Een dagje buiten spelen

ZONDAG 14 OKTOBER 2018:  KANO VEILIGHEIDS TEST DAG (KVT) KANORIJNLAND

Van de twee cursussen Kano Vaardigheid A (KVA) deden negen mensen mee met deze dag.
Birgit, Dirk, Harro, Jan Cees, Julit, Jeroen, Lennert, Marian en ik.
Het is een combinatie van leren, oefenen en het halen van de test.
De focus ligt, zoals de term al zegt, op veiligheid. Er is veel aandacht voor wat je bij je hebt voor die veiligheid, zoals verbandmiddelen, spul om jezelf en anderen warm te houden, voeding, (warm) drinken en communicatiemiddelen. Ook gaat het een logische stap verder op KVA, waarbij je jezelf kunt (laten) redden. Nu moet je ook een ander kunnen redden en zonodig in veiligheid brengen.
Vereisten zijn verder onder andere: Uit de kano te water gaan zonder dat die omslaat. Vervolgens een eind zwemmen met de kano en er weer in klauteren.  Het slepen van andere kano’s op verschillende manieren. En een paar basale EHBO-verrichtingen en niet aarzelen de hulpdiensten op te roepen.
De (bege-)leiding en het afnemen van de test deden Arjan van Brakel en de speciaal daarvoor uit Kruisland in Brabant gekomen Max van Uden.

We staken samen met de deelnemers van de slottocht van wal. Zij gingen er op uit en wij bleven op de voor oefingen fantastische Munnikkenplas bij onze club.
Het water was door de recente zomerse oktoberdagen niet te koud en de zon hielp mee om de toch al goede sfeer te verhogen. Wat wind zorgde voor niet al te tamme oefencondities.

Vooraf hadden de meesten -als dat al niet dik in orde was- hun uitrusting verder op orde gebracht.
Verbandmiddelen aangeschaft en gekeken wat er niet in de boot hoefde en wat juist wel. Zo had ik twee clipjes aan mijn zwemvest gemaakt. Eén om de lus van het spatzeil aan mijn schouder te houden bij het inklimmen van mijn boot. (Iedereen die op het achterdek blijft hangen aan zijn of haar “schortje”  snapt waarom) en een om een lijn van de kano aan te klikken bij het zwemmen met de kano, zodat ik twee benen en twee armen vrij heb om te zwemmen.
(Wat ik dan weer niet had was een lijn met twee clips op het voordek, vlak voor de kuiprand voor de contactsleep. Maar gelukkig voldeed het lijntje waarmee ik mijn bidon zeker, uitstekend.) Zo blijft een boot vlak naast je. Belangrijk als de bevaarder daarvan onwel is en je contact wilt houden en stabiliteit bieden. Zo kan je zelf slepen of als vlot gesleept worden, leerde en deed ik op deze dag. 

In de oefening speelde Dirk hierbij zeer overtuigend en realistisch slachtoffer. Julit en ik haakten snel vast aan Dirk’s boot. Informeerden naar zijn (on-)welzijn terwijl Jan Cees sleepte en Marian de communicatie verzorgde. Een soortgelijk scenario werd tegelijkertijd opgevoerd door Birgit, Harro, Lennert en Jeroen.
We voeren naar het strandje,  Brachten Dirk aan wal, pakten hem goed in, hielden hem met een dwarsgezette kano uit de wind en “verwittigden” de hulpdiensten. Belangrijk aandachtspunt:
Hoe leg je aan de hulpdienst uit waar je bent? Een plaats- , laat staan straatnaam en huisnummer heb je waarschijnlijk niet voorhanden! 

Aansluitend namen we pauze. Er kwam een praktisch schuilhutje tevoorschijn. Het heet BOTHY-BAG en houd je uit de wind en de regen. Ze zijn er in allerlei formaten. Van één tot tien persoons.

