Zeemeerminnentocht, 6 oktober

Surfen in het zicht van de Marker Wadden

Het spel der Najaden van Arnold Böcklin

Onze tweede zeemeerminnentocht van dit jaar. Uiteindelijk zijn we met 5 stoere vrouwen en is het de bedoeling om in Lelystad Bataviahaven de kano’s te water te laten en op en neer naar de Marker Wadden te varen. Vorige keer moesten we wegens teveel wind uitwijken en hebben toen op het Ketelmeer gevaren. Maar deze week zijn de verwachtingen beter: ZO 4Bft. Zondagochtend blijkt de wind toch wat aan te zijn getrokken tot 5Bft. Naar goed gebruik houden we de briefing in een warm clubhuis met een kopje koffie en besluiten dat wij dit aankunnen vanwege de richting van de wind.

Na een natte reis door de regen blijkt er in Lelystad slechts wat miezer te vallen, maar koud dat het is. Snel afladen, inpakken, omkleden en te water. Marker Wadden, Here We Come……
Maar net nadat we de steiger hebben losgelaten komt het marifoonbericht binnen:  ‘actuele wind ZO 6 Bft’.
Oké, we zijn wel stoere meiden maar niet dom. Die Marker Wadden worden het ook dit keer niet, het is ons niet gegund (de vorige zeemeerminnentocht zijn we uitgeweken naar het Ketelmeer wegens ZW 6Bft). We besluiten om dan maar lekker met de golven te gaan spelen, we zitten nu toch al op het water. Eerst een flink stuk met de golven recht van achter surfen en dan dwars op de golven naar de dijk voor een pauze.

het stalen beeld ‘Exposure’ van Antony Gormley

Nadat we de haven uit zijn gevaren, onder het toeziend oog van de ‘Poepende Man’, worden de golven al snel hoger. Al surfend schieten de zeemeerminnen met topsnelheid om me heen, kreten van vreugde. De boten hebben er zin in en surfen van de ene golf in de andere. Mooie rechte golven, perfect om te spelen met het roertje, sterker zelfs met deze golven heb je dat roertje geeneens nodig. Daarna op weg naar de dijk met golven van opzij om op zoek te gaan naar een pauze plek. Ik had een jaar geleden gelezen dat daar ergens een instap moest zijn voor kitesurfers. Die hebben we niet gevonden (blijkt er momenteel ook niet te zijn wegens werkzaamheden), maar het was toch te koud en te nat om de boot uit te komen dus dan maar pauze in de boot.

Daarna lekker beuken tegen de wind en de golven in, nog een heel klein stukje surfen en na een paar uur staan we weer koud, moe en voldaan op de kant. Eenmaal op de club, tussen de buien door de boten opgeruimd, deze gezellige dag afgesloten bij de Italiaan (die werd maar moe van die kwebbelende meiden).

Leuk dat we zoveel goed varende zeemeerminnen hebben waar we dit soort dingen mee kunnen doen. En die Marker Wadden, daar gaan we nog wel een keer heen. Voorlopig hebben we ze toch maar mooi van dicht bij gezien op het water.

Manon

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Noorderhaaks – Lekker onderdompelen in de kano-bubbel

Van 3 tot en met 10 augustus organiseerde Peddelpraat voor de veertigste keer de Noorderhaaks-kajakweek. Deze instructieweek is voor alle leeftijden en alle niveaus en wordt gehouden in de kop van Noord-Holland, met toegang tot zowel de Noordzee, het Wad en het IJsselmeer. De enige vereiste om mee te kunnen doen is dat je in bezit bent van je KVA diploma. Je verblijft de hele week op het idyllische sportterrein van Anna Paulowna. en om je helemaal onder te kunnen dompelen in de kano-bubbel word je een volledig dag- en avondvullend programma aangeboden, zodat je van ‘s ochtends 6 tot ’s avonds 10 aan niks anders hoeft te denken dan aan peddelen. Zelfs voor het eten wordt gezorgd. Vanwege het jubileum was bovendien de internationale instructeur Eila Wilkinson uitgenodigd. Zij zou de hele week blijven en lezingen en clinics verzorgen.

Ik had dit seizoen zowel mijn KVA als KVT behaald en mocht dus voor het eerst meedoen. Er vanaf gezien dat het heel gezellig en ontspannend is om de hele week met gelijk gestemden te varen, heb ik er ook heel veel van opgestoken. De meeste trainingen die je volgt zijn een avond of een enkele dag, vaak te kort om nieuwe vaardigheden echt te laten beklijven. Door een hele week te varen en technieken te oefenen kun je in relatief korte tijd grote vorderingen maken. Motto van de stichting Peddelpraat is “Met elkaar, niet tegen elkaar”. Dit zag je terug in de positieve manier waarop de deelnemers werden begeleid in het verleggen van grenzen. Ik heb in de loop van de week verschillende keren uit de mond van mijn mede-cursisten gehoord : “dat ga ik dus echt niet doen hoor!”, en vervolgens zag ik ze toch die rol proberen, move toepassen, of enorme golf induiken.

Hoe zag een gemiddelde dag eruit? Mijn wekker liep elke ochtend om 6 uur af en meestal hoorde ik dan om mij heen ook al de ochtend-geluiden van mijn medekampeerders: tent-ritsen, campingbrandertjes en klepperende badslippers. Tijd genoeg om te ontbijten, boterhammen te smeren voor onderweg en spullen bijeen te rapen. Om half 8 kon iedereen die wilde meedoen aan de yoga-les onder leiding van Karka. Een half uur lang lekker stretchen en daarna de uitgebreide weersverwachting van Rein. In de loop van de week bouwde niet alleen de wind, maar ook de spanning hierover langzaam maar zeker op. Want de vrijdag is traditioneel de dag waarop examens ZV en ZVE kunnen worden gevolgd. Die kunnen echter alleen doorgaan wanneer de omstandigheden geschikt zijn: dat wil zeggen, genoeg wind en golven om je geleerde skills te kunnen demonstreren, maar ook niet al te wild. De wind groeide in een paar dagen van een kleine 3-4 uit tot een 5 met uitschieters naar zes. En er werd zelfs al gesproken over 7 of 8 op vrijdag en zaterdag. Zou het examen wel door kunnen gaan?

Na het weerbericht verzamelde zich elke groep, bestaande uit ongeveer 5-7 personen en twee instructeurs, apart om het programma voor de dag door te nemen. Anders dan eerdere jaren bleven de groepen de gehele week ongewijzigd. Idee erachter is dat je elkaar hierdoor beter leert kennen, en de activiteiten beter kunnen worden afgestemd. Keerzijde is wel dat je hierdoor minder in contact kwam met de kajakkers buiten je eigen groep. Afhankelijk van je vaarlocatie was je tussen 4 en 5 uur weer terug op de camping. Dat betekent dat het soms aanpoten was om al je kleding gespoeld te krijgen voordat het avondeten om 6 uur werd opgediend. De avonden ten slotte waren gereserveerd voor theorie. Getij en stroom, tochtplanning, kleding, veiligheid op het water; alles wat je zo’n beetje op een ZV theorie-examen kunt verwachten kwam in de loop van de week wel voorbij. Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze theorie-lessen vooral aan me voorbij heb laten gaan. Het is best vermoeiend om de hele dag buiten met kajakken bezig te zijn, niet alleen voor je lichaam, maar ook voor je hoofd en ik vond het ook wel erg fijn om me even in mijn tent terug te trekken met een boekje of een ontspannende podcast. Gelukkig worden wij bij Rijnland al goed bediend op het gebied van kanotheorie: de hele winter kunnen we meedoen aan oefenavonden, dus echt noodzakelijk was het ook niet om aan te schuiven.

Het programma dat mijn groep tijdens de week heeft gevolgd was zeer divers; we hebben onder meer een overtocht naar Texel gemaakt en gespeeld in de tiderace bij Noorderhaaks, en met tegenwind een tocht gemaakt van Huis Duinen naar het Kuitje. Ook hebben we een hele dag technieken geoefend op de vaart bij Anna Paulowna, minder spannend misschien maar wel erg leerzaam. Mijn hoogtepunt was het brandingvaren bij Camperduin, het was voor het eerst dat ik een beetje snapte wat de bedoeling was in de golven, en hoewel ik het zeker niet droog heb gehouden gaf het een enorme kik wanneer het wel lukte om mijn Romany overeind te houden en een mooie bongo slide te maken. Rob Braat heeft een geweldige foto en filmserie gemaakt van onze capriolen, hoewel ik moest vaststellen dat zo’n golf van opzij er op de foto een stuk minder indrukwekkend uitziet dan vanuit je boot…. Op donderdag waren de voorspellingen dusdanig dat de geplande examens voor vrijdag moesten worden afgelast. In plaats daarvan hebben we reddingen geoefend op het IJsselmeer bij Kornwerderzand. Dat viel niet mee. Het bleek erg lastig om een rechte koers te varen met windkracht 5 tot 6, laat staan om ondertussen ook nog de boot van je mede kajakker in de wind te leggen te legen. Ook kwamen we er snel achter dat communicatie nog wel een uitdaging kan zijn. Door de harde wind kun je elkaar nauwelijks verstaan. Ineens begreep ik dat het echt zinvol is om dit vaak met elkaar te oefenen, zodat je letterlijk met je groep aan een half woord genoeg hebt.

