Toertocht cursisten naar het Joppe

10 juni – Na de nodige cursusavonden vol instructie was het vandaag tijd voor een ware toertocht waarbij de deelnemers aan de introductiecursus de geleerde technieken in de praktijk konden brengen. Uitgangspunt was genieten, samen een fijne tocht maken. De begeleiders beloofden dan ook dat instructie achterwege zou blijven, een belofte die ze best goed zijn nagekomen. Overigens was dit ook de eerste gelegenheid waarbij de twee cursusgroepen elkaar ontmoetten, we waren met circa twintig personen.

Wij als cursisten zijn eigenlijk nog maar luttele weken in en om het clubgebouw actief, maar het tevoorschijn trekken van kajaks, het bij elkaar zoeken van alle spullen, elkaar de helpende hand bieden, er is al een vertrouwdheid in alle voorbereidende handelingen. Voor we in de boten stappen nog even een korte briefing om de tocht veilig te laten verlopen en we waren klaar voor vertrek. Bij het instappen meteen al iemand te water (nee, we noemen geen namen), dat belooft wat voor de rest van de dag!

Matige noordenwind, rond de twintig graden, zon: behoorlijk ideale condities voor een tochtje. Nou ja: tocht. Een kleine 17 kilometer peddelen is vooralsnog geen routine voor de meeste cursisten. Het eerste stuk richting het noordoosten, over de Does, was ontspannen peddelen langs uitbundig groene waterkanten. Daarna noordwaarts door de Stingsloot, een mooie smalle vaart vol libellen, waterlelies en een stuk of twintig kleurrijke kajaks. Dit lijkt een heel kalm dagje te worden.

Ook over het Vennemeer en het stukje over de Zijp richting de Kaagsociëteit was ontspannen peddelen. Af en toe een hekgolf van een passerende sloep, maar dat kon ieder van ons prima aan. Bij de Kaagsociëteit verzamelden we om als groep in één keer de oversteek te maken naar boerderij de Eenzaamheid. Instructeur Gezinus wachtte even af tot enkele bootjes waren gepasseerd waarna we als één compacte groep overstaken. De plotselinge toename van vaarverkeer en het onrustige water maakte de oversteek van amper tweehonderd meter ineens toch vrij spannend, althans voor mij. “Daniël, je verstijft, ontspan je!”, klonk het achter me. Leen, een van de instructeurs, had in één oogopslag gezien dat de aanvankelijke ontspanning plotseling weg was. Mijn eerste gedachte was: “Ja, dat weet ik ook wel!”, maar het gekke is dat die observatie van Leen leidde tot toenemende rust. Maar goed ook, want na de lunch was de oversteek van het Joppe beslist ondersteboven in het water geëindigd als ik de broodnodige soepelheid niet hervonden had.

Die lunch vond plaats op de Zwanburgerpolder, alleen bereikbaar per boot. De steiger ter plekke was behoorlijk hoog, dus een uitstekende gelegenheid om de hoge uitstap nog eens te oefenen. Dit kan met de zogeheten wokkelmethode of gewoon door op te staan met steun van de oever. Iemand claimde vooraf ook nog een andere techniek te hebben ontwikkeld: de pretzelmethode, wil ik graag een keer zien.
Omringd door her en der gedeponeerde kajaks de lunch genuttigd. Het goede gezelschap en het perfecte weer maakte het tot een zeer plezierige pauze. Toch was er al snel onrust in de groep: men wilde verder!

Iedereen weer in de boten, vanaf die onverminderd hoge steiger, opnieuw zonder ongeplande zwempartijen. Zouden we het dan toch allemaal droog houden vandaag? De oversteek van het Joppe, ongeveer een kilometer, was opnieuw over nerveus water. De gouden tip die keer op keer herhaald werd kwam goed van pas: blijven peddelen, hou contact met het water. En inderdaad: de kajaks rolden en draaiden, maar niemand ging om. Eenmaal bij de Stengen was het water weer kalm. De rest van de tocht zou vast een eitje zijn.

Oké, nog één uitdaging dan: de drukke scheepvaart op de Zijl. De ene hekgolf was nog niet langs of de volgende kwam er al weer aan. Schuin van voren, schuin van achteren, weerkaatsend tegen de oevers, dit was nog erger dan het Joppe! Of nee, het werd eigenlijk steeds leuker: beetje steunen met de peddel, nu en dan een boogslag, het corrigeren begon al routine te worden! De hele groep weerde zich kranig op het golvende water. Dit zijn de momenten dat de instructieavonden goud waard blijken te zijn, dat nervositeit omslaat in puur plezier. Kom maar op met die golven! Of iedereen er zo over dacht weet ik niet, maar uiteindelijk vonden we ons terug op het kalme water van de Dwarswatering, zonder incidenten.

Nog een korte pauze bij de vlonders van collega-vereniging Levitas en met de wind in de rug de resterende kilometers. Al snel gingen we rechtsaf de Does op. Nog even een sprintje naar het clubgebouw waar iedereen veilig én droog aanlandde. De hele dag niemand omgegaan? Nee, zo instabiel zijn die kajaks echt niet. Bovendien is de lichting cursisten van dit jaar natuurlijk van ongewoon hoge kwaliteit.

En hoe sluit je de dag af? Nou, na het opbergen van de boten spring je in het water voor de nodige verkoeling. Gooi er een bal achteraan en er ontstaat een spel dat in de verte iets weg heeft van waterpolo. Voor mij en diverse andere deelnemers was toekijken vanaf de kant wel even voldoende. Illustratief voor een ongedwongen, ontspannen (nou ja, grotendeels dan toch) en leerzame dag. Dank aan alle deelnemers, speciale dank aan de instructeurs voor de uitstekende organisatie en de prima focus op veiligheid. En nou gauw dat diploma halen, want dit smaakt naar meer!

Wie dit rondje ook eens wil doen nog even de route: vanaf het clubgebouw via de Does naar het noordoosten, daarna noordwaarts door de Stingsloot, over het Vennemeer(tje), via de Kaagsociëteit en dan het Joppe over, stukje Zijl, linksaf de Dwarswatering op en via de Does weer terug naar het clubgebouw, totaal een kleine 17 kilometer.

Meer foto’s zie je hier.

Daniël Siepman

Dit bericht is geplaatst in Kanovaardigheid. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.