Weer op het water deden we nog  allerlei natte en reddingsoefeningen, waarna we terug naar de club gingen, waar Manon warme soep had gemaakt.
Iedereen die meedeed heeft de test gehaald. Met de kanttekening dat KVT een basiscertificaat is en dat in zwaardere (weers-) omstandigheden de (zelf-) reddingen sneller moeten.
Van Max kregen we het compliment dat onze uitrusting prima in orde was en vooral dat we actief en lettend op elkaar snel hielpen waar nodig.
Na citering van dit mooie compliment aan onszelf spreek ik grote dank uit aan:
Manon, die dit allemaal regelt en doet. Freek die een degelijke EHBO-avond  verzorgde, Arjan die de examens en de administratie daar omheen doet en uiteraard Max van wie veel opstaken.
En uiteraard Matthijs, die vele onderhoudende EHBO avonden verzorgde.
Ik persoonlijk dank, behalve Arjan en Max vooral mijn mede-deelnemers die voor mij een dag waar ik ook tegenop zag tot een zeer plezierige dag buiten maakten.
Het voelde ik alsof weer een jongetje van elf jaar was, die heerlijk met vriendjes en vriendinnetjes had buiten gespeeld.
Tot slot weer serieus: Dit wordt gedragen vanuit betrokken mensen van grootwater.
Maar het is zeker nuttig en belangrijk  op elk soort water, ook het allervlakste. 

Ab Kuling

Gepost in Algemeen, Grootwater, Kanovaardigheid, Verslagen | 2 Reacties

En waar is nou die wind?

Het weer wat de KNMI voorspeld had deed mij besluiten om niet de zee op te gaan, bij teveel twijfel is het nee. Uiteindelijk was de windrichting en windsterkte anders ,dit ervoeren we toen we met Sophia Frank , Saskia en Paul de Westeinder opvoeren.

 Met de verwachte windvoorspelling had er op de Westeinderplas genoeg golven moeten staan voor het nodige vertier. 4 tot 6 bft werd 2 tot 4 ZO. Vanaf het mooie strandje met gratis parkeren erachter direct naar Kudelstaart gevaren alwaar een tafeltje voor ons vrij was gehouden op het zonovergoten terras. Frank en Sophie delen alles met elkaar heb ik begrepen, dus ook het gebakje moest gedeeld worden. maar omdat dit veel lekkerder smaakte als verwacht ontstond er een kleine strijd wie er het grootste stukje had. Saskia en ondergetekende konden beiden genieten van een royale appelpunt met slagroom welke ik voor mijn verjaardag aan had laten rukken.


 Met neopreen zweten op een terras, maar weer gauw de boot in. Op naar de overkant wind in de rug zodat Sophie wat meer handigheid in haar achtersteven roer zou krijgen. Bleef uiteraard goed opletten, zeilboten welke in het water bleven ipv de winterstalling, waren ook hun kruisingen aan het maken. Stukje Ringvaart gepakt en via de zuidkant de plas weer opgekomen om hem in de lengte over te steken.

 Weer terug op het strandje bij de watertoren heb ik nog even gerold en Frank en Sophie gaven spontaan een kano introductieles weg aan jochies welke ook even wilde varen. Jammer dat we geen inschrijf formulieren bij ons hadden. Ik werd om half vier opgepikt en de rest is nog even tussen de boomplanterij eilandjes  doorgevaren alvorens ze naar huis reden.


Paul

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

twee maal acht zeemijl

Gorishoek-Rattekaai, zondag 7 oktober 2018.

De laatste grootwatertocht van dit jaar wilde ik graag meevaren.
Ik ben inmiddels erg enthousiast geworden voor deze vorm van kanoën. De beweging van het water, de weidse blik en de bijzondere plekken maken dit varen bijzonder.

Dit jaar stond de tocht van Gorishoek naar Rattekaai gepland, met als vaarleider Jaap. Ik kon helaas niet bij het uitzetten van de tocht op woensdag zijn. Ik hield wel de weersverwachting in de gaten. Er werd aanvankelijk een wind voorspeld uit het Noorden tot Noordwesten, windkracht 5 tot 6.
Voor mij net een beetje (veel) te veel.  Maar hoe dichter naar de zondag, hoe meer de windkracht naar beneden werd bijgesteld.
Ik kreeg van kenners te horen dat ik deze tocht moest kunnen maken.

Dus was ik op zondagochtend nog voor 7.30 uur op de club aanwezig. Niet als eerste bleek. De boten werden op de trailer geladen, de deelnemers verdeelden zich over de auto’s en de reis naar Gorishoek werd aanvaard.

Er was af en toe regen voorspeld, maar daar bleven we de hele dag van verschoond. Bij een heldere hemel met hier en daar een wolkje hadden we zeer goed zicht; we konden Rattekaai aan de overkant zien liggen, aanleiding voor Jaap om voor te stellen in een rechte lijn te varen zonder kaart. Hij kreeg daarbij weinig gehoor, dus volgden we netjes de stroomgeulen.

In Gorishoek losten we duikers af, die na hun laatste duik aan het inpakken waren. Later hoorden we van Frank dat deze duikers aanvankelijk elders hadden willen duiken, maar dat ze hun plan gewijzigd hadden, omdat het water te onrustig was op die eerste duikplek.

Na de briefing mocht ik voorop, een lekkere positie om mijn eigen tempo te kunnen varen. Richting groene boei O31 en O33 tot scheidingsboei TG1/LG2. Volgens een koers op het kompas. Hierna pakweg koers 150 richting de rode boei en de visfuiken. Deze fuiken hangen tussen rechtop staande staken.

Het zijn staken voor de weervisserij, een zeer oude visserijtechniek. De weervisserij wordt beoefend in wateren die bij eb gedeeltelijk droogvallen. De techniek is hier, in de Oosterschelde, gebaseerd op getijdenwerking, waarbij de vis bij dalende waterstanden door de stroming in de fuik wordt gedreven.
In de Oosterschelde staan er houten staken. De vis, ansjovis, zwemt niet tussen de staken door, daar de trillingen ervan de vis afschrikken. De staken en fuiken staan er nu nog vooral voor de toeristen. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Weervisserij)

Varend bij deze fuiken kregen we de golven van opzij. Met in mijn achterhoofd mijn onverwachte en ongewenste 180 graden verticale draai, afgelopen week nog op het rustige water van de Munnikenplas, in mijn nieuwe smalle boot, werd ik toch wel een beetje angstig. Maar geen nood. Desirée nam me bijna letterlijk bij de hand en na even stilgelegen te hebben, konden we weer verder. Zonder me bezwaard te voelen over dit oponthoud, want vaarplezier voor een ieder staat altijd voorop.
Gekomen nabij Rattekaai was het in het nog erg ondiepe water een tijd behoorlijk zoeken naar het geultje, dat ons naar de vaste wal zou voeren. Gelukkig vond Berend het na enige tijd, door zijn kennis van het water. En volgens zijn eigen bescheidenheid door een dosis toeval.

Hier volgde het voor mij meest bijzondere deel van de tocht. Door de opkomende vloed werden we tussen de slikken door de geul doorgeleid. Honderden meters slingerend tussen het zompige, deels met alg, deels met helmgras begroeide schorren door naar een betonnen kade met daarachter een dijk.
Het werd hier een sport om zo droog én schoon mogelijk, dus liefst niet door de vette slik, op het droge te komen. Iedereen hielp elkaar weer.
In de luwte van de dijk werd geluncht. Met benzinebrandertjes en folie werd een vuurtje gestookt. In het begin iets te enthousiast. Na het blussen van een stukje droog bermgras kon er soep gekookt worden, eieren gebakken, en werden salades bereid. Mijn eigen noodles deden het niet zo goed op het niet meer kokend hete water (tip: iets anders verzinnen). Maar ik had gelukkig ook nog broodjes.
Na de lunch togen we weer richting de boten. Het water in de geul stond inmiddels behoorlijk hoger en het instappen ging makkelijker dan het eerdere uitstappen.
De wind was wat gaan liggen en de geul weer uit varen, was een even bijzondere ervaring als er in varen.

Voor de terugtocht werden de assistent vaarleiders Frank en Desirée verantwoordelijk gemaakt en zij deden dit prima. De 8 mijl (niet 8 kilometer, wat ik gedacht had) terug naar Gorishoek verliepen voorspoedig. Onderweg kwam ook nog een nieuwsgierige zeehond ons groepje eens goed bekijken.
De inmiddels laagstaande zon weerkaatste op gedeeltes van het licht kabbelende water. Het laatste stuk van de tocht naar de trailerhelling van Gorishoek verliep lekker ontspannen.

Al met al een prachtige dag. 2 x 8 Mijl varen, een totale afstand van bijna 32,5 kilometer. Maar met de stroming en het goede gezelschap prima te doen.
En de angst om met de boot om te gaan, vooral tussen de oren, is met deze tocht weer een stukje overwonnen.

Dank weer Jaap, Frank, Desirée en de rest van het gezelschap voor deze mooie dag en het prima gezelschap!

Birgit

Voor alle foto’s klik hier.

 

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Groenlandweekend 14 t/m 16 september 2018

Half september is het hoogtepunt van het, bijna gehele jaar durende groenland-kajak-seizoen; alleen ijs houd ons echt tegen, voor degenen die graag de oude Inuit-technieken willen beheersen.

Na een lange autorit met snelheidsbeperking vanwege kajak op het dak kwam ik donderdag avond aan in Rheezerveen, camping de Stoetenslagh. Deze camping ligt “in the middle of nowhere” en is perfect voor een weekend rollen. Campingplaatsen rond een fris kunstmatig meer gevoed door lekker fris/koud bronwater.

Ik kan nog net in de schemering mijn tent opzetten, nadat eerst gezamenlijk de grote tent was opgezet. Deze is het episch centrum voor ontbijt, BBQ, kampvuur, tribune, kleding te drogen hangen etc.

Inmiddels waren ook Rein, Manon en Freek gearriveerd. En nadat iedereen zijn slaapplaats had ingericht werd er onder een prachtige sterrenhemel nog wat bij gekletst onder het genot van een drankje. Daarna doken we snel ons bed in ,  want een heldere nacht is ook een koude nacht en mijn clinic was in de eerste groep op vrijdag.

De clinics worden gegeven door de Deense kampioen David Tetzschner, ondersteund door verschillende andere instructeurs en goede rollers. Er waren in totaal ongeveer 40 deelnemers aan de clinics. Ook onze nieuwe clubgenoot Lennert was daarbij!

David

lekker druk op de plas

Vrijdag was gevuld met ‘s ochtends clinics en ’s middags clinics. Degene die daar niet mee bezig waren als deelnemer of instructeur, oefenen in de tussentijd zelf met de gekregen aanwijzingen en het uitwisselen van tips en tricks. We eindigen deze eerste gave dag met een gezamenlijk etentje in het restaurant van de camping en daarna was er voor degene die nog wakker waren een kampvuur in een vuurkorf waar nog wat nagepraat werd.

Zaterdag werd wederom gevuld met een ochtend en een avond clinic, maar ook het eerste wedstrijdonderdeel: Harpoenwerpen.

Officieel zijn er 4 disciplines bij groenlandwedstrijden: ropes (zie uitleg verslag NK 2017), een snelheidswedstrijd, harpoenwerpen en rollen.

ropes

harpoenwerpen

speedwedstrijd met een rol halverwege als het fluitje gaat

Het harpoenwerpen was hilarisch voor een deel van ons, die het doel nog niet van een afstand van 3 meter wisten te raken, maar uiteindelijk werd het tussen de winnaars nog erg spannend. Wellicht toch gedurende het jaar wat oefenen en daarvoor eerst zelf een harpoen bouwen?

Zondag is DE dag voor de meeste van ons: het NK Groenlandrollen. De dag wordt gestart met Ropes, gevolgd door de snelheidswedstrijd en dan het rollen. Bij onze groep zijn veruit de meeste vooral geïnteresseerd in het rollen.

Voor de wedstrijd geven de deelnemers op welke rollen ze willen laten zien uit de lijst van 34. Daar kan je ook rollen bij aanstrepen die af en toe lukken of totaal nieuw zijn, maar waarvan je denkt dat ze misschien wel zouden kunnen lukken. Daarna stelt de wedstrijdleiding; de organisatoren Annelies en Max, wedstrijd tweetallen samen.

Na het NK van 2017 hebben een aantal van ons lekker,  leuk en fanatiek  getraind voor het NK van 2018, er zijn o.a. meetings geweest om tips en trics uit te wisselen in December en in Juli in de golven op Texel. Heel gaaf allemaal.

De laatste jaren was er nog een groot puntenverschil tussen de verschillende deelnemers en ook op het podium. Nu waren de eerste 8 erg aan elkaar gewaagd en het totale niveau was enorm gestegen. De wedstrijd was dan ook heel spannend.