Op zaterdag was er zodanig harde wind dat we niet eens meer het water op mochten, zelfs niet op de ‘sloot’ in Anna Paulowna. In plaats daarvan was er een geimproviseerd programma, er waren wat theorielessen die werden herhaald en er was de mogelijkheid om het Marine-Complex in Den Helder te bezoeken, met het verkeerscentrum van waaruit al het vaarverkeer wordt gecoördineerd. En uiteraard zijn we allemaal naar Huis Duinen gereden om de golven te bewonderen (en even te huiveren).  De wind, waar we de hele week zo’n plezier aan hadden beleefd had zich dus eindelijk toch tegen ons gekeerd.

Traditioneel wordt de week afgesloten met een Indisch buffet op zaterdagmiddag. Tegen die tijd kostte het me moeite om weer naar huis te gaan. Het was eigenlijk best lekker vertoeven geweest in die kano-bubbel. Volgend jaar hopelijk weer.

Saskia (foto’s van Rob Braat en Toos)

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Groenlandrollen, een stukje geschiedenis

Dit is een verslag van het jaarlijkse NK Groenland rollen, gehouden in het weekeinde van 13/14/15 September jongsleden. Alweer de 7e versie van de Dutch Greenland competition. Ook de locatie was, zoals voorgaande jaren, camping Stoetenslagh in Slagharen. Het weer kon niet beter zijn, redelijke temperatuur en zon overdag. Dit maakte het evenement weer zeer aangenaam.

Onze club was wederom aardig vertegenwoordigd. Rein, Manon, Julit en Freek waren van de partij. De  clinic dagen op Vrijdag en Zaterdag werden verzorgd door de 4-voudig Deens kampioen Greenland-rolling, David Tetzschner. Op Zondag tijdens de altijd gezellige competitie bleek dat ons niveau weer was gestegen ten opzichte van vorig jaar. De concurrenten waren echter evenredig beter geworden. Dit kwam tot uiting in de uitslag waar evenals vorig jaar Rein 2e is geworden na Just die als onbetwist winnaar uit de bus kwam, en Julit wist een gedeelde 4e plek te bemachtigen. Eigenlijk heeft iedereen zich enorm verbeterd qua techniek waardoor er diverse persoonlijke records zijn gesneuveld. Manon heeft een paar rollen laten zien die ze zelf vorig jaar voor onmogelijk had gehouden. Zelfs ondergetekende in zijn zelfbouw scoorde wel 10 punten meer dan vorige keer! Voor de eerlijkheid moet ik bekennen dat mijn vorderingen in het niet vallen ten opzichte van die van Julit en Rein die hun PR met tientallen punten hebben verbeterd.

Rein wederom de tweede plaats bij het NK Groenlandrollen

Omdat er steeds over punten wordt gesproken lijkt het op zijn plaats om iets naders te vertellen over het fenomeen Groenland rollen. Waar vond het zijn oorsprong en hoe is de competitie ontstaan in de vorm die we vandaag de dag zien.

De traditionele Kayak was een skin on frame kayak en werd gebruikt voor de jacht door de Arctische bevolking. In Groenland is het zogenaamde Groenland rollen, ofwel kinngusaqattaarneq in de laatste eeuwen ontwikkeld en verfijnd tot een hoogst technische en atletische aangelegenheid en is er geleidelijk een competitie uit ontstaan.

Naast het rollen in een kayak zijn er al in de 16e eeuw waarnemingen gedaan door ontdekking reizigers waarbij Inuit allerlei rol oefeningen deden staande op en hangende aan een horizontaal gespannen touw. Deze oefeningen werden waarschijnlijk gedaan om sterk en lenig te worden ter voorbereiding op de daadwerkelijke jacht. Ook dit is uitgegroeid tot een heuse competitie. De zogenaamde Touwgymnastiek, ofwel Allunaariaqattaarneq. Als je op de officiële scorekaart kijkt zie je dat hier 75 verschillende oefeningen staan beschreven. Waarvan ik er misschien hoogui 3 heb gerobeerd, niet de moeilijkste overigens, en ik vond ze allemaal verdraaid pijnlijk. En bovendien belandde ik steevast in het zand onder het touw. Met een onuitdeukbaar ego tot gevolg.

En dan het rollen. Momenteel bestaat de officiële rol wedstrijd uit 35 onderdelen. Hierbij zijn 33 verschillende manieren van rollen en daarnaast het onderdeel Walrus pull en paddling upside down.

Van deze onderdelen werd een groot aantal beoefend omdat ze simpelweg nodig konden zijn tijdens de jacht. Vaak een kwestie van leven en dood voor de jager. Een snelle doch eenvoudige berekening leert ons dat er 50% kans is op overleven, je komt boven of niet. Uitstappen was bij de Inuit geen optie. Ze zaten echt vast in de boot.

Daarnaast is er een aantal “fun” rollen, bedacht voor de oefening van behendigheid en lenigheid. Voor ons zijn ze vaak niet heel erg funny omdat ze doorgaans best lastig kunnen zijn. Zo niet onmogelijk lijken.

Om al deze rol onderdelen uit elkaar te houden en heel precies te weten wat de bedoeling is bij elke rol hadden de Inuit een ingenieus systeem bedacht. In plaats van een nummer toekennen aan een onderdeel – dit zou verwarring wekken en veel te ingewikkeld zijn – hebben ze er eenvoudigweg naampjes voor bedacht die momenteel over de hele wereld in competities worden gebruikt. Zo zie je maar weer, de eenvoudigste oplossingen blijken altijd het simpelst. Wie kent niet de standaard rol ofwel de
Kinnguffik paarlallugu / nerfallaallugu 

Klinkt logisch. Een kleine waarschuwing is op zijn plaats. Er bestaat een ernstig risico dat je spraakorgaan in een spasme geraakt bij het uitspreken.
Nog een klein voorbeeld voor bijvoorbeeld de Walrus pull
Nusutsinneq kinngunani iluarisamut 
Voordat je dit heb uitgesproken is de Walrus er al lang en breed vandoor lijkt me.

Kortom, bij onze NK competitie ben ik blij dat we deze namen niet hoeven te kennen. Dit is anders in andere delen van de wereld. Daar dient elke deelnemer de rol bij de officiële Inuit naam te kennen.

Conclusie, lekker in Nederland blijven en genieten van een fantastisch, sfeervol klein evenement. Ook nu weer perfect georganiseerd door Annelies en Max (greenlandrolling), waarvoor dank. Tot volgende keer !

Freek

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Weekendje Terschelling met de kano

Terschelling, 20 – 21 – 22 september

We voeren naar Terschelling en zagen wij een zeehond, uiteraard.
Hoewel ik op de terugweg een zeehond dacht te zien maar die had geen ogen en bleek een bal te zijn.

Wat gaat er in mij om tijdens een lange tocht ?
Gedachten over het dagelijks leven en soms een liedje: 

Melodie: Zij kon het lonken niet laten: 
‘Ik ben een uitgestorven dodo, maar ik herleef vandaag.
Ik vond het leven toch maar zo-zo en zat er mee in mijn maag.’  

Na een voorspoedige tocht, een avond onder de sterrenhemel en een gebroken nacht ontmoeten wij elkaar aan de picknicktafel.
Aan de rand van het veld hangt een geïmproviseerde waslijn die steeds voller raakt. Frank ziet het als een sociologisch experiment of de laatkomers er hun was ophangen tot de lijn breekt of dat men andere oplossingen gaat zoeken. Een ander sociologisch verschijnsel zijn de verliefde Freek en Karka die naast de waslijn neerzijgen. “Zodra de hormonen rond gieren gaat men zich afzonderen.”
Het gesprek vervolgt over de voor en nadelen van de Kano Rijnland mok bij kamperen, je kan het niet met het andere bestek in elkaar schuiven en hij lekt als je hem ondersteboven op de thermoskan zet, en over de portretten van beroemde mensen in de sigarenwinkel waar stormaanstekers worden verkocht, of dat nou alleen om dode beroemdheden gaat of ook van de levende. ‘Toekomstige doden’ wordt geopperd. Mathijs vertelt over de wandelvierdaagse, dat het heel normaal is, statistisch gezien, dat er een paar sterfgevallen zijn op een aantal lopers van 40.000 mensen.
Zo kabbelt het gesprek verder terwijl andere kampeerders aanschuiven aan tafel en ons als een sociologisch experiment lijken te zien.

Inmiddels zijn Julit en Birgit bij de tortelduifjes aangeschoven want daar is zon.
Birgit krijgt koffie aangeboden met een excuus erbij, om de temperatuur. Ze zegt dat het koffie is en dat is het belangrijkste. Ze vraagt of ik broccoli rauw eet, dat kan ze zich bij mij wel voorstellen, en vertelt dat zij en Julit, zij zijn met de pont gekomen en hebben over het eiland gefietst, een veld met wel 30 lepelaars hebben gezien. We hebben het over de groeivormen van bananen en avocado’s en over de gouden eeuw en dat dat anders gaat heten omdat het fortuin over de ruggen van slaven heen verdiend is, en kan je dat nou wel ‘goud’ noemen ? De meningen zijn verdeeld. 

Dan gaat het over dieren, welk dier zou je willen zijn ? Karka wil een dolfijn zijn, Freek een zeearend zijn “maar ik houd niet van vis”. Birgit overweeg een luiaard, want die zijn zo rustgevend om naar te kijken of ze wil wel een vogel zijn, ze weet niet precies wat.. Freek denkt mee: “Of een luiaard die van een tak valt ?” Uiteindelijk wil ze een leeuwerik zijn. Julit vertelt over de smelleken roofvogel, die is er op getraind om op leeuweriken te jagen, de vlucht van de smelleken is zo mooi, daarom.. Ze deed er een cursus over, in Engeland. Zelf wil ze een rode wouw zijn, “die kunnen onwijs goed vliegen en eten insecten, die hoeven niks te verscheuren”. Toen Tjeerd padvinder was heette hij ‘Bagheera’ Naar de zwarte panter uit het Jungle Book. Hij blijft een zwarte panter. Ik zou graag een huiskat zijn, of een bonobo aap, die lossen elk conflict op met seks. Frank komt aanlopen, hij vindt het een geweldig idee. 

Frank stoort zich aan het geluid van een bosmaaier en geniet van de echo van de vertrekkende pont. We wandelen, ieder is uitgevlogen. De maan staat nog aan de heldere hemel, de duinen zijn vol van rode en oranje bessen en de duindoorn smaakt zuur en bitter tegelijk. We zien paddestoelen, horen het geluid van een verre geit en zwemmen in de tintelfrisse zee.

śAvonds bespreken we de tocht van de volgende dag, Rein spreekt over pleziervaargeulen en neuslastige boten. Karka laat haar hoofd op de picknick tafel vallen, heft het weer een beetje op, wijst naar haar neus en zegt “lastig”. Een zware neus is handig voor door de wind, de achterkant compenseren we met de scheg. We gaan vijf uur lang varen, met wind vijf en we staan om vijf uur op. Wel veel vijven, is Manon van mening. Die ene vijf blijkt later een drie a vier te zijn, die andere een ruime zes en we zijn wel om vijf uur opgestaan.
‘s Avonds bedenk ik mij dat ‘scharrelvlees’ evenveel lettergrepen heeft als ‘spiegelbeeld van het lied ‘spiegelbeeld, vertel eens even’. Ik zing het voor Karka, “scharrelvlees, vertel eens even” en vertel haar dat ik de rest van het lied nog niet weet. De volgende vrolijkt zij mij op met het vervolg van het lied. “Ze was even stil, en toen was het er ineens,” voegt Freek er bewonderend aan toe. Het is bij boei V.L.6, net nadat ik dacht dat ik een zeehond zag maar het was een bal zonder ogen, en terwijl ik gespannen probeer om mij te verhouden tot de andere vaarders, inhouden, bijsturen en afsnijden net als in het dagelijks sociale verkeer.

Het lied van Karka:
‘Scharrelvlees vertel eens even, heb je moedermelk gekregen ?
Of heeft de mens het opgedronken en jou poedermelk geschonken ?’

Na een wonderlijke ondergang en directe opkomst van een kanomaat, hongerklap onder de gelederen en vele manieren van plassen, met plastuit en opvangbakje, met de bips over de rand, staand in ondiep water, staand in de kano voor het openen van de rits of liggend in zee, treed volgend jaar toe tot de cursus ‘plassen op zee’, komen wij behouden aan in Roptazijl.

Sophie
Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Vroeg op met Nel

Het was een prachtige nazomerdag. 10 personen hadden de moeite genomen om vroeg uit bed te stappen. We beleefden een prachtige zonsopkomst tussen de molens en als we ons omdraaiden zagen we de volle maan ook nog stralen. We hebben deels buitenaf en deels door de stad gevaren; zo’n 20 kilometer. En natuurlijk volgens traditie het gezellige ontbijt in het Van der Werfpark. Het was een geslaagde ochtend.

Meer foto’s zie je hier.

Nel

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Huwelijksbootje

Wat begon met een tedere aanraking op de Schelpenbank (‘de vonk’), een jaar of twee geleden, ontwikkelde zich tot een mooi samenspel tussen twee, ik mag wel zeggen, bijzondere persoonlijkheden. Sophie en Frank hebben, in plaats van de gebruikelijke weg naar het gemeentehuis, hun eigen weg gevonden en die moest over het water gaan. Bij het maken van plannen rees een praktisch probleem: hoe krijg je alle gasten in kano’s om mee te peddelen naar de plek van het ja-woord?

Het antwoord zit verscholen in de laatste zin (‘daarover later meer’) van het vorige verslag. MS Onrust werd gecharterd om niet alleen de gasten, maar ook 12 kano’s aan boord te nemen om de bruid en bruidegom met 10 begeleiders de gelegenheid te geven naar de Schelpenbank te peddelen en zo de herinnering aan de vonk opnieuw te beleven.

Vanaf het strandje van Burghsluis duwen we de boten in het water voor een ontspannen tochtje onder de stralende zon naar Schelphoek en verder naar de Schelpenbank. Sophie en Frank zijn prachtig uitgedost met sluier en hoge hoed, wat vragen oproept bij dagjesmensen op het strand. Die denken dat het een grap is, maar als ze begrijpen dat het serieus is, vinden ze het een origineel idee, fijne dag gewenst!

De baai van Schelphoek ziet er nu heel vriendelijk uit, nogal een verschil met de reddings- en calamiteitenoefeningen die we hier bij zwaar weer hebben gedaan. Het is laagwater, er moet voorzichtig worden gemanoeuvreerd om aanraking met de vlijmscherpe oesters te voorkomen. Er is net genoeg diepte om de roestige restanten van de achtergebleven caissons te kunnen ronden.

