Oefenen op de Oosterschelde

Grootwater: oefendag technieken op de Oosterschelde
Zondag 12 augustus 2018

 Aangezien deze dag omschreven werd als “oefendag voor beginners” durfde ik het wel aan om me op te geven voor een kajaktocht over de Oosterschelde. Negen deelnemers meldden zich op deze zondagochtend bij de Schelphoek met Jaap als tochtleider. Het bekende ritueel ontvouwde zich: afladen van de kajaks van de trailer en de boten laden met alles wat je zoal nodig kan hebben gedurende een tocht over groot water. Vervolgens de dresscode van het groot water volgen en wetsuit, zwemvest en winddicht jack aantrekken. Jaap gaf in een korte briefing de nodige instructies en lichtte de route van vandaag toe met een kaart van het gebied. De meeste van ons hadden een sleeplijn bij zich voor een van de oefeningen van vandaag.

 

Als “gevorderd beginner” was ik zonder twijfel de minst ervaren deelnemer van de groep. Na vertrek vond ik het open water behoorlijk intimiderend. Huizenhoge golven die mijn bootje tot een speelbal maakten, gefocust peddelen en afwachten tot mijn zwemvest zijn dienst ging bewijzen. De aanvankelijke nervositeit sloeg gelukkig snel om in vertrouwen en die huizenhoge golven bleken bij  nader inzien de halve meter lang niet te halen. De overige peddelaars leken geen moment onder de indruk van de deining en stuurden hun kajaks kalm in westelijke richting, tegen de wind en stroming in.

  Ergens halverwege de Schelphoek en de eerste pauzeplaats werd geoefend met het gebruik van sleeplijnen. In geval van nood kun je zo een collega slepen die zelf niet meer in staat is om te peddelen en bijvoorbeeld door wind en/of stroming op de klippen dreigt te lopen. Kortom, in een echte noodsituatie wil je in enkele slagen snel langszij komen, je lijn vastklikken aan de boeg van de hulpbehoevende en snel wegpeddelen naar veiliger wateren. Daar zit het grote belang van steeds weer opnieuw oefenen, want die snelheid van handelen ontbrak zeker in het begin nogal.

Allemaal leuk, dat oefenen op volle zee, maar ik was eigenlijk te druk met niet om te slaan en dan moest ik ook nog goochelen met sleeplijnen? Mijn zorg was ongegrond, zolang je je ontspanning weet te behouden krijgen die golven je niet te pakken!

 Dankzij Frank landden we later aan bij een idyllisch strandje dat aanvankelijk aan het zicht onttrokken werd door het havenhoofd van het haventje van Burghsluis. Hij wist echter van het bestaan van dit strandje, zodat aanlanden op een stenige waterkant ons bespaard bleef. Samen met het onverminderd mooie weer maakte het een ideale setting voor de lunch. Inmiddels hadden we niet meer dan zes kilometer afgelegd, maar de omstandigheden weken dan ook behoorlijk af van een kalm vlakwatertochtje.

 De terugweg was een heel ander verhaal, wind en stroming stuwden ons terug zonder dat we veel hoefden te doen. Net als op de heenweg bleven we net naast de vaargeul door de boeien aan bakboord te houden. Verder naar het zuiden was niet mogelijk omdat de wateren rond de Roggenplaat verboden terrein zijn. Bizar om te zien dat de ene na de andere zeilboot vanuit het oosten recht op ons af kwam, veelal buiten de vaargeul. We hielden echter de groep compact en maakten waar nodig ruimte voor de verdwaalde zeilboten.

Bij nadering van de Schelphoek draaiden we naar het noordoosten en staken we de vaargeul over voor de laatste kilometer naar ons startpunt. Nu hadden de wind helemaal vol in de rug en al surfend over de golven gleden we de haven in. Inmiddels zat ik helemaal ontspannen in m’n bootje en ging vol bravoure een beetje steunen terwijl de golven me voortstuwden. Toch jammer en niet al te best voor mijn ego om vrijwel onmiddellijk ondersteboven te gaan. Letterlijk met zicht op de haven… De voor later geplande reddingsoefeningen werden noodgedwongen iets naar voren gehaald en ik werd weer in mijn bootje geholpen. Overigens werd de reddingsoperatie veilig gesteld door een derde kajakker die ons per sleeplijn uit de buurt trok van de snel naderende oever vol basaltblokken. Zeker, we moeten nog veel oefenen, meer routine opbouwen. De redding duurde wat te lang, de sleeplijn had sneller gemoeten, allemaal waar. Maar aan de andere kant: alles kwam goed dankzij de aanwezige kennis en ervaring. Hoewel niet perfect, wordt wel duidelijk hoe essentieel deze vaardigheden zijn.

 Kajak leeggepompt en naar de caissons gepeddeld. Enorme kolossen van beton en gecorrodeerd staal waar je bij laag water naar binnen kan varen. Goede oefening om door de smalle doorgangen te varen en tegelijkertijd de scherpe oesters te vermijden die massaal aan de roestige steunbalken groeien. Daarna een boegroer met de peddel gedaan: snelheid maken en je peddel aan de voorzijde van je boot onder een hoek in het water steken, gevolgd door een spectaculaire draai!

