Stormperikelen

Na een zeer onstuimige/stormachtige dondermiddag en avond leek ons clubgebouw er zonder “kleerscheuren/schade” door gekomen te zijn. Helaas was niets minder waar.

Ik werd op vrijdagmiddag gebeld door Dick, met de mededeling dat er weer een lichtkoepel afgewaaid was en dat het binnen erg nat was. Voor de zekerheid had hij de stekkers van de stereo-installatie losgekoppeld. Daar ik het ergste verwachtte, en mijn werkdag zowat ten einde liep, heb ik meteen mijn computer uitgezet en ben per auto richting de Boomgaardlaan getogen. Bij aankomst op de dijk, kon ik, tot mijn geruststelling het opengeklapte dakraam zien liggen. Gelukkig waren we het dakraam dus niet kwijt en had de reparatie van de scharnieren enige jaren eerder zijn vruchten afgeworpen. Bij de vorige gebeurtenis namelijk heb ik het dakraam weer teruggevonden in de zandafgraving achter het clubgebouw. Nu staat deze “kuil” onderwater en eerlijk gezegd weet ik niet zeker of ons bovenlicht zou blijven drijven. Ik zag me al per kano over het “nieuwe meer” peddelen om net als eerder bij ons kano-richting-bord een drijvend dakraam terug te halen. Nu iets minder prettig daar het nu maar 4 graden Celcius is.

Nadat ik de ladder gepakt had en het dakraam kon inspecteren bleek deze, verzwaard met de nodige liters hemelwater, redelijk onbeschadigd op dak te liggen. Met een koffiebeker werd deze kleine binnenzee leeg gehoosd en na schoonmaken weer teruggeklapt in de meer gewenste positie. Alle bevestiging was nog aanwezig, dus kon het dakraam weer vastgezet worden en nu goed geborgd.

Daar we tijdens alle “zware” regenbuien een open dak hadden, stond er aardig wat water, beneden onder de trap en boven bij de banken. De waterstofzuiger bracht hierin de oplossing en nadat alles droog gemaakt was kon ik aan de huisreis beginnen.

Nadat ik de buitendeur had afgesloten, viel mijn oog ook nog op het doeltje aan de Does-zijde. In alle consternatie bij aankomst had ik niet eens opgemerkt dat deze behoorlijk ondersteboven was van de code oranje van de afgelopen dag. Omdat ik niet wilde dat dit doeltje met het netje in de bagger bleef liggen tot zaterdagochtend , heb ik daar ook maar een poging tot omdraaien op ondernomen. Met een behoorlijke dosis adrenaline kwam het doel langzaam bovenwater en lag korte tijd daarna op de steiger, het geheel werd gelaten gadegeslagen door een koppel nietsvermoedende waterhoentjes.  Mooi, ook weer opgelost.

Na een enthousiast “A je to!” (Tsjechisch voor “En dat is het!”) geroepen te hebben, kon ik eindelijk naar huis. ;o)

Namens Buurman & Buuman

Hans

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

2 Reacties op Stormperikelen

  1. Ed Grootaarts zegt:

    respect hoor!

  2. Thijs van der veer zegt:

    Goed bezig hans

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *