Gestrand op Balgzand

Zaterdag 12 mei 2018

De stemming zit er meteen goed in: aangespoord door zeemansliederen die uit de luidspreker van de rondvaartboot schallen sjouwen we de boten naar het enige hoekje dat nog beschikbaar is aan de drijvende steiger. Daarna gaat het onder de ijzeren discipline van assistent tochtleider Rein in een compacte groep de haven van Den Oever uit, naar open water. We volgen de boeienlijn net buiten de vaargeul en voelen de stroming van het afgaand tij. Tochtleider Freek houdt het overzicht van de groep van 15 vaarders vanuit de achterhoede.

We zijn nog maar net op gang of de meesten komen er achter dat ze te warm gekleed zijn. ‘Verkleedpauze!’ is de logische reactie van Freek, alleen niet besteed aan Rein en Julit die een deel van de tocht ondersteboven varen. Bij de laatste groene boei verlaten we de vaargeul op zoek naar een geschikte zandplaat voor de lunchpauze, ver genoeg van rustende zeehonden. Andersom, de rustende zeemensen worden opgeschrikt door een zeehond die zijn kopje nieuwsgierig boven water uitsteekt. Sommigen maken een wandeling over de plaat, Berend en Desiree verdwijnen bijna uit het zicht. ‘Die zitten vast niet om 2 uur in de boot’, zo wordt er hardop gedacht.

Tegen de verwachting in is de groep op het afgesproken tijdstip weer compleet. We varen langs een gestrande platbodem die op hoger water wacht en gaan op zoek naar de drempel die volgens het tochtplan na 3 uur onder water verdwijnt. De praktijk is weerbarstig, de drempel staat al onder water. We schuren over de ondiepte naar de volgende geul waar we weer de boeienlijn volgen.

De warme zon nodigt uit om op een strandje uit de kleren te gaan of rollen en reddingen te oefenen. Mathijs heeft een zware dobber aan het legen van mijn boot. Die is dan ook ontworpen en gebouwd om vooral met de kuip naar boven te liggen, daar zit toch een zekere vorm van logica in. Wanneer we uitgespeeld zijn zoeken we de haven weer op. We zijn aangenaam verrast dat we de drijvende steiger voor ons alleen hebben, het uitstappen gaat een stuk eenvoudiger dan het instappen en die zeemansliederen… die zingen we nu maar zelf.

Jaap

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *