Sleepclinic 17 maart 2019

Sleepclinic onder leiding van Walter.

Er moet heel wat gebeuren wil je met een kajak echt niet het water op kunnen. Toch was dat eigenlijk al een week het geval. Gelukkig bleef het afgelopen zondagmiddag wat wind binnen de perken. Er kon gevaren worden. Toch waren de omstandigheden op ons eigen postzegel plasje met een dikke 5 beaufort in ieder geval uitdagend. Sleepjes vormen met windstil weer gaat altijd goed. Maar iemand met een harde vlagerige wind van lagerwal afplukken is een ander verhaal.

We begonnen binnen aan tafel waar Walter ons de voor- en nadelen van verschillende lengtes sleeplijnen en verschillende maten musketonhaken uit de doeken deed. Daarna gingen Bert, Dirk, Frank en Tjeerd en Saskia gauw onder leiding van Walter de plas op. Eerste opdracht: met deze wind maar eens 360 linksom en 360 rechtsom draaien, gevolgd door razendsnel verzamelen en een vlotje maken. Best even wennen als je koud in je boot zit en het keihard waait. Je bent ook zo de plas over.

Daarna mochten we van Walter in wisselende samenstellingen steeds zo snel mogelijk een boot benaderen, met de armen onszelf aan de punt van d die boot vastklemmen, sleephaak vastmaken en gaan slepen. Dat hoeft natuurlijk niet altijd de voorkant van een kajak te zijn. Je kunt ook inhaken op de achterkant als iemand met zijn punt al in de lagerwal ligt en daar echt weg moet. Vlot maar beheerst je sleeplijn inpikken op de grijplijnen en dan zo snel mogelijk van een gevaarlijk plek wegkomen. Volgens Walter kun je in de evaluatie achteraf altijd er achter komen dat het beter en sneller had kunnen gaan,  maar wat telt is dat je het voor elkaar krijgt.

Na de lange sleep kwam natuurlijk de contact-tow zonder en met sleeplijntje aan de beurt. Tegen vijven werd het tijd om het clubhuis op de zoeken. Treintje varend – d.w.z. met drie boten in sleep varen waarbij de achterste steeds los maakt, naar voren vaart en de voorste aanpikt – voeren we terug. Een geslaagde middag die door iedereen op zijn eigen manier werd afgesloten. Frank moest natuurlijk zijn lichtgevend gele Palm droogpak ten doop houden. Je moet toch weten of je droog blijft niet waar. Tjeerd wilde weten of zijn inmiddels al bijna vintage Palm droogpak nog altijd droog van binnen was en haalde het zelfde trucje uit. Dirk moest natuurlijk nog even rollen. Saskia werkte nog even aan het zijwaarts verplaatsen, haar laatste KVA techniek. Bert zag dit alles belangstellend aan en hield het vooral droog. Een geslaagde en relaxte middag. Dank aan Walter en dank aan het zonnetje dat zo waar nog even doorbrak.

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.