Rein heeft een fantastische en welverdiende zilveren medaille behaald en ik ben geëindigd op de zesde plaats met 80 punten meer dan vorig jaar. Wat meer dan een verdubbeling van mijn score laatste score was.

op de kop peddelen kan een hoop punten opleveren bij de Rollingwedstrijden

de winnaars van NK Rollingcompetion 2018

de welverdiende medaille

Dit jaar hebben we ook een onderdeel geoefend, wat zelden buiten Groenland wordt gedaan, omdat er boten en peddels bij geruïneerd kunnen worden en kajakkers zich kunnen blesseren: de Walrus pull. Hierbij wordt een lijn op je achterdek vastgebonden en dwars onder je boot doorgehaald. Zo’n 15 meter verder staan er dan 4 tot 5 man die gaan trekken. De kunst is om zoveel druk op je peddel te geven dat je niet omslaat. Je hele boot kan daarbij onder water verdwijnen. Voelt en ziet er spectaculair uit. Ondanks de zorg om rustig en voorzichtig te trekken en meteen te stoppen als iemand omslaat, was de lol en het enthousiasme zo groot dat er uiteindelijk 1 peddel is gesneuveld.

de walruspull

Chapeau voor David, Annelies en Max voor weer een super weekend, waarvan we vol inspiratie en ideeën voor nieuwe trainingsmethoden thuis zijn gekomen en ons weer verheugen op 2019!

Tekst van Julit En Foto’s  van Chris de Ridder en Susanne Kuehn

Voor meer foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Rare jongens, die zeekajakkers

Kennismakingstocht 23 september 2018

De kennismakingstocht is op zich niet bedoeld voor zeekajak cracks. Althans, ze mogen wel mee, maar ze moeten zich eigenlijk gedeisd houden. Dit feestje is vooral voor de nieuwelingen. De kennismakingstocht is namelijk geen tocht die zo uitdagend is qua afstand of locatie, dat die met regelmaat moet worden afgeblazen omdat de omstandigheden te ruw zijn, zelfs voor zeebonken die elke ochtend als ontbijt een bord stalen schroeven naar binnen werken en dan om een tweede portie vragen.

Nee. de kennismakingstocht is er voornamelijk om nieuwe leden bekend te maken met het grote water. En indien mogelijk, te besmetten met het grootwatervirus. Bij voorkeur schotelt men de nieuwelingen een tocht voor met hooguit wat milde wind en wat oneffen water. Genoeg om het verschil met vlakwater te merken, maar niet zoveel om de nieuweling echt te testen. Het zou toch jammer zijn als je nieuwe aanwas, na een zeetocht bezweert nooit meer in zo’n ding – een zeekajak – te stappen op dat spul – zeewater – omdat dat gewoon léeevensgevaarlijk wordt gevonden.

Men zoekt dus zachte condities: licht zeebriesje hier, beetje deining daar. In die opzet slaagde de kennismakingstocht van 23 september 2018 goed. Misschien een beetje te goed. De heenweg, die van de Silokade in Almere naar het Paard van Marken ging – de vuurtoren van Marken – ging over bijzonder vlak water. Bijna even vlak als het asfalt naar Almere toe. Geen of amper wind, lichte motregen. Maakt niet uit, als enige nieuweling bij deze tocht was dit mijn feestje. Misschien komt er nog wel wat wind later.

Er werd geluncht bij het Paard. Lunchen met grootwatervaarders is bijzonder. In een mum van tijd verrijzen tentjes – of tent achtige constructies – waarin een enkele zeekajakker geheel verdwijnt. Dat de tent bewoond wordt hoor je dan alleen nog aan het geratel van pannetjes en zakjes die worden opengescheurd binnen in de tent. Soms komt er nog een hoofd uit de tent, soms ook niet. Voordat je als nieuwelingen je broodpakketje open hebt gewurmd, zit iedereen al aan de warme koffie, thee, soep en koekjes. En voordat je het weet, is alles ook weer ingepakt en klaar voor vertrek.

De terugreis. Er werd voorzichtig gesproken over een wat aantrekkende wind. Er zou een front langsdrijven dat in de middag voor flinke wind kon zorgen. Vandaar de ingekorte planning van deze dag. Het was slechts 7 km heen en 7 km terug.

Golfjes. Eindelijk. Vanuit de open kant van het Markermeer  had de iets toegenomen, maar nog steeds hele bescheiden wind (3?) toch wat golven kunnen opbouwen. Af en toe zat er een tussen waardoor je boot werd opgetild.

Enkele kilometers voor de haven – het vertrek en aankomstpunt – zette de wind echt door. Geen bescheiden 3 meer, zelfs geen 4, maar opbouw naar windkracht 5. Ik kende de korte golfslag van het IJsselmeer wel van zeiltochten en de golfslag op het Markermeer was niet anders: kort en steil en daarom lastig voor bootjes.

Het werd werken voor de hele groep. De haven. Zo dichtbij en toch zo ver. De tochtleider bepaalde de koers zo dat we de golven recht van voren kregen. De makkelijkste koers om te varen en met deze windkracht spectaculair. Zwiepen water in je gezicht wanneer de punt een steile golf klieft, constant gesuis van de wind in je oren, regen en spetters die de wind in je gezicht blaast en steeds die harde stamp van je boeg als die na de golf in het golfdal naar beneden kletst. Je beseft je direct dat je boot juist voor deze omstandigheden is gemaakt.

Het is een behoorlijke krachtsinspanning om je peddel überhaupt goed tegen de wind in te krijgen en naar de haveningang te varen. Niet in een rechte lijn, maar eerst een stukje boven de haveningang varen, zodat wanneer iemand om zou gaan, die niet met zijn kajak op het basalt terecht zou komen, maar eigenlijk vanzelf de haven ingestuwd zou worden door de wind. Af en toe een beetje omkijken waar de rest van de groep zich bevindt. En steeds achterin de ervaren peddelaars, die alles in de gaten houden. Eenmaal op de goede hoogte, wordt je letterlijk de haven ingeblazen. De hele groep puft even uit achter de luwte van een groot, aangemeerd schip. Het zeiljacht dat aan de voorkant van het schip ligt, gaat als een plastic dobber heen en weer. Je kunt elkaar eindelijk weer een beetje verstaan.

De helft van de groep is voldaan en gaat aan land. De andere helft wil nog even wat agressie kwijt in de golven. De wind is dan ongeveer 5 a 6, dus we kregen waar voor ons geld. Zwoegend naar de havenmonding, waarbij je constant de winddruk op het peddelblad boven water krijgt terwijl je gewend bent pas onder water arbeid te moeten leveren. We draaien om op het punt waar we nog rechtstreeks de haven in worden genomen door de golven. Ik meende Rein, die achteraan het groepje voer om alles in de gaten te houden, te horen roepen: gewoon even zijwaarts op de golven liggen. ‘Gewoon’? ‘Even zijwaarts op deze steile golven liggen’? Ik snapte niet wat Rein bedoelde en dacht dat het misschien een effectieve manier was om de boot tegen de golven en wind in te kunnen draaien. Achteraf begreep ik dat Rein deze omstandigheden erg geschikt vond om een beetje goed in je boot te leren zitten en je comfortabel te gaan voelen met deze windkracht en golven. Rare jongens, die zeekajakkers.

Surfend terug de haven in. Kletsnat tot onder je neopreen van alle golven en regen. In de regen en windkracht 5/6 je natte spullen uittrekken en je ‘droge’ spullen aantrekken zonder enige beschutting.

Kijk, dat is pas kennismaken met grootwater.

Compliment voor de tochtleiding, die deze weersomslag al dagen tevoren had voorzien en de planning daarop had aangepast en alles zo onder controle had, dat ze ons nog even konden laten spelen in de golven. Dank aan alle tochtgenoten voor deze ervaring! En bijna vergeten, een erg gezellig afsluitend diner.

 Lennert

Klik hier voor alle foto’s

 

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Roptazijl (boven Harlingen) – Terschelling v.v.: 31 augustus heen en 2 september terug

 

bezoek KNRM

Omdat we zouden meedoen aan een pilot van de KNRM om de nieuwe “KNRM Helpt” Flottielje App te testen zijn we ter voorbereiding donderdag avond 30 Augustus nog bij de KNRM in IJmuiden op bezoek geweest met vrijwel de volledige tocht ploeg. Hier werden we eerst getrakteerd op een heerlijk gebakken visje en na de “download” hiervan konden we nieuwste reddingsboot bezichtigen. Type aanduiding is NH1816. (vernoemd naar een hoofd sponsor van de nieuw ontwikkelde boot). Deze nieuwe ontwikkeling heeft geresulteerd in een snellere, stillere en comfortabeler schip. Op het onderwaterschip rust een patent dat gevestigd is door de KNRM samen met Damen Shipyards. Na de bezichtiging hebben we de app installatie en de setup doorgenomen en het “event” aangemeld in het systeem. Toen we de indruk hadden dat e.e.a. zou gaan werken zijn we naar huis gegaan om de laatste zaken te pakken.

 De volgende morgen in alle vroegte laden bij de club en op weg naar ons startpunt bij het gemaal van Roptazijl. Na driftig pakken met het nodige passen en meten en na de lunch genuttigd te hebben lagen we bij overigens prachtige weersomstandigheden keurig volgens plan om klokslag 12:30 op het water, klaar om te vertrekken. Voordat we instapten hadden we allemaal de KNRM app gestart, gps aangezet en ons bij het “event” aangemeld. Ook hadden we ons bij de VC Brandaris aangemeld. Middels de KNRM app konden ze ons volgen. De belangstelling van de zijde van de VC was zeker aanwezig. Misschien omdat de meesten van de verkeersleiders ook actieve Redders schijnen te zijn. 

inpakken

onderweg

De heenreis route voerde ons over de ondiepten van de Ballastplaat. Bij hoogwater en begin afgaand tij vertrokken we richting Noord, en bleven ten oosten van het tot 1 September verboden gebied. Uiteindelijk bereikten we de vaargeul van de Oostmeep en voeren westwaarts tot we de Riepel over konden naar de geul van het Oosterom om deze verder te volgen. Een uitdagende toevalligheid was dat vrijwel op alle boeien de benaming en het nummer ontbrak. Bij navraag later door Jaap bleek dat Rijkswaterstaat nog bezig was de winter schade op te lossen en dat het de bedoeling is dat de nummers weer keurig vermeld worden.
Na totaal 4 uur onderweg te zijn geweest bereikten we ons doel, het Groene strand bij strandpaviljoen de Walvis waar we van de welverdiende bitterballen konden genieten.
Bij afmelden bij de Brandaris kregen we terugkoppeling dat we goed te volgen waren geweest, wat een mooie aanvullend stukje veiligheid zou betekenen in geval er assistentie nodig zou zijn. Wel kregen we te horen dat we een van ons achter hadden gelaten. Bij telling bleek gelukkig dat we compleet aan het strand stonden. Waarschijnlijk dus een kleine vertraging in de signaal verwerking.

Terschelling in zicht

goed aangekomen

kano’s even parkeren voor …….

een welverdiend biertje en bitterballen

Na verzadigd te zijn van de bitterballen togen we met de kano’s op wielen richting de Staatsbosbeheer camping. We liepen hierbij langs de voet van de Brandaris hetgeen wel een extra dimensie gaf aan onze tocht.
Op de camping aangekomen werden de tenten opgezet en werd er gekookt en uiteraard gegeten. Al gauw deed de duisternis zijn intrede en werd het rustig om ons heen. Een snurkje hier en daar deed vermoeden dat er van een welverdiende nachtrust werd genoten.

wandelen door de dorpstraat

met een stop bij de Brandaris

de explosie op de camping

Op onze vrije zaterdag werd er genoten van het weer en werd Terschelling onveilig gemaakt. Jaap en Rob gingen op ontdekkings reis en hebben een lange wandeling gemaakt. Anderen gingen het dorp in voor wat inkopen of om alleen maar wat actie bij de haven te bekijken.

wandelend het eiland verkennen

lekker uit eten

tochtplan maken

Omdat er een kans was op mist de volgende ochtend, de verwachtingen van temperatuur en dauwpunt lagen wel erg dicht bij elkaar, werd er aan een planning voor een alternatieve terugtocht route gewerkt. Uiteindelijk bleek het de zondag ochtend mee te vallen en konden we het oorspronkelijke plan uitvoeren.
Voor vertrek werd de KNRM app weer geactiveerd waarbij een enkeling vergat zijn gps aan te zetten waardoor geen tracking mogelijk was. Nadat de Brandaris weer van ons plan op de hoogte was gebracht waren we zover.

pakken en ontbijten in het donker

Om halfacht in de boot bij het Groene strand en eerst met afgaand tij door het Schuitengat richting de Vliestroom. Hier kwamen we rond de kentering aan en konden gebruik maken van het opkomende tij om de vaargeulen via de Blauwe Slenk en de Pollendam (waar de sterkste stroom staat) te volgen tot aan Harlingen haven. Vanaf Harlingen haven nog een klein stukje door via het Kimstergat om uiteindelijk bij ons vertrekpunt uit te komen. Na 5 uur peddelen konden we de stramme benen strekken, een paar bad nimfen verjagen en uitpakken en klaarmaken voor de thuisreis.

Al met al een zeer geslaagd weekeinde, mede dankzij het prachtige weer en het altijd weer aangename gezelschap.

Freek

Voor alle foto’s klik hier

 

 

 

 

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Gas, water en afvoer weer bruikbaar

Na nog een dagje doorhalen zijn alle aansluitingen op de vereniging weer in gebruik. Hiermee is de eerste fase afgerond.

Volgende week gaan Buurman & Buurman verder met fase twee, het plaatsen van een afsluitbare kast over de aansluitingen. Voor deze werkzaamheden wordt er niets afgesloten. Hoogstens de stroom voor zeer korte tijd.

Buurman & Buurman

Gepost in Algemeen | 2 Reacties

Vroege Vogels

Deelnemers Nel, Erik, Jeroen, Femke, Mathijs, Hilde, Jan-Cees, Alex, Elly, Birgit, Dirk en Jeannette.

De foto’s van Jeroen en Alex zijn hier te zien.

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Gas, water en afvoer .

Vandaag zijn Buurman & Buurman bezig geweest met het aanpassen van de gas, water en afvoer aansluitingen op ons drijvend clubgebouw. Daar we een deel van het beton hebben weggezaagd en daar een nieuw stuk aan hebben gestort, konden we het niet afmaken, want het beton moet eerst uitharden.

Morgenmiddag is het beton voldoende uitgehard en kan alles weer aangesloten worden. Tot die tijd is er alleen elektriciteit. De wc’s en douches kunnen en mogen tot die tijd niet worden gebruikt.

Buurman & Buurman

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Dagje Loosdrecht

Elke keer als er een tocht wordt gemaakt, komt er steevast een ongemakkelijk moment: wie maakt het verslag? Als ik voor mezelf spreek, moet ik beroepshalve al zoveel schrijven dat ik een kanotochtje graag aangrijp als ontspanning zonder dat ik wéér creatief moet zijn. Omdat ik dat van anderen ook niet wilde verlangen, ben ik er dan ook niet over begonnen bij onze Loosdrechttocht.

Ik merk echter dat ik de behoefte heb om alle deelnemers te bedanken voor hun komst: wat was het leuk om jullie te ontvangen! Acht kwamen over land – Leen, Marian, Frans, Adri, Jacqueline, Ab, Jos, Jeannette – en drie via het water: Femke, Frank en Sophie waren de dag ervoor al vanaf de club vertrokken en hadden overnacht in Breukelen.

De tocht was kort maar krachtig. Eerst een kruip-sluipdoorroute naar de plas. We waren nog maar nauwelijks de bush ingekoerst of Leen brak zijn… stoeltje. Daar schoot hij het gebladerte in. Na een professorisch herstel ging het door naar het grote water. Dat was best pittig, maar eenmaal aan de overkant gelukkig enthousiaste reacties.

De Vuntus bood juist heel rustig vaarwater en een prettige lunchplek. Daarna maakten we ons op voor de volgende oversteek: een echt eierdoos-avontuur zo bleek. Dat werd me als vaarleider al gauw te machtig, maar Frank nam het naadloos over (veel dank)! Hij loodste ons veilig naar de Oostelijke Drecht en toen was het verder een eitje (zonder doos haha).

Bij de borrel kwam ook Marijke aan, met ons dagelijks brood en nog wat lekkere dingen. Het eten vond ik supergezellig, ik had wat voorbereid en iedereen sloeg aan het snijden, schalen opmaken, garnalen roosteren enz. Marian maakte een heerlijke salade en Ab had voor de wijn gezorgd. Later stonden anderen juist weer hun mannetje bij het afwassen en opruimen, voordat ik het wist was op initiatief van Frans mijn auto ingeladen en klaar voor vertrek, echt top! Ik heb ervan genoten jullie allen te kunnen ontvangen en van jullie enthousiasme, dank!

Julienne

Klik hier voor de foto’s van Frank.

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie