Noorderhaaks – Lekker onderdompelen in de kano-bubbel

Van 3 tot en met 10 augustus organiseerde Peddelpraat voor de veertigste keer de Noorderhaaks-kajakweek. Deze instructieweek is voor alle leeftijden en alle niveaus en wordt gehouden in de kop van Noord-Holland, met toegang tot zowel de Noordzee, het Wad en het IJsselmeer. De enige vereiste om mee te kunnen doen is dat je in bezit bent van je KVA diploma. Je verblijft de hele week op het idyllische sportterrein van Anna Paulowna. en om je helemaal onder te kunnen dompelen in de kano-bubbel word je een volledig dag- en avondvullend programma aangeboden, zodat je van ‘s ochtends 6 tot ’s avonds 10 aan niks anders hoeft te denken dan aan peddelen. Zelfs voor het eten wordt gezorgd. Vanwege het jubileum was bovendien de internationale instructeur Eila Wilkinson uitgenodigd. Zij zou de hele week blijven en lezingen en clinics verzorgen.

Ik had dit seizoen zowel mijn KVA als KVT behaald en mocht dus voor het eerst meedoen. Er vanaf gezien dat het heel gezellig en ontspannend is om de hele week met gelijk gestemden te varen, heb ik er ook heel veel van opgestoken. De meeste trainingen die je volgt zijn een avond of een enkele dag, vaak te kort om nieuwe vaardigheden echt te laten beklijven. Door een hele week te varen en technieken te oefenen kun je in relatief korte tijd grote vorderingen maken. Motto van de stichting Peddelpraat is “Met elkaar, niet tegen elkaar”. Dit zag je terug in de positieve manier waarop de deelnemers werden begeleid in het verleggen van grenzen. Ik heb in de loop van de week verschillende keren uit de mond van mijn mede-cursisten gehoord : “dat ga ik dus echt niet doen hoor!”, en vervolgens zag ik ze toch die rol proberen, move toepassen, of enorme golf induiken.

Hoe zag een gemiddelde dag eruit? Mijn wekker liep elke ochtend om 6 uur af en meestal hoorde ik dan om mij heen ook al de ochtend-geluiden van mijn medekampeerders: tent-ritsen, campingbrandertjes en klepperende badslippers. Tijd genoeg om te ontbijten, boterhammen te smeren voor onderweg en spullen bijeen te rapen. Om half 8 kon iedereen die wilde meedoen aan de yoga-les onder leiding van Karka. Een half uur lang lekker stretchen en daarna de uitgebreide weersverwachting van Rein. In de loop van de week bouwde niet alleen de wind, maar ook de spanning hierover langzaam maar zeker op. Want de vrijdag is traditioneel de dag waarop examens ZV en ZVE kunnen worden gevolgd. Die kunnen echter alleen doorgaan wanneer de omstandigheden geschikt zijn: dat wil zeggen, genoeg wind en golven om je geleerde skills te kunnen demonstreren, maar ook niet al te wild. De wind groeide in een paar dagen van een kleine 3-4 uit tot een 5 met uitschieters naar zes. En er werd zelfs al gesproken over 7 of 8 op vrijdag en zaterdag. Zou het examen wel door kunnen gaan?

Na het weerbericht verzamelde zich elke groep, bestaande uit ongeveer 5-7 personen en twee instructeurs, apart om het programma voor de dag door te nemen. Anders dan eerdere jaren bleven de groepen de gehele week ongewijzigd. Idee erachter is dat je elkaar hierdoor beter leert kennen, en de activiteiten beter kunnen worden afgestemd. Keerzijde is wel dat je hierdoor minder in contact kwam met de kajakkers buiten je eigen groep. Afhankelijk van je vaarlocatie was je tussen 4 en 5 uur weer terug op de camping. Dat betekent dat het soms aanpoten was om al je kleding gespoeld te krijgen voordat het avondeten om 6 uur werd opgediend. De avonden ten slotte waren gereserveerd voor theorie. Getij en stroom, tochtplanning, kleding, veiligheid op het water; alles wat je zo’n beetje op een ZV theorie-examen kunt verwachten kwam in de loop van de week wel voorbij. Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze theorie-lessen vooral aan me voorbij heb laten gaan. Het is best vermoeiend om de hele dag buiten met kajakken bezig te zijn, niet alleen voor je lichaam, maar ook voor je hoofd en ik vond het ook wel erg fijn om me even in mijn tent terug te trekken met een boekje of een ontspannende podcast. Gelukkig worden wij bij Rijnland al goed bediend op het gebied van kanotheorie: de hele winter kunnen we meedoen aan oefenavonden, dus echt noodzakelijk was het ook niet om aan te schuiven.

Het programma dat mijn groep tijdens de week heeft gevolgd was zeer divers; we hebben onder meer een overtocht naar Texel gemaakt en gespeeld in de tiderace bij Noorderhaaks, en met tegenwind een tocht gemaakt van Huis Duinen naar het Kuitje. Ook hebben we een hele dag technieken geoefend op de vaart bij Anna Paulowna, minder spannend misschien maar wel erg leerzaam. Mijn hoogtepunt was het brandingvaren bij Camperduin, het was voor het eerst dat ik een beetje snapte wat de bedoeling was in de golven, en hoewel ik het zeker niet droog heb gehouden gaf het een enorme kik wanneer het wel lukte om mijn Romany overeind te houden en een mooie bongo slide te maken. Rob Braat heeft een geweldige foto en filmserie gemaakt van onze capriolen, hoewel ik moest vaststellen dat zo’n golf van opzij er op de foto een stuk minder indrukwekkend uitziet dan vanuit je boot…. Op donderdag waren de voorspellingen dusdanig dat de geplande examens voor vrijdag moesten worden afgelast. In plaats daarvan hebben we reddingen geoefend op het IJsselmeer bij Kornwerderzand. Dat viel niet mee. Het bleek erg lastig om een rechte koers te varen met windkracht 5 tot 6, laat staan om ondertussen ook nog de boot van je mede kajakker in de wind te leggen te legen. Ook kwamen we er snel achter dat communicatie nog wel een uitdaging kan zijn. Door de harde wind kun je elkaar nauwelijks verstaan. Ineens begreep ik dat het echt zinvol is om dit vaak met elkaar te oefenen, zodat je letterlijk met je groep aan een half woord genoeg hebt.

Op zaterdag was er zodanig harde wind dat we niet eens meer het water op mochten, zelfs niet op de ‘sloot’ in Anna Paulowna. In plaats daarvan was er een geimproviseerd programma, er waren wat theorielessen die werden herhaald en er was de mogelijkheid om het Marine-Complex in Den Helder te bezoeken, met het verkeerscentrum van waaruit al het vaarverkeer wordt gecoördineerd. En uiteraard zijn we allemaal naar Huis Duinen gereden om de golven te bewonderen (en even te huiveren).  De wind, waar we de hele week zo’n plezier aan hadden beleefd had zich dus eindelijk toch tegen ons gekeerd.

Traditioneel wordt de week afgesloten met een Indisch buffet op zaterdagmiddag. Tegen die tijd kostte het me moeite om weer naar huis te gaan. Het was eigenlijk best lekker vertoeven geweest in die kano-bubbel. Volgend jaar hopelijk weer.

Saskia (foto’s van Rob Braat en Toos)

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.