Visschershoek-Renesse, zaterdag 6 juli 2019.

De verwachting was, dat het bewolkt zou zijn en dat de temperatuur lager zou zijn dan afgelopen week. Dan rijst de vraag; wat trek ik aan?  Uiteraard mijn long-john en voor de rest had ik voor alle omstandigheden kleding bij me.
Nadat de boten geladen waren, togen we, zoals altijd keurig op tijd op weg.
Net op de A4 moest een stop gemaakt worden. Een luik bungelde los. Ondanks het touwtje zou dat waarschijnlijk tot Visschershoek niet blijven hangen, dus maar even goed dichtgemaakt.
Bij het afladen van de boten bleek de temperatuur prima, dus ik besloot in mijn korte anorak te gaan varen. Wel mijn andere anorak en een trui met lange mouwen mee, maar achteraf was dat nergens voor nodig.
Ik bleek wel het ‘groentje’ onder de vaarders en zoals altijd vroeg ik me af of ik wel bij dit gezelschap paste. Maar met windkracht 4 en weinig stroming moest het gaan lukken.
De eerste stop zou na 2 zeemijl zijn op Geerligsplaat, een stukje wat droog komt te vallen bij eb. Alleen bij onze aankomst was het nog niet zo ver; er stond nog zo’n halve meter water. Maar toch maar even gerust. Een aantal van ons stapten desondanks uit hun kano. De anderen vormden een vlotje, dat al snel door de wind of lichte stroming afdreef. Er werd boterkoek gedeeld en het restant werd via een peddel over 3 boten bij de afzender bezorgd. Toch handig zo’n peddel. Na een korte stop gingen we verder.
Op enig moment zei iemand dat ik naar rechts moest kijken want daar was de Noordzee en heel ver weg Engeland! Dus! Echt groot water!
Maar het was leuk varen. Je zit op wateroppervlak niveau en het water tilt je boot op, zet haar links en rechts opzij, tilt haar over een golf heen en zet haar weer netjes neer. En zolang je dit maar gewoon laat gebeuren is er niets aan de hand. Golven van voren steek je je peddel over de golf in, van achteren probeer je mee te surfen op en golf en van opzij blijf je in ieder geval gewoon peddelen. Niets aan de hand. Maar als echt beginnend grootwatervaarder kan dit wel als intimiderend ervaren worden. Maar kennelijk ben ik dit stadium voorbij. Het was gewoon leuk en ik kon er echt van genieten.
Een groot deel van het water hier is natuurgebied en verboden om te varen. We hielden de gele tonnen aan onze linkerhand. Links van ons lag de Middelplaat boven water en zag je de branding ten gevolge van het ondiepere water. Maar daar mochten we niet komen dus deze branding lieten we voor wat het was.
We voeren met een grote bocht om de plaat heen en voeren daarna naar links richting het strand van Renesse. Er werden afspraken gemaakt over hoe aan te landen, gelet op de branding. Spannend, temeer daar ik nog nooit branding gevaren had. De tip was om regelmatig om te kijken hoe een brandingsgolf zich ontwikkelde, de golf door achteruit te varen onder je door te laten gaan en dan als een gek vooruit te varen en hopen dat je het daarmee redt. En als je moet steunen dan aan de kant van de zee. Een voor één vertrokken we richting het strand. Al met al viel de branding mee.
Het was daarna even lekker verpozen op het strand. Voor een aantal onder ons, waren de brandingsgolven links van ons, richting Burgh-Haamstede, wel erg verleidelijk en zij stapten dan ook vrij snel weer in hun kano om die kant op te gaan. Dit kostte één van hen wel zijn voorluik, dat misschien in de haast niet goed dicht was gedaan én niet met een koordje aan de kano bevestigd was. Helaas.

Ducttape, een neopreen muts en een spanband zorgden ervoor dat er geen water (meer) gemaakt werd en de terugtocht werd aanvaard.
We kregen te maken met een lange deining en dat voelde niet altijd even prettig. Het was een zeeziekmakende deining en toen ook nog iemand achterin om ging, bleken dit de verkeerde omstandigheden voor een oefening. Maar weldra zat de gekapseisde weer in zijn boot, was er een boot gedoopt en konden we het laatste stuk varen. Nog wel een heel eind(eloos) maar uiteindelijk waren we dan toch bij de boothelling.  Onderweg in de verte wel heel veel zeehonden gezien op de ‘Aardappelenbult’.
Inmiddels was het duidelijk vloed geworden en zag de baai er aanzienlijk anders uit, dan op de heenweg.
Boten laden, omkleden, patatje eten – in de regen – en op naar Leiderdorp, om daar de boten en de rest van het materiaal te spoelen. Al met al een lange dag en niet alleen voor mij maar ook voor anderen echt lang genoeg. Maar wel een hele mooie dag!

Birgit
Voor alle foto’s klik hier

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.