
Er zijn ook best wat schaatsers op onze club, Sonja, Birgit, Luisa, Dirk, Rein, Julit, Ab ook geloof ik. Stoere buitensporters. Birgit had eens wat schaatsers meegenomen naar de club en vroeg of wij dat andersom ook leuk zouden vinden, mee naar de schaatsbaan. Daar werd terughoudend op gereageerd en onterecht, zie ik nu.
Op de club zijn veel tanige senioren actief. Op de schaatsbaan schaatsen op dinsdagochtend de krasse knarren. Dan is eskimoteren vergelijkbaar met overstappen op de schaats, inmiddels denk ik ‘waar heb ik mij over opgewonden’ wat eskimoteren betreft, daar kan je geen buil aan vallen. Het zou onzin zijn om het varen op te geven omdat men niet kan of wil eskimoteren. Zo sta ik mijzelf toe om te schaatsen en het overstappen te laten voor wat het is.
Zowel bij het schaatsen als bij het varen gaat het om de cadans, dan is niet elke slag een zaak op zich maar ontstaat er een vloeiende beweging. De rechter arm naar links als dat het afzetbeen is en andersom. Het afzetbeen aan de kant van de peddelslag. En hoe dat na verloop van tijd vanzelf gaat en het onvoorstelbaar is dat dat ooit om aandacht vroeg. Zover ben ik nog niet met schaatsen. Let ik op het ene dan vergeet ik het andere en ik voel weer begrip voor de beginnende vaarders, al die elementen tot een geheel samen laten vallen.. 
In de schaatsclub in Warmond hangt een plattegrond van de wateren in de omgeving, De Molentocht staat er op uitgestippeld. In ons clubhuis hangt ook een waterplattegrond. Er zijn gesprekken over materiaal en techniek, er is vriendelijkheid en behulpzaamheid, ik hoor de mannen praten over eten, rendang en amandelen. 
De schaats geeft feedback over de slag, krassen betekent te veel op de voorvoet staan. De groenlandpeddel vertelt ons of onze slag goed is door het geluid van verse sneeuw, dat betekent een te snelle inpik en bellen trekken. 
Soms voel ik een spier strekken en dan denk ik ‘ja, dat is het goede gevoel’. Dat kennen jullie misschien wel, een gevoel tijdens het varen, een rek in de schouder bijvoorbeeld en dat je denkt ‘aha, ik reik nu naar voren met de peddel’. Dan natuurlijk de timing, hoe lang een slag te maken. 
Ik zag mijzelf op een filmpje, wapperende armen en wat ploeterig. Jeetje, hoe vaak heb ik dat gehoord met varen, de ploeterslag en ‘rustig beginnen’. Lage noren geprobeerd, ik blijf nergens, eerst maar beginnen met een stabiele boot. 
Dan een afwijking in het been, gelukkig aan de juiste kant waardoor de bocht naar links goed te doen is. Ook een afwijking in mijn vaarslag, vooral als ik harder ga.. vooral in het begin van een tocht.. In een groep eindig ik aan de rechterflank. Ben benieuwd of dat met schaatsen ook zo zal zijn.
We schaatsen en varen met een helm op het hoofd. Drie zeemijl in een uur, drie rondjes is een kilometer. De armen in gorillahouding bij het schaatsen en Bukitohouding bij het steunen op de peddel. Dan de stem en figuur van Fred, leraar in het Noorderhaaks kanokamp, als leraar in een ander schaats groepje. Mijn geliefde is van mening dat er een een beperkt aantal type mens op de wereld rondloopt, twee Fredden.
Dus mensen, als er nou natuurijs is, op de schaatsbaan in Warmond kon er al geschaatst worden en ze hebben schaatsen te huur, gewoon gaan. En Zeg ‘ja’ als Birgit nog eens met een voorstel komt.
This entry was posted in Algemeen. Bookmark the permalink.

One Response to En nu iets heel anders

  1. Marco says:

    Wat een poëtisch verhaal Sophie 👍!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.