De tocht die ….nu dan toch eindelijk doorging.

En daarom wel twee verslagen van de tocht Neeltje Jans – Westkapelle (nou ja, Domburg) gevaren op 15 juli 2018, dus veel leesplezier
En voor alle foto’s. klik hier

De tocht die ….nu dan toch eindelijk doorging.

Neeltje Jans in de verte

We beleven een uitzonderlijke zomer. Droogte en warmte records worden gebroken. Vakanties naar zonnige oorden worden gecanceld omdat het Nederland  beter is. Het ligt dan ook voor de hand dat er aan andere zekerheden een eind komt. Zo kende de grootwaterploeg van Rijnland tot afgelopen zondag de tocht die niet bij naam genoemd mocht worden. Een tocht die zo afhankelijk is van het wispelturige Hollandse weer dat de kans op doorgaan bijkans gelijk was aan het doorgaan van de tocht waar die spruitjeskweker van de Braassem vooralsnog  de  laatste winnaar is. Maar waar het klimaat niet echt meewerkt om die tocht der tochten nog een keer te laten doorgaan … Nu ja het weer werkte dus in ons voordeel.

DE Tocht bleek een tocht van de Roompotsluis op  Neeltje Jansz naar Domburg en weer terug te zijn. Hemelsbreed 10 mijl heen en weer 10 mijl terug. Heen is met de ebstroom een eitje, maar terug, ja terug, wil je niet door de gehaktmolen van de stormvloedkering. Dat staat niet leuk in de krant.

Onder leiding van Maarten gingen nog 8 andere Rijnlanders de uitdaging aan. Geslepen Rein, ervaren Leen en Matthijs, dartele hinden Frank en Sophie, Koos onze bard, ontspannen Jaap en rookie Dirk. Een gevarieerd negental.

Varen op getijdenwater wordt in de eerste plaats gedicteerd door het tij. Zeker vandaag, want het is het springtij. Tegen stroom in heb je vandaag niets te vertellen. Richting Domburg is het rechttoe rechtaan. Er is heel weinig wind en boven de platen ziet het water er als een spiegel uit. Na een ontspannen tochtje komen we aan bij Domburg. Het blijft een wonderlijk gezicht om te zien dat op het strand iedereen samenklontert op een gebied ter grote van een postzegel en dat er links en rechts daarvan alle ruimte is op strand. We varen dan ook naar een strand-vak iets voorbij Domburg. Vlak naast het naaktstrand zo blijkt. Branding is er niet zodat het landen niet georganiseerd hoeft te worden.

Tijdens de lunch krijgen we bezoek van het nabijgelegen naaktstrand in de persoon van twee  gebruinde alleszins zwaar geschapen heren. De heren willen alles van zeekajaks weten en Leen staat hen uitgebreid te woord, terwijl een enkeling van ons enigszins gegeneerd schielijk een ander lunchplekje zoekt. Na ruim anderhalf uur relaxen op strand is het tij gekeerd en kunnen we weer op pad.

Aangezien we niet door de stormvloedkering willen, maar netjes ernaast op Neeltje Jans willen uitkomen varen we van boei naar boei eerst een heel eind haaks op de stroom, zodat we het laatste stuk recht voor de stroom uit in de vaargeul naar de haven worden geblazen. Een mooi tochtje van ton naar ton met zowaar nog een paar golfjes waar twee stromen elkaar tegen komen. Frank kan zijn geluk niet op (en Frank niet alleen).

Met een gezamenlijke hap met de groep van het Springersdiep sluiten we deze topdag af. Dat er nog vele mogen volgen.

Dirk

Noten gered

Je hoeft niet naar het buitenland voor een wildwater kajakavontuur, is de eerste indruk als we op Neeltje Jans neerstrijken. Gewoon door de stormvloedkering peddelen, zolang je je steunen goed beheerst. Totdat ik de pret bederf: ‘Er ligt een stevige ketting voor de kering om schepen tegen te houden en als het je lukt om daar overheen te schuiven word je aan de andere kant opgewacht door een patrouilleboot die een vette prent van 800 Euro uitschrijft.’ Met die gedachte stellen we ons tevreden met de stroming naar buiten, 2 knopen, waardoor we een uur eerder dan gepland in Domburg zijn en met negen opvarenden op het strand neerstrijken. De branding is te verwaarlozen, de helmen blijven onaangeroerd, sterker nog het lijkt tot nu toe wel een vlakwatertocht. Diverse lagen neopreen worden afgepeld, zwemgoed blijft aan want voor het naaktstrand hadden we tot voorbij de volgende palenrij moeten peddelen.

Maar liefst vier keer is deze tocht uitgesteld. In 2014 vanwege een onweerswaarschuwing, het jaar daarop omdat een Tour de France etappe precies die dag op Neeltje Jans eindigde (bij noodweer maar dat terzijde), gevolgd door twee jaren waarop de tocht door harde wind op de geplande dag niet kon doorgaan. Het grootste risico vandaag is verbranding, daarom wordt er driftig gesmeerd en maken specialisten Rein en Dirk diverse rolletjes om af te koelen.

Voor de terugweg naar Neeltje Jans hebben tochtleiders Maarten en Rein een veilige route uitgestippeld die voorkomt dat we in de stroming naar de stormvloedkering terechtkomen. We varen naar het noorden, over een ondiepte naar de geul Oude Roompot. Daar krijgen we weer de stroming mee richting de haven die wordt gemarkeerd door een 115 meter hoge radartoren. De wind is aangetrokken, er staan wat korte golfjes waardoor de tocht, afgezien van de ruimte, toch nog het stempel ‘grootwater’ krijgt. Op de rand van de stroomgeul worden we verrast door ruw water, veroorzaakt door de verschillen in stroming in diep en ondiep water. Van 13.30 tot 17.00 uur kunnen we nergens aan land, we houden twee drijfpauzes en nemen tussendoor de nodige slokjes water en versnaperingen. ‘Mijn noten!’ Het is Koos die zijn emmertje pinda’s laat vallen. Gelukkig zit Mathijs er vlak achter, hij is er snel bij om de drenkeling op te vissen.

Jaap

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

1 Reactie op De tocht die ….nu dan toch eindelijk doorging.

  1. Marco zegt:

    Leuke verslagen mannen! Helaas zout water, zand en spoelen. Niks voor mij

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *