Slagroom op de taart

Als het vlakwaterseizoen 2013 de taart was, dan had deze tocht de slagroom moeten zijn. Gastheer en gids Nico had nog zo gewaarschuwd, ‘Zullen we de tocht niet liever een weekje uitstellen?’ Maar nee, niet bang voor een beetje regen en wind gingen 9 Rijnlanders op weg naar Vinkeveen.

Vanwege de waarschuwingen voor harde wind hadden we al besloten niet de plassen op te gaan maar een door Nico uitgestippelde route over de polderslootjes te gaan varen. De straten en vaarten in Vinkeveen waren uitgestorven, alleen een enkele hondenuitlater waagde zich buiten. Die stond zich op de brug aan de kanoërs te vergapen en gaf ongevraagd zijn mening ‘Jullie zijn echte bikkels’. We lagen een paar keer stil, bezorgde echtgenotes hingen aan de telefoon met de mededeling dat het zou gaan stormen en regenen. Langs de Ringvaart ging het richting Wilnis maar in plaats van de hoofdvaarroute te volgen kozen wij voor een doolhof van slootjes met lage bruggetjes. Na wat kruip-door sluip-door kwamen we op wat breder water waar we door de harde zuidoostenwind werden gegeseld terwijl de regen met bakken naar beneden kwam. Nel gaf geen krimp, die heeft zichzelf overwonnen sinds ze dit voorjaar twijfelde of ze ooit nog zou varen. Gezinus vond dit een ideale plek voor een sanitaire stop. Bij het instappen aan lager wal met behoorlijk wat golfslag schepte hij water, daarom moest hij weer de kant op om een droge broek aan te trekken, die al doorweekt was voordat Gezinus goed en wel in zijn boot zat.

schuur-800

Schuilen en droge kleren aantrekken

Nico kon niet precies aangeven hoever het nog was tegen de storm in, we waren verkleumd en kwamen nauwelijks vooruit. Bij wind en golven van opzij liepen we het risico dat de boten instabiel werden. Alles bij elkaar genoeg reden om de tocht af te breken en om te keren. Alleen ‘iceman’ Alex begon er net plezier in te krijgen, maar de meesten vonden verder varen onverantwoord. Bij de oudste boerderij van Wilnis konden we in de schuur op verhaal komen terwijl Anneke werd gebeld. Met de auto waren we snel bij Nico thuis in Vinkeveen. Gezinus en Hilde werden gelijk onder de douche gezet (er zijn 2 badkamers) en de rest ging terug om de boten te halen. 

Het halletje werd omgebouwd tot kleedkamer en het was weldra een grote bende van door elkaar liggende tassen, kleding en andere uitrusting. Met droge kleren aan voelde ieder zich meteen een stuk beter, en toen Anneke grote kommen dampende soep uitdeelde, kon de dag niet meer stuk.

De moraal? Achteraf gezien hadden we kunnen besluiten binnen te blijven, met een kop koffie bij de kachel, en een virtuele tocht te maken door Mecklenburg-Vorpommern (de fotoserie die Nico op breedbeeld liet zien van een Rijnland tocht, 3 jaar eerder). We hadden geen onverantwoord risico genomen, ieder had zijn uitrusting compleet en was fysiek en moreel goed voorbereid. Niettemin hadden we op het cruciale moment de juiste beslissing genomen. Het had op een drama kunnen uitlopen als we doorgegaan waren, een uur tegen de storm in, en in open landschap waren uitgekomen zonder de mogelijkheid om ergens te schuilen. Dan is een kanovaarder kwetsbaar en kan een kilometer van de bewoonde wereld ineens heel ver zijn.

Vinkeveen1Nico en Anneke werden heel hartelijk bedankt voor de gastvrijheid en goede verzorging. We mochten Anneke dankbaar zijn dat ze thuisgebleven was en Nico dat hij bereid was met een emmer en dweil het huis weer op orde te brengen.

 

 

 Terug in Leiderdorp lieten we ons het feestmaal van soep, broodjes, salades en koffie goed smaken. Het was een mooie gelegenheid om onze gedachten nog eens te laten gaan over het mooie afgelopen vaarseizoen.

Jaap de Lange (foto´s van Erik en Anneke)

Dit bericht is geplaatst in Verslagen, Vlakwater. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.