Rondje Marken

Zaterdag 14 maart

Meestal houden we een maximale vaarafstand aan om nog met elkaar te kunnen communiceren, vandaag was de afspraak om op minimaal 2 meter afstand van elkaar te varen.

De eerste clubtocht van het seizoen bleek, achteraf, de laatste clubtocht voordat het bestuur alle clubactiviteiten met onbepaalde tijd had geannuleerd. Maar ook zonder aanwijzingen van het bestuur vroegen we ons af, of deze tocht nog wel kon doorgaan onder de gegeven omstandigheden. Op de weg en bij het uitladen zitten we immers op een kluitje bij elkaar, op het water zijn we pas ‘veilig’. Zoals Mark Rutte al zei is het verstandig om te vertrouwen op wat de deskundigen zeggen, dus hebben we de risico-analysekaart van Body-Boat-Blade er bij genomen. Dat is een hulpmiddel om de risico’s te kunnen inschatten van het weer, het water, de groep en de gezondheid. Bij de afweging kwamen als grootste risico’s naar voren de watertemperatuur (bij omvallen) en besmetting door het beruchte virus. In het risicostoplicht zaten we in de gele ring, was de conclusie. Gaan met die banaan maar met continu aandacht voor de risico’s en rekening houdend met de noodzaak over te gaan op plan B (eerder stoppen en iets regelen met alternatief vervoer).

Het kompas konden we thuislaten want het zicht was uitstekend en we hadden genoeg oriëntatiepunten om ons heen. Naar Marken volgden we een koers schuin tegen de wind in om het laatste stuk bij te draaien en met de wind mee naar het Paard te worden geblazen. Korte maar gemene golfjes maakten de landing op het strandje nog lastig en daarbij hield ik het zitvlak niet droog. Na de koffiepauze ging het met de wind in de rug naar Volendam, waar we tot onze verrassing oud-Rijnlander Tineke op de kant zagen staan met een clubgenoot van Kanovereniging Edam. De toeristenstroom is bijna opgedroogd, een grote strop voor de ondernemers in de horeca en middenstand. Zouden de Chinezen en Italianen de weg naar Volendam weer vinden als deze crisis voorbij is?

Tijdens de lunch was de wind aangetrokken tot een dikke 4, en wel tegen. Met de blik op oneindig (de twee windturbines op de verbindingsdam naar Marken) begonnen we aan de terugtocht. ‘Die molens lijken maar niet dichterbij te komen met dit geploeter’ verzuchtte een van de deelnemers. Nee natuurlijk niet, die molens blijven op hun plaats, wij komen dichterbij al gaat dat langzaam.

‘Capsize!!’ werd er gehoord vlak voor de landing op de dam. Het was Frank die (ruim van te voren aangekondigd en met toestemming van de tochtleider) met een reddingsoefening was begonnen die vlot verliep behalve het restant water dat in de boot bleef staan.

De kop is eraf, het zal nog even duren voordat het eerstvolgende tochtverslag te lezen zal zijn. Wat geen reden is om niet individueel of in kleine groepjes op eigen initiatief te gaan varen zoals geadviseerd door het bestuur. En ik herhaal de woorden van Rutte, let een beetje op elkaar.

Jaap

Klik hier voor de foto’s

Note: Bovenstaande blog is geschreven voordat strengere Corona regels van
kracht werden.

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.