Voor het eerst op het grote water

Op 8 september was het eindelijk zover: een groep beginnende kanovaarders die zich wagen aan het grote water. Na alle benodigde reddingen te hebben geoefend, waren we allemaal ‘redbaar’ verklaard en kon de tocht beginnen.

Al vanaf het einde van de beginnerscursus heb ik uitgekeken naar deze tocht. De vlakwatertochtjes die we tot nu toe gevaren hadden vond ik leuk. Maar toch bleef ik op zoek naar iets meer spanning. Een spanning die ik bij grootwater hoopte te vinden. Maar zou ik het grote water wel écht zo leuk vinden? Zou ik bij het eerste golfje al omslaan? Deze vragen spookte door mijn hoofd terwijl ik, nerveus maar ook met mijn (inmiddels welbekende) enthousiasme, richting de club fietste. Met twaalf man bleek de groep behoorlijk groot. Joke, Evelien, Marjon, en ik als de groentjes van de groep. David en Giles als nieuwe leden, maar toch al behoorlijk ervaren vaarders. En natuurlijk de bekwame begeleiders: Manon, Rein, Mathijs, Gerard, Frank en Birgit.

Miss KanoRijnland laat zien hoe de scheg werkt

Met deze groep reden we naar Muidenberg. Na eerst nog wat uitleg te hebben gekregen over het lezen van de kaart en het varen op graden, konden we eindelijk het water op. De eerste slagen gingen lekker. Ik zat goed in mijn boot en was er helemaal klaar voor. En daar waren de golven! Maar met de golven kwam ook de tegenwind. Ik stak mijn peddel in het water, zette kracht, maar er gebeurde niets. Het leek opeens enorm veel kracht te kosten om een slag te maken. Langzaam zag ik het gat tussen mij en de rest van de groep groter worden. Wat ik ook probeerde, mijn boot leek zich niet te willen verplaatsen. Langzaam kwam ik toch vooruit en bereikte we uiteindelijk een klein eilandje vlakbij onze instap plaats.

Uiteraard hadden de begeleiders (zoals ik al zei, erg bekwaam) doorgekregen het niet bij iedereen even lekker ging. Tijd voor nog even snel een klein techniek lesje voor deze groentjes. De peddel dieper het water in steken en nog meer druk zetten om de voetsteunen. En dat leek te werken! En hoe beter het ging, hoe meer ik begon te genieten. De golven klotste over mijn boot, maar geen moment heb ik het gevoel gehad mijn balans te verliezen. Ook de andere nieuwe leden leek het goed af te gaan. In dit tempo zouden we het forteneiland Pampus makkelijk moeten kunnen halen. Zo gezegd, zo gedaan. Na een korte eindsprint kwamen we aan bij Pampus waar we heerlijk in de zon hebben geluncht.

Welverdiende appeltaart op Fort Pampus

Toen we eenmaal weer het water op waren, bleek deze zon opeens veel minder prettig. Evelien begon rood aan te lopen. En ook ik kreeg het, in mijn gloednieuwe winter anorak, behoorlijk benauwd. Net weer op het water, maar toch werd er maar even een drijfpauze ingelast. In de boot een anorak uittrekken, ook dat was weer een nieuwe ervaring. Zodra iedereen weer voldoende was afgekoeld, voeren we door naar de jachthaven bij het Muiderslot. Na het kasteel vanaf een afstand bewonderd te hebben, was het tijd om weer richting huis aan te gaan. Toch wel een beetje moe, maar vooral erg voldaan klommen we de boten weer uit.

Wat mij betreft was de tocht een groot succes. Wat zijn die golven leuk! Er is ook niemand omgegaan, zelfs wij nieuwelingen niet. We kregen juist een compliment van de, iets wat verbaasde, begeleiders. Met zo weinig ervaring zaten we allemaal erg stevig in onze boot. En die techniek? Langzaam aan komt die er ook wel.

Dus bereid jullie maar voor: er komt een grote groep nieuwe, enorm enthousiaste, grootwatervaarders (in wording) aan!

Suzanne
Voor alle foto’s klik hier

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

1 Reactie op Voor het eerst op het grote water

  1. Marco zegt:

    Leuk geschreven Suzanne. Fijn dat je eerste GW ervaring ok was. Mooie foto’s!
    Groetjes, Marco

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.