 In de luwte van de caissons een andere oefening. Snelheid maken en je peddel verticaal in het water steken, direct naast je boot. Door vervolgens een kleine hoek te maken met het blad van je peddel kun je je zijwaarts verplaatsen. Jaap riep enthousiast dat ik het heel goed deed! Ik kon zijn compliment nog nét horen voor ik mezelf weer vakkundig ondersteboven positioneerde onder mijn kajak… Prima uitvoering, gebrekkige afronding.

 Na de tweede pauze was het tijd voor meer reddingsoefeningen. De zeven meest onvermoeibare peddelaars keerden terug naar de caissons. Ik had inmiddels wel genoeg de rol gespeeld van drenkeling dus mocht ik eens iemand redden. Zo waren we allemaal druk bezig met redden, gered worden, de hielhaak, kiwi, wokkelen, x-reddingen, boten leeg laten laten lopen en leegpompen en gedurende al deze handelingen de nodige commando’s uitdelen aan de diverse drenkelingen. Daarna nog een beetje op je dek gaan zitten, staan in je kajak en het nodige eskimoteren.

 En zo kwam een einde aan een dag vol gezelligheid, humor, genieten van een nationaal park en het aanscherpen van vaardigheden. Complimenten aan Jaap voor de superbe begeleiding. Zoals men pleegt te zeggen in Zeeland: het is een schone dag geweest.

Daniël

 

Voor alle foto’s klik hier

 

 

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Examen KVA

Voor het eerst werd bij Kano Rijnland een KVA-(Kajak Vaardigheid A)-opleiding verzorgd.

Deze opleiding wordt steeds meer voor tochten en cursussen (o.a. grootwater) als minimale eis verplicht gesteld om te mogen deelnemen.
Reden voor een aantal mensen  van de kanovereniging om deze opleiding te willen gaan volgen en een mooie uitdaging voor instructeurs van Kano Rijnland om deze opleiding voor op de eigen locatie te organiseren. Voor de cursus werd 1 gastinstructeur ingevlogen, wat het totaal aan instructeurs op 9 bracht.

De cursisten kregen in totaal 8 lessen en nog een theorie-avond met o.a. EHBO. Ook de wintertrainings-avonden gingen deels over KVA-onderwerpen, zoals de vaarregels en onderwerpen als uitrusting en onderkoeling.

 

Hieronder volgt een indruk van alle deelnemers:

Er waren wel 9 instructeurs die hun uiterste best deden om onze kanokunde te verbeteren. Zelfs buiten de lesuren om. En overdag werden extra inhaallessen georganiseerd.

Er werd kanopolo op een poloveldje gedaan met een zeekajak. Hoe gek én leerzaam wil je het hebben.
Er werd zittend op het achterdek van de kano geslalomd om de boeien van het poloveld. Zo goed voor het zelfvertrouwen!
Er werd een mooie slag aangeleerd, maar wel door een virtuele kabouter op de voorplecht elke keer een stomp tegen zijn neus te geven. En de lage steun werd aangeleerd door een denkbeeldige eend met een harde klap op de kop te slaan. Maar juist deze ‘eend’ hielp sommigen over de angst voor de lage steun heen. Altijd gedacht dat kanovaarders lieve, aardige, sportieve mensen en vooral natuurliefhebbers waren… tja als het maar werkt.
Er werd waargenomen dat het wel een beetje vreemd was om de gastinstructeur met zijn bovenlichaam nagenoeg dwars in zijn kajak te zien zitten, als ware zijn onderlijf niet aanwezig. Maar zo werd wel goed het achterstevenroer aan ons duidelijk gemaakt.
Er werd met prachtig door de instructeurs gemaakt lesmateriaal gewerkt; pijlen op peddelbladen geplakt, boeien van lege plastic flessen aan bakstenen in het water, Miss Rijnland, bootjes van hout en papier, houten bruggen met alle mogelijke verwisselbare verlichting, waarmee cursisten op hun buik op de grond alle mogelijke situaties konden nabootsen. ‘
Er werd door cursisten veel met elkaar geoefend en opbouwende kritiek aan elkaar geleverd.

Er werd lekker geoefend en nog meer gelachen. Vooral veel gelachen.Het was een gezellige groep cursisten.  En het waren bovenal enthousiaste, bevlogen instructeurs.
Door de inzet van de verschillende instructeurs en het zo op verschillende manieren aangeboden krijgen van de lesstof, kon iedereen er voor hem/haar juiste manier uithalen, wat geleerd moest worden .

Het theoretische examen werd door iedereen ruimschoots gehaald, niet omdat het te makkelijk was, maar vooral omdat iedereen er serieus mee bezig was geweest.
Het praktische examen werd een feestje. Aanvankelijk niet voor allen, want het bleef natuurlijk wel een examen. Maar alle cursisten hadden door de enthousiaste inzet van onze instructeurs genoeg zelfvertrouwen opgebouwd om het examen te halen.

En jawel, we hebben het toch maar mooi allemaal gehaald!

