Het Lauwersmeer

Terwijl zaterdagmorgen vroeg de stoere zeebonken (ja, geen bonksters deze keer) ’s ochtends al waren vertrokken richting Rif, lagen wij nog lekker uit te slapen in het groen.

Om 9.30 stipt verzamelen bij de camper van Manon en Rein voor een kop koffie is geen straf na een regenrijke vrijdagavond en nacht. En die cake van Marian smaakte stiekem naar meer. (Mijn LongJohn zei helaas; Nee!)

Manon, Rob, Leen en ik vertrokken om 10 uur op ons dooie akkertje richting een idyllisch dijkje om de kajaks naar het water te dragen.

De echte zeebonken die daar hun bootjes hebben liggen reageerden geïnteresseerd en een tikkie verbaasd  “goemoarn, gean jimme wier farre mei dit wer? (in onvervalst vischer-mansche Friesch uitgesproken natuurlijk, maar we begrepen het) .

Mijn vraag, welke kant op? zorgde voor een straffe afstraffing “Naar het Lauwersmeer, maar jij mag lekker in de sluis gaan liggen vandaag “.

Ik ben door de verrukkelijke tocht van zondag naar Schiermonnikoog de hele dag al bijna kwijt (vandaag 7-7-’16 schrijf ik dit stukje) en heb nog 2 anekdotes voor jullie.

Na een stukje tussen hoog riet gevaren te hebben, wat Rob ontlokte “Nou ik had toch wel wat meer (golven) verwacht” kregen we ze ook bij het uitvaren de hoek om. Fijne start voor mij ook om mijn nieuwe-oude boot (de Marsipulami) met golven kennis te laten maken. En ook voor Leen bleek het de juiste keuze te zijn om met ons mee te varen, eerst weer even zeebenen kweken. Manon gedroeg zich, zoals verwacht, als de toonbeeld moederkloek met haar drie nog niet geheel zeevaardige jongen.

Op de enige pauzeplek werden we verwelkomt door en zeilschip, waarvan de 3 schippers even hun kwaliteiten wilden tonen; klimmen in de mast om …sja iets te doen daarboven. Ons speels contact zoeken terwijl we geamuseerd toekeken en de lunch verorberden, leidde tot wat blikken en 0 respons.

Totdat we te water gingen, toen wilden ze wel weten of onze kajaks en wij golfwaardig waren en begonnen ze onze planning danig te verstoren.

Of liever, eerst ging Manon op de kokette Sirene-tour terwijl ik in m’n boot lag te gapen, steels glurend naar de golven verderop. En toen opeens kregen onze mannen geen genoeg van het gekeuvel met de 3 zeilers en bleven stoere technische details uitwisselen dobberend in lief kabbelend water. Bijzonder volk, mannen. En nu niet meer zeuren dus als ik in het vervolg bij waterbeesten en vogels stilsta, ok?

De rest van de tocht leidde ons op een route dwars door in de harde wind spelende surfers heen. En daar raakte ik even de draad kwijt bij de 2 die net daar voren een koers-lijn hadden uitgezet om vervolgens naar links en de andere naar rechts te koersen. Waardoor leen en ik solo voeren en de surfers dus links, rechts, voor, achter en midden tussen ons door zoefden, heen en terug. Af en toe ook rete-strak langs ons heen. Mijn verlangen en verzoek even als blok te varen werd beantwoord met “vaar je eigen koers!”   En dat vond mijn chimp niet leuk (lees als je wilt weten hoe ons chimp of reptielenbrein werkt zeker Manage your inner chimp eens) Een kleine onredelijke (in retrospect) uitbarsting mijnerzijds volgde, waarvan Leen me redde door aan te bieden “Even vlotje maken Dees?” Zo simpel loste hij dit op en kon ik mijn schaamrood op de kaken even temperen, terwijl ik Marian belde om te laten weten dat we nu kwamen aan-surfen richting camping.

Als Leen zijn autosleutels had achtergelaten had ze al in het water gelegen om nog wat voor de camping te spelen.

Op naar het verslag van een prachtige tocht zondag naar Schier nu.

Desiree

 

This entry was posted in Grootwater, Verslagen. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.