Wanneer we de Schelpenbank naderen komt ook de passagiersboot, zojuist vertrokken uit Burghsluis, dichterbij. Eenmaal binnen gehoorsafstand krijgt het bruidspaar woorden van bewondering toegeworpen over het prachtige schouwspel gezien vanaf de reling. De boot gaat voor anker, het bruidspaar krijgt een sluier aangereikt die zorgvuldig over de kano’s wordt gedrapeerd en dan volgt een welkomstwoord van voorzitter Mathijs die zojuist aan boord geklommen is. Wanneer het bruidspaar en de begeleiders aan boord zijn en de kano’s op het dek zijn vastgebonden, kan het feest beginnen.

Voorzitter en ervaringsdeskundige Mathijs heeft prachtige woorden voor de geliefden die elkaar op de club gevonden hebben. Gehuld in een toga doet hij niet onder voor een echte trouwambtenaar en de feestgangers hangen aan zijn lippen. De boot heeft intussen het anker gelicht om een rondje over de Oosterschelde te varen. Het wordt een bruisend feest met muziek en dans, zang en gedichten, toespraakjes en nog meer lovende woorden. En natuurlijk felicitaties en goed bedoelde adviezen ‘nu nog even naar IKEA en Blokker voor een uitzet en jullie nieuwe leven is een feit’.

Door de feestvreugde en de felle zon op het bovendek is de temperatuur flink opgelopen. De meeste gasten begeven zich na terugkomst in de haven dan ook naar het (inmiddels ondergelopen) strandje om een duik te nemen, wat opnieuw tot verbaasde gezichten leidt onder de omstanders: wat is dit in hemelsnaam voor bont gezelschap? Zwembroeken en bikini’s onder de feestkleding? Je zou bijna denken dat deze mensen van een bruiloft komen…

Jaap

Gepost in Algemeen, Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Voor het eerst op het grote water

Op 8 september was het eindelijk zover: een groep beginnende kanovaarders die zich wagen aan het grote water. Na alle benodigde reddingen te hebben geoefend, waren we allemaal ‘redbaar’ verklaard en kon de tocht beginnen.

Al vanaf het einde van de beginnerscursus heb ik uitgekeken naar deze tocht. De vlakwatertochtjes die we tot nu toe gevaren hadden vond ik leuk. Maar toch bleef ik op zoek naar iets meer spanning. Een spanning die ik bij grootwater hoopte te vinden. Maar zou ik het grote water wel écht zo leuk vinden? Zou ik bij het eerste golfje al omslaan? Deze vragen spookte door mijn hoofd terwijl ik, nerveus maar ook met mijn (inmiddels welbekende) enthousiasme, richting de club fietste. Met twaalf man bleek de groep behoorlijk groot. Joke, Evelien, Marjon, en ik als de groentjes van de groep. David en Giles als nieuwe leden, maar toch al behoorlijk ervaren vaarders. En natuurlijk de bekwame begeleiders: Manon, Rein, Mathijs, Gerard, Frank en Birgit.

Miss KanoRijnland laat zien hoe de scheg werkt

Met deze groep reden we naar Muidenberg. Na eerst nog wat uitleg te hebben gekregen over het lezen van de kaart en het varen op graden, konden we eindelijk het water op. De eerste slagen gingen lekker. Ik zat goed in mijn boot en was er helemaal klaar voor. En daar waren de golven! Maar met de golven kwam ook de tegenwind. Ik stak mijn peddel in het water, zette kracht, maar er gebeurde niets. Het leek opeens enorm veel kracht te kosten om een slag te maken. Langzaam zag ik het gat tussen mij en de rest van de groep groter worden. Wat ik ook probeerde, mijn boot leek zich niet te willen verplaatsen. Langzaam kwam ik toch vooruit en bereikte we uiteindelijk een klein eilandje vlakbij onze instap plaats.

Uiteraard hadden de begeleiders (zoals ik al zei, erg bekwaam) doorgekregen het niet bij iedereen even lekker ging. Tijd voor nog even snel een klein techniek lesje voor deze groentjes. De peddel dieper het water in steken en nog meer druk zetten om de voetsteunen. En dat leek te werken! En hoe beter het ging, hoe meer ik begon te genieten. De golven klotste over mijn boot, maar geen moment heb ik het gevoel gehad mijn balans te verliezen. Ook de andere nieuwe leden leek het goed af te gaan. In dit tempo zouden we het forteneiland Pampus makkelijk moeten kunnen halen. Zo gezegd, zo gedaan. Na een korte eindsprint kwamen we aan bij Pampus waar we heerlijk in de zon hebben geluncht.

