Bootcampen in Zeeland – Pasen 2018

NZKV Zeelandkamp 2018 onder leiding van Walter Noort

Wat? Ga je met Pasen kamperen? Terwijl je de hele dag in de regen in een kajak hebt gezeten? Je bent gek! Dat is wat een collega me zei toen ik vertelde dat ik mee zou gaan op NZKV kanokamp in Zeeland. Vier dagen varen op het Grevelingemeer, Oosterschelde en de Noordzee, met als doel oefenen met tochtplanning, navigatie, vaartechniek en veiligheid. Ik ben een beginnend kanoër en dit moet mijn zeedoop worden. Walter had beloofd dat het onvergetelijk zou worden, en het was me nog niet helemaal duidelijk of hij hiermee niet stiekem onvergetelijk koud en nat had bedoeld.

Als we op vrijdagochtend aankomen op minicamping Tellershoeve te Kerkwerve (ten westen van Zierikzee) is het bewolkt maar droog. We zijn met zes deelnemers, vijf Nederlanders, een Vlaming en afgezien van mezelf nog een vrouw. Gelukkig heeft de Tellershoeve een recreatieruimte voor de kampeerders beschikbaar, waar we koffie kunnen zetten, eten en theorie kunnen doornemen. Er is zelfs een elektrisch kacheltje voor ons neergezet. Vrijdagmiddag varen we al onze eerste tocht: vanaf het strandje bij Den Osse naar de Ossehoek en Archipel. Op de heenweg hebben we heerlijke golven, en we vergeten al snel dat we in een groep moeten varen. Eerste les: kijk regelmatig achterom en zorg ervoor dat je als groep bij elkaar blijft. Dat wordt ons nog duidelijker als blijkt dat we bij het binnenvaren van de haven van het U-vormige eiland Archipel Walter kwijt zijn. “Net zag ik hem nog”, zeggen we tegen elkaar Tja, zo snel kan dat dus gaan….. Gelukkig is hij snel teruggevonden en ongedeerd. Op de terugweg hebben we wind van achter en stevige golven, wat het voor kanoërs zonder scheg lastig maakt om koers te houden. Voor je het weet ben je alleen nog aan het vechten (tegen de golven, jezelf?), zonder een steek vooruit te komen. Maar een sleepje doet wonderen. Iedereen is na terugkeer op de camping bekaf, en na het eten begint het ook nog te regenen, dus laat maken we het niet.

De volgende dag  starten we bij restaurant de Heerenkeet, op loopafstand van de camping. Er staat een overtocht naar Colijnsplaat op het programma waarbij het oefenen met navigatie centraal staat. ‘s Ochtends hebben we eerst de tocht besproken en de sterkte van de stroming en tijdstip van eb en vloed doorgenomen. We houden het de hele dag droog en iedereen geniet van de tocht. Onderweg is er genoeg tijd om elkaar wat te leren kennen. We varen op kompas, rekening houdend met stroming en wind en leren vooral dat je niet altijd kunt vertrouwen op wat je ziet, en dat je dus voortdurend je locatie en doel moet vaststellen aan de hand van de boeien, kompas en kaart. Zien we daar in de verte nou wel echt de schelpenbank? Of is het toch iets anders? Een strandje misschien? De schelpenbank blijkt door het hoge water nauwelijks zichtbaar en bij aankomst passen we er maar met zijn zevenen maar net op. Het laatste stuk terug naar Heerenkeet maken we een “sleeptrein” en bij aankomst staat het water zo hoog, dat we niet meer over de rotsen hoeven te klauteren maar zo te steiger op kunnen stappen. De warme koffie en chocolademelk zorgen ervoor dat het laatste restje kou al snel uit onze lichamen verdwenen is.

Paaszondag begint waterkoud, en met tegenzin wurmen we onszelf in onze klamme neopreen pakken. Dat we deze de hele avond wapperend voor het elektrische kacheltje hebben gehouden heeft niet echt geholpen. We gaan vandaag de Noordzee op. We houden het bij een relatief korte tocht, zodat iedereen zich terug op de camping kan opwarmen en opdoffen voor het diner bij de Heerenkeet. Maar voordat we in de kano stappen laat Walter ons eerst een paar rondjes rennen om op te warmen. Als we eenmaal op het water zitten zijn we de kou helemaal vergeten. We oefenen eerst het vaste rondje technieken: boogslag, 365 graden rondje draaien, zijwaarts verplaatsen. Daarna de baai uit en langs de kust. Om en om spelen we dat we ziek worden en gesleept moeten worden. Nog best lastig, want door de golven kun je niet zo gemakkelijk in een rechte lijn varen. De voorste heeft het meestal zo druk om vooruit te komen, dat er geen tijd is om achterom te kijken en dus geen idee heeft wat daar gebeurt. Toch sleep ik liever dan dat ik gesleept word, want daar krijg je het past echt berenkoud van.

De laatste dag worden we wakker van regendruppels op onze tent. Zelfs de huisbig van de Tellershoeve houdt zichzelf stil in zijn hok. Onze dampende neopreenpakken en -schoenen hebben de luchtkwaliteit in de recreatieruimte niet echt goed gedaan (en dan druk ik me nog voorzichtig uit). Na het ontbijt geeft Walter eerst een instructie over sleeplijnen: waar moet je op letten als je een sleeplijn wil gaan kopen, en waarom kun je deze beter zelf maken? Mijn nieuwe sleeplijn –afgelopen winter gemaakt op de Makersdag – wordt dan ook uitgebreid gefotografeerd. Maar na al dit uitstelgedrag gaan we toch maar doen waarvoor we zijn gekomen: varen!  We rijden naar Schelphoek, en bij het omkleden hebben we niet direct zin, maar een rondje ‘bootcamp’ doet veel goed en dat omstanders in regenjassen en met warme laarzen ons stomverbaasd nakijken nemen we op de koop toe. We gaan warm de boot in. De caissons bij Schelphoek liggen zo droog dat we er niet eens onderdoor kunnen varen. We oefenen opnieuw het zijwaarts verplaatsen, waarbij ik voor het eerst het idee heb dat er ook echt sprake is van een verplaatsing, en niet van geploeter. Daarna redden en slepen we opnieuw om en om elkaar, twee aan twee en in een treintje. We lunchen met regencapes in de luwte van de duinen. Ondertussen bespreken de voordelen van cup-a-soup, couscous en gekookt ei boven het brood dat op donderdag al was gekocht en  dat inmiddels toch best wel droog begint te worden. Wanneer we lekker in de weer zijn met vlotje-varen en het leggen van contactlijnen ontdekken we dat het inmiddels al half vier is.  We zijn uiteindelijk veel langer op het water gebleven dan we eigenlijk van plan waren en koud hebben we het al helemaal niet meer. We hebben het gewoon veel te druk gehad!

We sluiten het kamp af met het traditionele patatje bij Schelphoek waar de afgelopen dagen worden geëvalueerd. Veel hulde voor de positieve benadering van Walter, waardoor iedereen én heel veel plezier had, en tegelijk heel veel heeft geleerd. Het is leuk en stimulerend om te horen dat je al goed bezig bent, maar dat je jezelf kunt verbeteren door het net iets anders aan te pakken. En als ik een ding heb geleerd is dat kou en nattigheid inderdaad maar relatief is. Ik zal in elk geval nooit meer zeggen dat het te nat is om te varen.

 Saskia van Bergen

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

2 Reacties op Bootcampen in Zeeland – Pasen 2018

  1. Richard Savelkoul zegt:

    Hoi Saskia,

    Een mooi verhaal. Een paasweekend om nooit te vergeten. Ben nu de nieuwe technieken met kanoen aan het toepassen.

    Voor de nieuwe Sleeplijn moet ik nog wat onderdelen ontvangen en dan gaan we daar ook mee spelen.

    Richard

  2. Saskia van Bergen zegt:

    Leuk Richard!

    Ik heb ook nog een langere versie gemaakt, die komt als het goed is binnenkort op de NZKV site. Veel succes met oefenen en sleeplijn-knutselen, en als je over het laatste vragen hebt mail ons dan gerust!

    Saskia

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.