Alle instructeurs: Arjan, Walter, Rein, Freek, Berend, Mathijs, Tjeerd, Manon en Anthony,  allemaal namens alle cursisten, hartstikke bedankt.

De foto’s zijn hier te zien.

Birgit

Gepost in Kanovaardigheid | Plaats een reactie

Waterborn op 25 juli

Daar staan we dan te zweten op de steiger, een veel te hete zomerwoensdagavond verpakt in lang neopreen en anorak.  Deze avond stappen we niet in maar naast de kayak.  Om te zwemmen.  Want hoe is het eigenlijk om lang in het water te liggen, hoe comfortabel blijft het?  We beginnen met de sprong in het water en simuleren dat we de haren droog willen houden.  Dat willen we niet, want het is veel te warm.  We springen met slaande armen en trappende benen in het water, niet iedereen houdt de haren droog.

Vervolgens proberen we warm te blijven in het zogenaamde ijskoude water. we vormen een cirkeltje en drijven tegen elkaar aan.  Dat blijkt best aangenaam, zeker als je zelf binnenin de cirkel mag drijven.  Dan een stukje zwemmen.  Eerst schoolslag, dan een zijwaartse variant, op de rug en dan de borstscrol.  Die laatste heb ik nooit gekund, de zijwaartse schoolslag voelt het meest comfortabel.  Ik merk al snel dat ik een kajakker ben en geen zwemmer.  De steiger is misschien 100 meter weg, maar het idee dat ik weer terug moet zwemmen voelt als een hele opgave.  Hoe zou dat zijn als het water nog niet door de zomerzon opgewarmd is?  Laatste zwemoefening is een leuke, het treintje.  Je zwemt rugslag met je voeten onder de oksels van degene onder je.  Voortstuwing doe je synchroon met je armen.  Zo zwommen we met z’n vieren een stukje.  Wat vooral opviel was dat dit het teamwork was, goede samenwerking.  1 persoon geeft de maat aan, de rest volgt en dat voelde voor iedereen als vertrouwd.  Vervolgens reddingszwemmen; iemand vervoeren door zwemvest als houvast te gebruiken.

Laatste oefening; hoe haal je iemand uit het water?  Oplossing: Je draait iemand achterstevoren voor de steiger, pakt de drenkeling onder de bovenarm en vervolgens til je die persoon met z’n tweeen uit het water.

Het was weer een fijne avond.  Inmiddels flink afgekoeld, maar met dit weer nog steeds niet koud.  Nu naar huis, nat worden onder een lauwe douche…

Maarten

Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

In de watten gelegd

Friesland weekeinde vlakwater 3-6 augustus 2018

Op uitnodiging van Annelies en Jantien Schouten – Ten Cate, twee oud leden die naar een huis aan het water in Workum zijn verhuisd verbleven tien Rijnlanders in Friesland: Jos, Jaap, Erik, Nel, Marijke, Gezinus, Jan Cees, Marian, Juliënne en ik.

Juliënne had in overleg met Annelies en Jantien het verblijf en alles daar omheen voorbereid.

Daardoor kwamen we op een prima camping op een klein half uur varen van Workum, ‘It Gouden Plakje’: Goed sanitair, ruime plek en koelkasten voor de tentjesmensen. Bovendien had Jos voor de zekerheid een koelbox mee. Genoeg koele plek voor onze etenswaren, bier, fris en witte wijn.

Het enige wat een beetje ontbrak was een comfortabele instapplek. Gelukkig waren de mensen die van de camping huisjes aan het water huurden, zo vriendelijk om hun privé tuintjes aan het water hiervoor ter beschikking te stellen. Als we terugkwamen, stonden ze alweer klaar om ons te helpen.

Marco en Jaap hadden zich ontfermd over het nautische deel. Dankzij hen – en de gunstige ligging van de camping- voeren we prachtige routes. Over ruim water met verre horizonten en dan weer door kronkelende ondiepe watertjes vol lelies, dicht riet en langs de oevers de zoetste bramen ooit.

De wateren hadden poëtische namen als Grons, Sânmar, Idzegeaster Poel, Yntiemasleat en de Heidenskipster feart. Die laatste dankt zijn naam aan het oude dorpje It Heidenskip. Me altijd afgevraagd wat het Heidenskip was: Een recreatieschap met heide? Jaap, geboren en getogen Fries, wist het antwoord. Het buurtschapje had heel in het begin geen eigen kerkgebouw. Hoewel de bewoners net zo gelovig waren als hun tijdgenoten werden ze heidenen genoemd en hun woonplaats het Heiden – schap. Het gehucht er naast heet trouwens De Hel.

De avond van aankomst brachten Annelies en Jantien in hun mooie motorbootje allerlei dranken en een luxe verzameling van lekkernijen mee. Op het beschaduwde terras van het huisje waarin Gezinus, Nel, Juliënne en Erik verbleven deden we ons daaraan tegoed.

Mede vanwege de hitte deden we het op de vaardagen rustig aan. Sommigen voor het ontbijt een rondje van vijf kilometer. Met de complete ploeg vertrokken we om tien uur en kwamen na een rustige tocht met zwempauzes rond vieren weer op de camping.

Zaterdag sloten Annelies en Jantien zich vanuit Workum bij ons aan en voeren het grootste deel van de route met ons. De Rijnlanders voeren terug naar de camping en en fristen zich op voor het avondeten in restaurant D’Ald Herberch in Gaastmeer. In tegenstelling tot de rust op het water zat het binnen en buiten stampvol. De bediening en de keuken konden het goed aan, zodat alles op rolletjes liep. Bij het laatste daglicht kwamen we op de camping en konden daarna van een heldere sterrenhemel genieten.

Zondag voeren we zonder onze Workumsen. Zij waren namelijk het uitgebreide avondeten voor ons aan het voorbereiden. Wel legden we tegen het eind van de tocht bij hen aan.

Deze dag was ook de verjaardag van Jaap. Die vond het leuk om deze dag op het water en in zijn geboorteprovincie door te brengen.

 

 

 

Een andere feestelijkheid was de doop van Nel haar nieuwe boot. Een Perception Essence 16 voet.

Ze zat er stabiel in en ging als een speer. Ze is nu het derde lid dat voor zichzelf een Perception Essence heeft gekocht vanwege de comfortabele zit die de goede vaareigenschappen niet belet.

Zou het – met het oog op de stijgende gemiddelde leeftijd van de kanovaarders  – een idee zijn om bij volgende aankopen van boten eens aan dit type te denken?

Over het algemeen was het redelijk rustig op het water. Alleen op Lange Fliet, deel van de hoofdroute van Workum naar Heeg, was het zondag  avondspits met grote schepen die soms zo hard  gingen dat ze echt nare golven maakten. Ik was blij recent vele oefeningen te hebben gedaan in de cursus kanovaardigheden A en nog flink op één van hen kon schelden tijdens het gedwongen manoevreren.

Het schelden hielp trouwens wel. Hij ging en bleef zacht varen.

 

 

 

 

Aan het eind van de zondag middag kwam het sinterklaasbootje uit Workum weer aan. Deze keer met grote pannen warm eten en schalen met salades. Speciaal voor Gezinus, die sommige dingen niet lust of verdraagt, serveerden onze gastvrouwen iets anders.

Na afloop zwaaiden we Annelies en Jantien voor (voorlopig) de laatste keer uit.

Maandag was het na een mooi tochtje in de ochtend tijd om in te pakken en op te laden.

Dank voor het vervoer terug en afladen van mijn kano, zodat ik mijn verblijf in Friesland kon voortzetten.

Foto’s van Nel zijn hier te zien.

Ab Kuling

Gepost in Verslagen, Vlakwater | 1 Reactie

Bergseplassen

‘Als de wind zo sterk was als tijdens mijn proefvaart, dan waren we niet aan de Bergseplassen toegekomen,’  zo luidt de waarschuwing van Gert. Maar de steiger aan de Bergse zijde van de Rottedijk ligt er nu vredig bij, zonder overslaande golven. Op de Rotte was weinig te merken van de wind, maar nu moet er hard gewerkt worden om in een stevige bries naar de brug te varen die naar de tweede plas leidt. Een mooie plas waar Gert ons tussen de vele eilandjes leidt, omringd door luxe villa’s, eenvoudige tuinhuisjes en een in verval geraakt Van der Valk Hotel.

Terug naar de Rotte hoeft er niet te worden overgedragen maar gaan we door de sluis. Die is gratis maar Gert geeft de sluiswachter ‘een stevige fooi’ om hem gunstig te stemmen. Verstandig want ik kan je zo een aantal geintjes vertellen die sluiswachters met kanovaarders uithalen, waarschijnlijk omdat ze afwijken van ‘normale’ (lees: gemotoriseerde) schippers.

In de aankondiging van de tocht was geadviseerd om een regenjack mee te nemen vanwege de kans op een verdwaalde bui. We krijgen een paar spetters, gelukkig maar anders had mijn geloofwaardigheid als weerman een flinke deuk opgelopen. Het blijft bij een lichte, korte bui en de jasjes gaan na de sluis alweer snel uit. Onder een bewolkte hemel varen we in anderhalf uur terug naar de instapplek bij Bleiswijk.

Foto’s van Jeroen zijn hier te zien.

Jaap

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Een driedaags solo-avontuur

In drie dagen zo’n 115 kilometer varen, in je uppie. Kan ik dat? Dat is de vraag die me de afgelopen paar weken bezighield. Ik had wel eens alleen gevaren, maar nog nooit een langere (kampeer-)tocht, laat staan meerdere dagen achter elkaar. En het zou bovendien warm worden, een hittegolf zelfs. Ik besloot het avontuur desondanks aan te gaan. Ik verheugde me op het hele dag in de buitenlucht zijn, het kamperen, en de elementaire gedachten (in feite slechts drie: ben ik nog op de route? Wat eet ik vanavond? Hoe ziet de lucht eruit?). Ik was in het verleden wel vaak op fietsvakantie geweest en ik had het dan ook op een vergelijkbare manier voorbereid: kaarten kopen, route maken, weerbericht checken, kampeerspullen inpakken, kleding voor alle weersomstandigheden en uiteraard voldoende eten en drinken mee. Zo ingewikkeld kon het toch ook weer niet zijn?

 

 

 

 

 

 

Hoe zag mijn route eruit?

Dag 1: Vanaf mijn huis (bij de watertoren aan het kanaal in Leiden), via de Kaag, de Ringvaart, de Drecht en de Amstel naar boerderij camping de Aemestelle Hoeve, bij Ouderkerk aan de Amstel (ca. 37 KM)

Dag 2: via de Oude Waver, Vinkeveense plassen, Woerdense Verlaat, Slikkendam, de Meije, naar camping de Hollandse Boerderij (ca. 37 KM)

Dag 3: via de Oude Rijn, Aarkanaal, Leidse Vaart, Braassemermeer, opnieuw de Ringvaart, Hanepoel, Kleipoel, Koppoel, Rijpwetering, Wijde Aa, terug naar huis (ca. 38 KM)

Verkeerd varen, kanokarretje stuk, sluis (nog) niet open; het is me allemaal overkomen, maar het kwam ook allemaal weer goed. Wanneer je in een groep vaart worden problemen en obstakels onderweg meestal al snel opgelost door assertieve mede-kanoërs met meer ervaring dan jij. Maar ik bleek het allemaal ook prima zelf te kunnen en dat gaf me een trots gevoel. Mijn belangrijkste les tijdens deze trip was dan ook: er is geen probleem zo groot of er dient zich wel weer een oplossing aan. Mijn trots werd bovendien verder gevoed door alle aanmoedigingen en complimenten die ik onderweg kreeg van fietsers, bewoners, sluiswachters en sloepvaarders. Ik reisde dan wel alleen, het voelde zeker niet zo. En dan alle belangstellende vragen die ik onderweg kreeg. Hoeveel dagen ben je al onderweg? Word je dan niet moe? Heb je nog wel armen over aan het eind van een dag? Moet je hier ook voor trainen? Zitten je kampeerspullen ook in de boot? Blijkbaar kom je niet elke dag een rondtrekkende kanoër tegen.

En wat is Nederland mooi, en wat zie je veel dieren onderweg! Konijnen en hazen, nieuwsgierige schapen en koeien, heel veel soorten ganzen en weidevogels. De grote meren Kaag, Braassem en Vinkeveense plassen zijn natuurlijk prachtig om te bevaren, maar de Drecht en de Meije vond ik ook erg mooi en een echte ontdekking vond ik Slikkendam, bij de Nieuwkoopse plassen. Af en toe waande ik mijzelf helemaal alleen op de wereld. Het was simpelweg genieten. Hoewel mijn route voor een groot deel door een druk stuk van Nederland voerde, heb ik toch maar heel weinig auto’s gezien. Wel veel sloepen, maar ook die beperken zich tot de bekendere routes. Op de ringvaart was het bijvoorbeeld erg druk, maar ik heb ook hele stukken helemaal in mijn eentje gevaren. Ik probeerde bovendien elke dag rond 7 uur te vertrekken. In de eerste plaats om optimaal gebruik te maken van de koelere uren, maar ik ontdekte al snel dat ik de eerste drie uur het water helemaal alleen voor mijzelf had. De meeste sloepen met vakantievierende Nederlanders vertrekken blijkbaar pas halverwege de ochtend.

Het bleek ook heerlijk om helemaal in mijn eigen ritme en tempo te kunnen varen. Wat een verschil wanneer je niet steeds hoeft in te houden of moeite hoeft te doen om anderen bij te houden. Ik merkte dat ik een stuk minder moe werd. Na een hele dag varen was ik wel lekker moe, maar helemaal niet uitgeput, en had ook geen last van mijn spieren. Wel had ik niemand bij me om me over een dipje heen te praten. Een liedje zingen, jezelf techniek oefeningen opleggen, vogels tellen. Heb ik allemaal gedaan. En voor je het weet gebeurt er weer iets, of kom je iemand tegen die vrolijk naar je zwaait of zijn duim opsteekt, en dan kun je er weer helemaal tegenaan.

Wanneer je alleen vaart kun je waarschijnlijk wel onbespied alleen wild kamperen, maar dat ging mij voor mijn eerste trip te ver. Er bleken op de route alleen niet heel veel campings aan het water te zijn. Ik heb zelf tot dusver geen goed en compleet overzicht kunnen vinden voor watercampings in Nederland, en houd mijzelf dus aanbevolen voor tips. De eigenaren van de twee boerencampings waar ik logeerde bleken in elk geval ontzettend behulpzaam. Het kwijtgeraakte ringetje van mijn kanokarretje werd snel vervangen, stevige armen werden erbij geroepen om een volgepakte kano te tillen en op de Hollandse boerderij mocht ik naast de kinderboerderij kamperen, vlak aan het water met een heel veld voor mezelf alleen (afgezien van een pauw en een kalkoenenpaar met jongen).

Ter voorbereiding en ook onderweg heb ik de volgende kaarten gebruikt:

  • ANWB Waterkaart H-Hollandse Plassen
  • ANWB Waterkaart I-Vechtplassen
  • ANWB Waterkaart P/R – Waterkaart Vinkeveense / Loosdrechtse Plassen

Mijn belangrijkste tips voor onderweg:

  • Zoek de bedieningstijden van de sluizen op die je onderweg moet passeren. Want je kunt wel heel vroeg opstaan, maar wanneer je om 8 uur aankomt bij een sluis die pas om 9 uur open blijkt te gaan had je beter een uurtje langer kunnen blijven liggen. Eind van de dag idem dito, of je moet juist houden van kamperen in een weiland tussen de koeien. De sluiswachter van de Ziendesluis zag me in de vroege ochtend van dag drie gelukkig al na een minuut of tien liggen. Officieel was hij nog niet open, maar hij riep opgewekt: “geef me een paar minuutjes” en ik kon al snel mijn weg vervolgen.
  • Neem voor een hele dag eten en vooral drinken mee, want je zult onderweg weinig plekken tegenkomen waar je iets kunt krijgen. Wanneer je nog wat langer gaat dan de drie dagen van mijn kano-avontuur, dan zul je een alternatief moeten bedenken voor je brood: soep uit een blikje of zakje bijvoorbeeld, eieren, of een pannenkoek van de avond ervoor. Of doe couscous in een zipperbag, beetje kokend water erbij, paar minuten wachten en husselen met wat zoal voorhanden is: een gekookt eitje, blikje tonijn, tomaten. Prima lunch.
  • Vergeet vooral niet om een kanokarretje mee te nemen, want dat zul je zeker nodig hebben. Niet alleen om vanaf het water naar de camping te komen, maar ik moest onderweg ook een aantal keer overdragen. Zo bleek de sluis bij de Woerdense Verlaat buiten werking te zijn. Een vriendelijke bewoner wees me op een klein slootje dat ik kon gebruiken om de sluis te omzeilen. Er zat een dammetje in, waar een vlonder overheen was gelegd. Hier kon ik mijn boot wel overheen trekken. Het was een beetje een gehannes, maar het werkte inderdaad wel. Alleen zat ik plotseling niet meer op de Heinoomsvaart, maar op een parallel lopende boerensloot, die werd onderbroken door een dam en eindigde in de achtertuin van een boerderij. Ik heb maar net gedaan of mijn neus bloed, heb de kano op mijn kar geladen en ben over het erf naar de Kromme Mijdrecht gelopen. Gelukkig was het hek van de tuin open…

Conclusie: Ik heb nu helemaal de smaak te pakken. Ik heb zelfs al stiekem op waterkaarten en Google Maps zitten kijken voor nieuwe routes, voor vijf of zeven dagen, of nog langer. En buiten Nederland kan natuurlijk ook. Misschien al in de herfst, als ik weet dat er nog een paar mooie dagen aankomen, of anders volgend voorjaar. Er is in elk geval een wereld aan mogelijkheden voor me open gegaan.

25-27 juli 2018

Saskia

Gepost in Vlakwater | 4 Reacties

Spelen bij de Aardappelbult

Vijftien juli 2018 mag voor de ervaren grootwatervaarders een bijzondere dag zijn geweest omdat ‘de tocht die nooit doorgaat’ voor de verandering eens een keer wel doorging, maar voor de beginnende zeekajakker was het niet minder bijzonder. Deelname aan de oefendag technieken stond op het programma. Zie je daar als vers introductielid maar eens tussen te wurmen. Eerst de kritische vragen over je grootwaterervaring. Kom je daar doorheen, dan moet je reddingsoefeningen doen op de vereniging om te kijken of je wel toe bent aan de oefendag. En vervolgens werp je een blik op de uitrustingseisen, zoals een EHBO setje, parachutepijl en onderkoelingsdeken, die je doen afvragen of je misschien niet een tikkeltje bent doorgeschoten in je nieuwe hobby…

Vuurtoren van Ouddorp

Maar eenmaal aangekomen op locatie weet je weer waarom je per se grootwater wilt varen. Zilte lucht, groot open water, prima tochtbegeleiders. De eerste opdracht, navigeren naar een ondergelopen zandplaat (Het Geerligsplaatje), werd glansrijk behaald. We voeren weliswaar over de plaat heen zonder daar erg in te hebben, maar waren alert genoeg om een ander groepje kajakkers de plaat wel te zien vinden. Navigeren doe je namelijk niet alleen met een kompas, maar ook met je ogen. Mogelijk dachten de instructeurs daar wat anders over.

Kleine branding bij de Aardappelbult

Niet hoog maar ze lopen wel lekker

Verder zat de vaart er goed in, is er in wat branding ‘achtig’ water geoefend, hebben we achterop de boot gezeten om te kijken hoe dat vaart met deining van achteren en werden we natuurlijk verzocht even uit de boot te stappen midden op het water: reddingen dus.

Veel geleerd. Zijn het niet de technieken op het water, dan wel de handigheid dat je je transportzeil moet zekeren – ongetwijfeld geboren uit ervaring – en overbodige lijnen aan je spatzeil beter kunt doorsnijden om er niet vast in te komen zitten.

Maar bovenal een heerlijke dag op het water, afgesloten met een etentje met de ervaren grootwatervaarders erbij. Benieuwd hoe snel daar tussen te wurmen valt 😊

Lennert

Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

De tocht die ….nu dan toch eindelijk doorging.

En daarom wel twee verslagen van de tocht Neeltje Jans – Westkapelle (nou ja, Domburg) gevaren op 15 juli 2018, dus veel leesplezier
En voor alle foto’s. klik hier

De tocht die ….nu dan toch eindelijk doorging.

Neeltje Jans in de verte

We beleven een uitzonderlijke zomer. Droogte en warmte records worden gebroken. Vakanties naar zonnige oorden worden gecanceld omdat het Nederland  beter is. Het ligt dan ook voor de hand dat er aan andere zekerheden een eind komt. Zo kende de grootwaterploeg van Rijnland tot afgelopen zondag de tocht die niet bij naam genoemd mocht worden. Een tocht die zo afhankelijk is van het wispelturige Hollandse weer dat de kans op doorgaan bijkans gelijk was aan het doorgaan van de tocht waar die spruitjeskweker van de Braassem vooralsnog  de  laatste winnaar is. Maar waar het klimaat niet echt meewerkt om die tocht der tochten nog een keer te laten doorgaan … Nu ja het weer werkte dus in ons voordeel.

DE Tocht bleek een tocht van de Roompotsluis op  Neeltje Jansz naar Domburg en weer terug te zijn. Hemelsbreed 10 mijl heen en weer 10 mijl terug. Heen is met de ebstroom een eitje, maar terug, ja terug, wil je niet door de gehaktmolen van de stormvloedkering. Dat staat niet leuk in de krant.

Onder leiding van Maarten gingen nog 8 andere Rijnlanders de uitdaging aan. Geslepen Rein, ervaren Leen en Matthijs, dartele hinden Frank en Sophie, Koos onze bard, ontspannen Jaap en rookie Dirk. Een gevarieerd negental.

Varen op getijdenwater wordt in de eerste plaats gedicteerd door het tij. Zeker vandaag, want het is het springtij. Tegen stroom in heb je vandaag niets te vertellen. Richting Domburg is het rechttoe rechtaan. Er is heel weinig wind en boven de platen ziet het water er als een spiegel uit. Na een ontspannen tochtje komen we aan bij Domburg. Het blijft een wonderlijk gezicht om te zien dat op het strand iedereen samenklontert op een gebied ter grote van een postzegel en dat er links en rechts daarvan alle ruimte is op strand. We varen dan ook naar een strand-vak iets voorbij Domburg. Vlak naast het naaktstrand zo blijkt. Branding is er niet zodat het landen niet georganiseerd hoeft te worden.

Tijdens de lunch krijgen we bezoek van het nabijgelegen naaktstrand in de persoon van twee  gebruinde alleszins zwaar geschapen heren. De heren willen alles van zeekajaks weten en Leen staat hen uitgebreid te woord, terwijl een enkeling van ons enigszins gegeneerd schielijk een ander lunchplekje zoekt. Na ruim anderhalf uur relaxen op strand is het tij gekeerd en kunnen we weer op pad.

Aangezien we niet door de stormvloedkering willen, maar netjes ernaast op Neeltje Jans willen uitkomen varen we van boei naar boei eerst een heel eind haaks op de stroom, zodat we het laatste stuk recht voor de stroom uit in de vaargeul naar de haven worden geblazen. Een mooi tochtje van ton naar ton met zowaar nog een paar golfjes waar twee stromen elkaar tegen komen. Frank kan zijn geluk niet op (en Frank niet alleen).

Met een gezamenlijke hap met de groep van het Springersdiep sluiten we deze topdag af. Dat er nog vele mogen volgen.

Dirk

Noten gered

Je hoeft niet naar het buitenland voor een wildwater kajakavontuur, is de eerste indruk als we op Neeltje Jans neerstrijken. Gewoon door de stormvloedkering peddelen, zolang je je steunen goed beheerst. Totdat ik de pret bederf: ‘Er ligt een stevige ketting voor de kering om schepen tegen te houden en als het je lukt om daar overheen te schuiven word je aan de andere kant opgewacht door een patrouilleboot die een vette prent van 800 Euro uitschrijft.’ Met die gedachte stellen we ons tevreden met de stroming naar buiten, 2 knopen, waardoor we een uur eerder dan gepland in Domburg zijn en met negen opvarenden op het strand neerstrijken. De branding is te verwaarlozen, de helmen blijven onaangeroerd, sterker nog het lijkt tot nu toe wel een vlakwatertocht. Diverse lagen neopreen worden afgepeld, zwemgoed blijft aan want voor het naaktstrand hadden we tot voorbij de volgende palenrij moeten peddelen.

Maar liefst vier keer is deze tocht uitgesteld. In 2014 vanwege een onweerswaarschuwing, het jaar daarop omdat een Tour de France etappe precies die dag op Neeltje Jans eindigde (bij noodweer maar dat terzijde), gevolgd door twee jaren waarop de tocht door harde wind op de geplande dag niet kon doorgaan. Het grootste risico vandaag is verbranding, daarom wordt er driftig gesmeerd en maken specialisten Rein en Dirk diverse rolletjes om af te koelen.

Voor de terugweg naar Neeltje Jans hebben tochtleiders Maarten en Rein een veilige route uitgestippeld die voorkomt dat we in de stroming naar de stormvloedkering terechtkomen. We varen naar het noorden, over een ondiepte naar de geul Oude Roompot. Daar krijgen we weer de stroming mee richting de haven die wordt gemarkeerd door een 115 meter hoge radartoren. De wind is aangetrokken, er staan wat korte golfjes waardoor de tocht, afgezien van de ruimte, toch nog het stempel ‘grootwater’ krijgt. Op de rand van de stroomgeul worden we verrast door ruw water, veroorzaakt door de verschillen in stroming in diep en ondiep water. Van 13.30 tot 17.00 uur kunnen we nergens aan land, we houden twee drijfpauzes en nemen tussendoor de nodige slokjes water en versnaperingen. ‘Mijn noten!’ Het is Koos die zijn emmertje pinda’s laat vallen. Gelukkig zit Mathijs er vlak achter, hij is er snel bij om de drenkeling op te vissen.

Jaap

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Hoezo, kanoën doe je zittend in je kano?

De grootwaterploeg had er de afgelopen weken weer zin in en hoopt dit de komende weken nog even vol te blijven houden. Het lijkt wel of ze niet goed snappen hoe het kanoën werkt.
Hoezo in de boot zitten? Op het achterdek zit toch ook lekker. En als we daar toch zitten kunnen we net zo goed even rondjes draaien op het achterdek, of op het voordek, of liggen, of …………
Instappen vanaf de steiger? Oké, daar dan wel eerst de boot en zelf erachter aanspringen (tja, die boot niet te hard een zet geven want dan moet je wel hard en ver zwemmen).

 Tussen al die lol wordt er ook nog wel serieus geoefend: redden, zelfredding, slepen,…..
Maar het is dan al snel wel weer heel aantrekkelijk om met zoveel mogelijk drenkelingen in het water te liggen en allemaal om hulp te gaan roepen. Dan krijg je het maar druk als redder (en ondertussen ook nog opletten dat een drenkeling je niet omtrekt in ‘paniek’).

Gedurende de avond daagt men elkaar uit tot steeds moeilijkere balansoefeningen. “Oh, dat is ook leuk wat jij daar doet, ga ik ook proberen want dat moet mij dan toch ook lukken. Staan, geen probleem hoor. Alleen dat jongleren lukt niet helemaal maar ja, dat lukt op de wal ook niet.

Al met al erg leuk, gezellig en leerzaam maar ook wel heel erg vermoeiend al dat klauteren en zwemmen.

Wil je helemaal geen grootwatervaren maar wil je een keer meedoen om wat vrijer in je boot te komen zitten. Kom gewoon meespelen (mag ook heel kort), er is altijd wel iemand die met je gaat oefenen. Je vind ons op of vlakbij de plas tussen 19.30 en 21.30. Misschien sta jij dan ook de volgende dag op met nog steeds een vette glimlach op je gezicht (maar wel een hoop blauwe plekken). Wil je meer foto’s zien of een filmpje met een korte impressie, klik dan hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Fit met een kajak

Afgelopen zondagochtend was CrossFit071 op bezoek bij Kano Rijnland. Crossfit is een trainingsprogramma waarin verschillende sporten zoals turnen, gewichtheffen, hardlopen en roeien gecombineerd worden, en dat alles zonder gebruik van fitness machines. Het prachtige weer van afgelopen week bood een ideale gelegenheid voor een training op en rondom de plas. Instructeur Niels Couvreur had een mooi parcours uitgezet waarvoor ook gebruik werd gemaakt van de kano’s van Rijnland. En dat was niet alleen om mee te varen!

De deelnemers moesten in duo met de kano’s op de schouder over het strand rennen, gewichtheffen en lunges uitvoeren (steeds een stap naar voren zetten waarbij je diep door je knieën zakt). Tussendoor moest er ook nog gewoon gerend en gezwommen worden, onder meer over het eilandje. Instructeur Niels was extra vroeg opgestaan om met een heggeschaar naar het eiland te zwemmen en ter plekke een parcours vrij te maken. Hoogtepunt was het rondje met de kano om het eiland, waarbij zwemmer en kanoër elkaar afwisselden. Het snelste duo deed iets meer dan drie kwartier over het parcours, en iedereen wist binnen het uur te finishen. Erg leuk om eens kennis te maken met deze sport, en om te zien dat een kano op allerlei manieren kan gebruikt om fit te blijven.

En natuurlijk grote bewondering voor alle deelnemers!

Saskia

Meer foto’s van de ochtend zijn hier te vinden: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=891174624423401&id=287656028108600

 

Gepost in Conditietraining | Plaats een reactie