Welverdiende appeltaart op Fort Pampus

Toen we eenmaal weer het water op waren, bleek deze zon opeens veel minder prettig. Evelien begon rood aan te lopen. En ook ik kreeg het, in mijn gloednieuwe winter anorak, behoorlijk benauwd. Net weer op het water, maar toch werd er maar even een drijfpauze ingelast. In de boot een anorak uittrekken, ook dat was weer een nieuwe ervaring. Zodra iedereen weer voldoende was afgekoeld, voeren we door naar de jachthaven bij het Muiderslot. Na het kasteel vanaf een afstand bewonderd te hebben, was het tijd om weer richting huis aan te gaan. Toch wel een beetje moe, maar vooral erg voldaan klommen we de boten weer uit.

Wat mij betreft was de tocht een groot succes. Wat zijn die golven leuk! Er is ook niemand omgegaan, zelfs wij nieuwelingen niet. We kregen juist een compliment van de, iets wat verbaasde, begeleiders. Met zo weinig ervaring zaten we allemaal erg stevig in onze boot. En die techniek? Langzaam aan komt die er ook wel.

Dus bereid jullie maar voor: er komt een grote groep nieuwe, enorm enthousiaste, grootwatervaarders (in wording) aan!

Suzanne
Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Hard en Ver

Rondje Roggenplaat, 25 augustus 2019

Hard en ver, dat waren de steekwoorden voor de lange tocht over de Oosterschelde, in de bewoordingen van Frank – die graag verkleinwoorden gebruikt – het ‘Rondje Roggenplaat’. Hard omdat we wilden proberen tussen 9.00 en 12.00 uur, nog vóór de kentering, van Burghsluis naar de Zeelandbrug te varen, inclusief koffiepauze op het strandje bij Colijnsplaat. Ver omdat we op deze tocht de hele westelijke helft van de Oosterschelde te zien kregen, met de kusten van Noord-Beveland en Schouwen-Duiveland. Onder deze omstandigheden – zonnig, warm, geen wind en geen golfslag, moest dat met deze groep te doen zijn. Ook voor David die weliswaar net lid geworden is, maar al aardig wat ervaring heeft met lange kanotochten.

Met 10 deelnemers stapten we op het strandje van Burgsluis in de boten om langs de gele tonnen van de Stormvloedkering richting Oliegeultje te varen, een smalle doorgang langs de rand van de Roggenplaat. Vanaf de zuidrand van de plaat zagen we Colijnsplaat vaag aan de overkant liggen. Rekening houdend met de stroming gaf tochtleider Frank de goede kompaskoers aan om bij het strandje aan te komen. Vanaf het strandje volgden we de kust naar de Zeelandbrug om daar tussen de pijlers door te slalommen en te spelen met de stroming en keerwaters. Frank hield de groep nauwlettend in de gaten, zodat er niemand ongezien kon afdrijven of in de keerstroom omvallen.

Vanaf de brug deden we een transito-peiling waarbij we, met een forse zijstroming, de eerstvolgende boei en de kerktoren van Zierikzee op één lijn hielden. Vanaf de zijkant een mooi schouwspel volgens Frank, 9 kano’s op een rij met de neus naar rechts gedraaid.

Op het strandje bij het havenkanaal van Zierikzee kwamen de bammetjes en salades tevoorschijn voor een welverdiende rust na al het gedraai.  Op hun laatste weekend als vrijgezel vermaakten de tortelduifjes zich in het zwemwater voordat ook zij op de kant klommen voor de nodige rust en versnaperingen.

Met nog steeds een forse stroming in de rug legden we het laatste deel van de tocht af terug naar Burghsluis met een korte stop bij Plompetoren waar we, al was het maar om af te koelen, zwem- en reddingsoefeningen deden. In de haven van Burghsluis vergaapten we ons aan het passagiersschip de ‘Onrust’; daarover later meer.

Jaap
Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

KVT avonturen

door Irene Wouters

Als voorbereiding voor mijn Noorderhaaks zeekanoweek en het ZV diploma, wilde ik graag begin dit jaar mijn KVT examen afleggen. Dat bleek best een avontuur.
Want waar kan je dat, liefst wat in je buurt, doen?
Op mijn eigen vereniging zijn wel instructeurs die KVA en KVB kunnen afnemen maar blijkbaar geen ervaring in het KVT hebben. Aan behulpzaamheid echter geen gebrek en er werd contact gelegd met de Watersportbond. Helaas bracht dat, en mijn gemail naar verenigingen in de buurt, voor mij niet het gehoopte resultaat.
Gelukkig kreeg ik, just in time, via het NZKV Flitsnieuws te horen dat de vereniging in Leiderdorp 4 plaatsen over had voor gegadigden buiten hun vereniging. Als een haas heb ik mij dus hiervoor opgegeven.

Zodoende reisde ik op een kille dag in juli met mijn kano af naar Kano Rijnland alwaar ik aller-hartelijk werd ontvangen door een goed voorbereide organisatie, fijne mensen en lekkere koffie.
Uit het voorstelrondje bleek dat Rein de Haas de leiding had en dat hij zwaar geïnspireerd was door zijn partner Manon. Ik weet niet zeker of zijn broer Freek de Haas hier ook last van heeft gehad maar ze kreeg er wel  “de schuld van” dat op deze vereniging zoveel enthousiaste kanoërs rondlopen.

We  begonnen de oefendag  met  een theoretische EHBO les van Freek  om daarna in groepjes te gaan oefenen op het water.
Bij de indeling van de groepjes volgde ik het goede voorbeeld van Rein en sloot ik mij bij Manon aan.
Alle soorten reddingen, van jezelf en een ander, werden tot in de puntjes  doorgenomen. Ook degene die misschien niet vaak gebruikt worden zoals de x redding en de eskimo reddingen via de punt en de peddelbrug. Persoonlijk vind ik die laatste wel erg getuigen van een optimistische levenshouding; ben daar een beetje gek om onderste boven in een kano te wachten tot ik gered word door een voor mij nog geheel onbekende vent (sorry, Ruud)!  Dus toen ik toch maar, voor de zekerheid, op eigen initiatief boven water kwam, vroeg ik  me even af, als ik wat te kiezen had op deze oefendag,  ik toch liever gekozen had voor de mond op mond beademing oefening , waar ik trouwens ook maar ternauwernood voor gered werd . Maar Manon was duidelijk; er viel hier niets te kiezen en ik kon best nog wel langer onder water blijven. Ze was wel zo aardig om mij haar neusklem te lenen zodat mijn hoofd net niet helemaal vol water kon lopen.

In de pauze speelden we, in de kou, een kanotocht pauze na. Op een strandje op slechts een paar honderd meter afstand van het gerieflijke clubgebouw. Hoewel ik mijn droogpak aanhad was ik blij dat ik in mijn oranje overleving zak kon zitten en niet onderkoeld hoefde te raken.
Het was dus jammer dat ik er niet snel genoeg bij was om mij aan te melden als proefpersoon en werd  Rein, de bofferd, uitverkoren om op  te oefenen hoe je iemand op temperatuur kan houden door in isolatiedekens in te pakken en in de luwte te leggen van een gekantelde kano.

Na de pauze gingen we gelukkig weer actief aan de slag met allerlei reddingen zodat we weer wat op temperatuur kwamen. In mijn overmoed snelde ik Rein te hulp die zogenaamd in paniek te water lag. Waardoor ik dus nu geleerd heb dat je die NIET moet willen assisteren door jouw kanopunt aan te bieden, als jezelf in je kano wilt blijven zitten.

Met het nadrukkelijk advies dat onze kano uitrusting op de examendag in orde moest zijn , namen we afscheid  om elkaar vol goede moed en gezonde spanning 2 weken later weer te treffen voor het examen. Voor deze heugelijke gelegenheid was ook Max van Uden  als examinator ingevlogen.

Op deze dag werden we in 2 groepen ingedeeld waarbij Max zich over de Rijnlanders ontfermde en Rein zich over de gasten van buitenaf. Allerlei spel en oefen vormen passeerden de revue waarbij zij met overtuiging de meest denkbare soorten drenkelingen naspeelden. Van vlotte en  meewerkende tot  gewonde of  slome, gedesoriënteerde  persoonlijkheden. Aan hun acteertalent bleken geen grenzen te zitten. Aan mijn argeloosheid ook niet. Want zoals iedereen weet dat elke seconde telt als een drenkeling met zijn gezicht in het water ligt, lette ik niet goed op mijn tellen. En was ik weer het haasje  toen de drenkeling op mirakelse wijze bij zinnen kwam maar wel compleet out of control mijn kano omtrok.

Zo hadden we dus reuze pret terwijl we daar gedreven en geïnspireerd in de weer waren.

En niet zonder resultaat; want we zijn allemaal geslaagd!

Dus al met al hadden we een hele leuke en leerzame ervaring. Bij een gezellige vereniging waar niets te veel bleek en je zelfs door een haas laten uitzwaaien.  Dank dus alle wel en niet Hazen van Rijnland !

Gepost in Algemeen, Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Vloot Kano Rijnland uitgebreid

Op 6 augustus j.l. hebben wij (Jaap en Marco) van een gulle geefster een tweepersoons kano opgehaald en deze teruggevaren naar de club. Het is een prima boot (zie foto’s). Wel moeten er nog luchtzakken in en moeten we kijken of er een vorm van spatzeil voor te verkrijgen is. Op rustig water is hij echter al prima te gebruiken zoals wij in de praktijk hebben gemerkt. De 2 bijbehorende peddels met groene bladen hangen in de loods bij de vlakwaterpeddels. De boot ligt voorlopig buiten.

Marco (Foto’s van Jan Cees)

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie