9 juni 2019 Mijn tocht der tochten:

Zwerven Rond Den Helder
In 2016 ben ik begonnen met kanoën om Rein en Manon, die ik kende van het schaatsen, een plezier te doen. Ik zou een introductiecursus doen, zodat ik iets kon proeven van wat hun passie was. Na de 2e les moest ik lid worden. Ik dacht toen nog ‘dat doe ik voor één jaar’. Dan was het wel weer mooi geweest.
Aan het eind van de cursus vroegen ze welke je kant van het kanoën je dacht op te gaan; kanopolo, vlakwater, grootwater… Ik wilde dat jaar dat ik lid zou zijn wel vlakwater gaan doen. Mooie tochtjes maken in de natuur. Relaxed, ontspannen en genieten op het water van de prachtige natuur van Nederland.
Daarna ging het ergens ‘fout’. Misschien met het kopen van mijn prachtige blauwe peddel? Wie zal het zeggen. Of vanwege die clubavond, waar Ruud uitverkoop hield van kano-uitrusting en -kleding?
Toen had ik ineens een long-john, een anorak, een zwemvest en dus die peddel.
Feit was dat ik steeds meer tochtjes mee ging varen.
In maart 2017 begon ik met mijn eerste grootwatertocht; bij Harderwijk. Inmiddels was een zaadje geplant; het idee had post gevat om een keer over te steken naar Texel. Texel, het eiland, waar ik, vanaf dat ik mijn in Den Helder opgegroeide wederhelft ontmoet had, regelmatig voor een vakantie naar toe ging en dat ik ben gaan koesteren. Vanaf Den Helder, waar ik voor geen geld zou willen wonen, met de TESO (Texels Eigen Stoomboot Onderneming) oversteken naar ’t Horntje was al een feest op zich. En zo’n tocht dan een keer met de kano maken zou fantastisch zijn.
Maar grootwater-kanoën is toch wat anders dan vlakwater. In maart 2017, mijn eerste grootwatertocht bij Harderwijk, was windkracht 2 al wel zo’n beetje het uiterste. Zeker voor iemand die tijdens de introductiecursus van alle deelnemers zo’n beetje de meeste keren -ongewild- onder de boot belandde. De lage steun was, laten we het zo zeggen, niet mijn sterkste vaardigheid.
Het advies ‘blijven peddelen’ is het beste advies dat ik op die tocht gekregen heb. En dat deed ik dus; blijven peddelen. Een maand later, in april 2017, was er de Paastocht, het rondje Marken. Met windkracht 4 tot 5! Na afloop schreef ik, dat ik het ‘op den duur misschien wel heel leuk kon gaan vinden’. Dus.
Inmiddels haalde ik mijn KVA (Kano vaardigheidscursus A) en KVT (Kajak veiligheids test)-examens, gewoon omdat het zo leuk was om te doen.
Na nog een aantal grootwatertochten én de aanschaf van mijn eigen zeekano had ik ingeschreven om mee te gaan met ‘Zwerven rond Den Helder’ op 9 juni. 8 Juni stormde het, dus dat beloofde wat voor de 9e. Ik had geen idee van wat ik kon verwachten. Maar na de zeemeerminnentocht, 2 weken geleden, had ik groot zelfvertrouwen. En als de tochtleiding zei dat ik mee kon, dan kon ik dat ook echt.

9 Juni was het gelukkig een stuk rustiger weer. De plannen waren veranderd. We reden naar ’t Kuitje aan de Oostkant van Den Helder in plaats van naar Huisduinen. Een mooie instapplek langs de dijk  met rustig water. De groep van 15 vaarders werd opgedeeld in twee groepen. We gingen oversteken naar Oudeschild op Texel!! Voor mij kwam dit volkomen uit het niets; naar Texel, vandaag! De kaarten werden uitgedeeld en er werd gebriefd. Ik werd ingedeeld in de groep met Rein, Manon, Femke, Rob, Tjeerd en Dirk. We vertrokken voor de andere groep van 8 personen. Het eerste stuk in de luwte van de dijk ging makkelijk. Soms wat ondiep water. Vanaf de Noord-Oostpunt, nabij de Marinehaven voeren we zo, dat de kardinaalsboeien aan onze rechterhand bleven. Dit was grootwater, echt grootwater. Met pakweg windkracht 4 uit het Zuid-Westen. Golven (golfjes voor de routiniers) van opzij lichtten de kano op en zetten hem opzij. Inmiddels wist ik dat het geen enkele zin had, te proberen meteen te corrigeren. Gewoon lekker laten gaan en blijven peddelen. De scheg wat uit.
Golfjes van achteren hadden we ook; lekker om te proberen op te surfen. Eerst wordt de achterkant van de kano wat opgetild dan wordt de kano met de voorpunt wat naar beneden meegetrokken. Als je mee peddelt om zo’n golf ga je lekker snel. Als je het goed doet tenminste.
Het laatste stuk voor Oudeschild kregen we een lesje transito varen: een punt op het water pakken, bijvoorbeeld een boei, en proberen dat op één lijn met een vast punt op de achtergrond te houden. Viel nog niet mee, maar ging soms best aardig. Vond ik. We lagen iets voorbij (groene) ton T13 en staken over naar (rode) ton T10. Een kotter passeerde ons uit tegengestelde richting, een zeilboot voer achter ons langs. Vlakbij de rode ton, de T10, liet ik me door de stroom dwars langs deze boei glijden. Zo mooi wat de stroming met je boot doet. We staken de vaargeul over, na gemeld te hebben aan de haven dat we er aan kwamen en voeren de haven in. Bij de KNRM aan een lage steiger stapten we uit.

De andere groep kwam even later bij de steiger. We aten en dronken wat en wachtten op kerend tij. Rond 14.00 uur aanvaardden we de terugtocht. De haven uit werd besloten richting de Bollen te varen. Om vanaf daar richting de mosselbanken onder  ‘Het Gat van de Stier’ te varen. We staken de Texelstroom over, een ‘ruim twintig meter diep vaarwater dat bekend staat als onvriendelijk, met hoge stroomsnelheden en vervaarlijke brekers bij wind tegen stroom.’ Viel mee hoor. We hadden wat golven van voren, maar als je je peddel over de golf instak, kon je ook uit dit soort golven proffijt halen. En ook weer leuk om over een golf in een dal te duiken en het water over je voordek te laten klotsen.
Het was allemaal eigenlijk heel goed te doen. We moesten wel uitkijken om niet op de mosselbanken te komen, maar na die gerond te hebben, leek het laatste stuk een eitje. Leek, want de vermoeidheid sloeg toe. Het laatste stuk terug langs de dijk leek een stuk langer dan op de heenweg. Wel heel mooi om daar een tweetal lepelaars te zien foerageren in het lage water.
De andere groep had een iets andere, meer Oostelijk gelegen, route gekozen, maar hadden niet helemaal goed getimed, want op enig moment zagen we ze lopen, met hun kano achter zich aan trekkend.  Ook heel leuk om te zien!
Ik had wel wat blaren, maar onze Britse ervaren medevaarder had gelukkig op dezelfde plekken op zijn handen blaren.
Moe, maar zeker heel voldaan, werd de dag afgesloten bij een snackbar in Anna Paulowna. Daarna terug naar de vereniging, de kano’s en toebehoren afspoelen en op huis aan.
Wat een gave tocht! Voor de grap zei ik dat ik nu mijn kano wel kon verkopen, maar uiteraard, want veel te leuk, doe ik dat niet. Kom maar op met de volgende tocht!
Birgit

https://www.varendoejesamen.nl/storage/app/media//knooppunten/knooppuntenkaart-5-1.png

Voor alle foto’s klik hier

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.