KVT avonturen

door Irene Wouters

Als voorbereiding voor mijn Noorderhaaks zeekanoweek en het ZV diploma, wilde ik graag begin dit jaar mijn KVT examen afleggen. Dat bleek best een avontuur.
Want waar kan je dat, liefst wat in je buurt, doen?
Op mijn eigen vereniging zijn wel instructeurs die KVA en KVB kunnen afnemen maar blijkbaar geen ervaring in het KVT hebben. Aan behulpzaamheid echter geen gebrek en er werd contact gelegd met de Watersportbond. Helaas bracht dat, en mijn gemail naar verenigingen in de buurt, voor mij niet het gehoopte resultaat.
Gelukkig kreeg ik, just in time, via het NZKV Flitsnieuws te horen dat de vereniging in Leiderdorp 4 plaatsen over had voor gegadigden buiten hun vereniging. Als een haas heb ik mij dus hiervoor opgegeven.

Zodoende reisde ik op een kille dag in juli met mijn kano af naar Kano Rijnland alwaar ik aller-hartelijk werd ontvangen door een goed voorbereide organisatie, fijne mensen en lekkere koffie.
Uit het voorstelrondje bleek dat Rein de Haas de leiding had en dat hij zwaar geïnspireerd was door zijn partner Manon. Ik weet niet zeker of zijn broer Freek de Haas hier ook last van heeft gehad maar ze kreeg er wel  “de schuld van” dat op deze vereniging zoveel enthousiaste kanoërs rondlopen.

We  begonnen de oefendag  met  een theoretische EHBO les van Freek  om daarna in groepjes te gaan oefenen op het water.
Bij de indeling van de groepjes volgde ik het goede voorbeeld van Rein en sloot ik mij bij Manon aan.
Alle soorten reddingen, van jezelf en een ander, werden tot in de puntjes  doorgenomen. Ook degene die misschien niet vaak gebruikt worden zoals de x redding en de eskimo reddingen via de punt en de peddelbrug. Persoonlijk vind ik die laatste wel erg getuigen van een optimistische levenshouding; ben daar een beetje gek om onderste boven in een kano te wachten tot ik gered word door een voor mij nog geheel onbekende vent (sorry, Ruud)!  Dus toen ik toch maar, voor de zekerheid, op eigen initiatief boven water kwam, vroeg ik  me even af, als ik wat te kiezen had op deze oefendag,  ik toch liever gekozen had voor de mond op mond beademing oefening , waar ik trouwens ook maar ternauwernood voor gered werd . Maar Manon was duidelijk; er viel hier niets te kiezen en ik kon best nog wel langer onder water blijven. Ze was wel zo aardig om mij haar neusklem te lenen zodat mijn hoofd net niet helemaal vol water kon lopen.

In de pauze speelden we, in de kou, een kanotocht pauze na. Op een strandje op slechts een paar honderd meter afstand van het gerieflijke clubgebouw. Hoewel ik mijn droogpak aanhad was ik blij dat ik in mijn oranje overleving zak kon zitten en niet onderkoeld hoefde te raken.
Het was dus jammer dat ik er niet snel genoeg bij was om mij aan te melden als proefpersoon en werd  Rein, de bofferd, uitverkoren om op  te oefenen hoe je iemand op temperatuur kan houden door in isolatiedekens in te pakken en in de luwte te leggen van een gekantelde kano.

Na de pauze gingen we gelukkig weer actief aan de slag met allerlei reddingen zodat we weer wat op temperatuur kwamen. In mijn overmoed snelde ik Rein te hulp die zogenaamd in paniek te water lag. Waardoor ik dus nu geleerd heb dat je die NIET moet willen assisteren door jouw kanopunt aan te bieden, als jezelf in je kano wilt blijven zitten.

Met het nadrukkelijk advies dat onze kano uitrusting op de examendag in orde moest zijn , namen we afscheid  om elkaar vol goede moed en gezonde spanning 2 weken later weer te treffen voor het examen. Voor deze heugelijke gelegenheid was ook Max van Uden  als examinator ingevlogen.

Op deze dag werden we in 2 groepen ingedeeld waarbij Max zich over de Rijnlanders ontfermde en Rein zich over de gasten van buitenaf. Allerlei spel en oefen vormen passeerden de revue waarbij zij met overtuiging de meest denkbare soorten drenkelingen naspeelden. Van vlotte en  meewerkende tot  gewonde of  slome, gedesoriënteerde  persoonlijkheden. Aan hun acteertalent bleken geen grenzen te zitten. Aan mijn argeloosheid ook niet. Want zoals iedereen weet dat elke seconde telt als een drenkeling met zijn gezicht in het water ligt, lette ik niet goed op mijn tellen. En was ik weer het haasje  toen de drenkeling op mirakelse wijze bij zinnen kwam maar wel compleet out of control mijn kano omtrok.

Zo hadden we dus reuze pret terwijl we daar gedreven en geïnspireerd in de weer waren.

En niet zonder resultaat; want we zijn allemaal geslaagd!

Dus al met al hadden we een hele leuke en leerzame ervaring. Bij een gezellige vereniging waar niets te veel bleek en je zelfs door een haas laten uitzwaaien.  Dank dus alle wel en niet Hazen van Rijnland !

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.