Roptazijl (boven Harlingen) – Terschelling v.v.: 31 augustus heen en 2 september terug

 

bezoek KNRM

Omdat we zouden meedoen aan een pilot van de KNRM om de nieuwe “KNRM Helpt” Flottielje App te testen zijn we ter voorbereiding donderdag avond 30 Augustus nog bij de KNRM in IJmuiden op bezoek geweest met vrijwel de volledige tocht ploeg. Hier werden we eerst getrakteerd op een heerlijk gebakken visje en na de “download” hiervan konden we nieuwste reddingsboot bezichtigen. Type aanduiding is NH1816. (vernoemd naar een hoofd sponsor van de nieuw ontwikkelde boot). Deze nieuwe ontwikkeling heeft geresulteerd in een snellere, stillere en comfortabeler schip. Op het onderwaterschip rust een patent dat gevestigd is door de KNRM samen met Damen Shipyards. Na de bezichtiging hebben we de app installatie en de setup doorgenomen en het “event” aangemeld in het systeem. Toen we de indruk hadden dat e.e.a. zou gaan werken zijn we naar huis gegaan om de laatste zaken te pakken.

 De volgende morgen in alle vroegte laden bij de club en op weg naar ons startpunt bij het gemaal van Roptazijl. Na driftig pakken met het nodige passen en meten en na de lunch genuttigd te hebben lagen we bij overigens prachtige weersomstandigheden keurig volgens plan om klokslag 12:30 op het water, klaar om te vertrekken. Voordat we instapten hadden we allemaal de KNRM app gestart, gps aangezet en ons bij het “event” aangemeld. Ook hadden we ons bij de VC Brandaris aangemeld. Middels de KNRM app konden ze ons volgen. De belangstelling van de zijde van de VC was zeker aanwezig. Misschien omdat de meesten van de verkeersleiders ook actieve Redders schijnen te zijn. 

inpakken

onderweg

De heenreis route voerde ons over de ondiepten van de Ballastplaat. Bij hoogwater en begin afgaand tij vertrokken we richting Noord, en bleven ten oosten van het tot 1 September verboden gebied. Uiteindelijk bereikten we de vaargeul van de Oostmeep en voeren westwaarts tot we de Riepel over konden naar de geul van het Oosterom om deze verder te volgen. Een uitdagende toevalligheid was dat vrijwel op alle boeien de benaming en het nummer ontbrak. Bij navraag later door Jaap bleek dat Rijkswaterstaat nog bezig was de winter schade op te lossen en dat het de bedoeling is dat de nummers weer keurig vermeld worden.
Na totaal 4 uur onderweg te zijn geweest bereikten we ons doel, het Groene strand bij strandpaviljoen de Walvis waar we van de welverdiende bitterballen konden genieten.
Bij afmelden bij de Brandaris kregen we terugkoppeling dat we goed te volgen waren geweest, wat een mooie aanvullend stukje veiligheid zou betekenen in geval er assistentie nodig zou zijn. Wel kregen we te horen dat we een van ons achter hadden gelaten. Bij telling bleek gelukkig dat we compleet aan het strand stonden. Waarschijnlijk dus een kleine vertraging in de signaal verwerking.

Terschelling in zicht

goed aangekomen

kano’s even parkeren voor …….

een welverdiend biertje en bitterballen

Na verzadigd te zijn van de bitterballen togen we met de kano’s op wielen richting de Staatsbosbeheer camping. We liepen hierbij langs de voet van de Brandaris hetgeen wel een extra dimensie gaf aan onze tocht.
Op de camping aangekomen werden de tenten opgezet en werd er gekookt en uiteraard gegeten. Al gauw deed de duisternis zijn intrede en werd het rustig om ons heen. Een snurkje hier en daar deed vermoeden dat er van een welverdiende nachtrust werd genoten.

wandelen door de dorpstraat

met een stop bij de Brandaris

de explosie op de camping

Op onze vrije zaterdag werd er genoten van het weer en werd Terschelling onveilig gemaakt. Jaap en Rob gingen op ontdekkings reis en hebben een lange wandeling gemaakt. Anderen gingen het dorp in voor wat inkopen of om alleen maar wat actie bij de haven te bekijken.

wandelend het eiland verkennen

lekker uit eten

tochtplan maken

Omdat er een kans was op mist de volgende ochtend, de verwachtingen van temperatuur en dauwpunt lagen wel erg dicht bij elkaar, werd er aan een planning voor een alternatieve terugtocht route gewerkt. Uiteindelijk bleek het de zondag ochtend mee te vallen en konden we het oorspronkelijke plan uitvoeren.
Voor vertrek werd de KNRM app weer geactiveerd waarbij een enkeling vergat zijn gps aan te zetten waardoor geen tracking mogelijk was. Nadat de Brandaris weer van ons plan op de hoogte was gebracht waren we zover.

pakken en ontbijten in het donker

Om halfacht in de boot bij het Groene strand en eerst met afgaand tij door het Schuitengat richting de Vliestroom. Hier kwamen we rond de kentering aan en konden gebruik maken van het opkomende tij om de vaargeulen via de Blauwe Slenk en de Pollendam (waar de sterkste stroom staat) te volgen tot aan Harlingen haven. Vanaf Harlingen haven nog een klein stukje door via het Kimstergat om uiteindelijk bij ons vertrekpunt uit te komen. Na 5 uur peddelen konden we de stramme benen strekken, een paar bad nimfen verjagen en uitpakken en klaarmaken voor de thuisreis.

Al met al een zeer geslaagd weekeinde, mede dankzij het prachtige weer en het altijd weer aangename gezelschap.

Freek

Voor alle foto’s klik hier

 

 

 

 

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Gas, water en afvoer weer bruikbaar

Na nog een dagje doorhalen zijn alle aansluitingen op de vereniging weer in gebruik. Hiermee is de eerste fase afgerond.

Volgende week gaan Buurman & Buurman verder met fase twee, het plaatsen van een afsluitbare kast over de aansluitingen. Voor deze werkzaamheden wordt er niets afgesloten. Hoogstens de stroom voor zeer korte tijd.

Buurman & Buurman

Gepost in Algemeen | 2 Reacties

Vroege Vogels

Deelnemers Nel, Erik, Jeroen, Femke, Mathijs, Hilde, Jan-Cees, Alex, Elly, Birgit, Dirk en Jeannette.

De foto’s van Jeroen zijn hier te zien.

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Gas, water en afvoer .

Vandaag zijn Buurman & Buurman bezig geweest met het aanpassen van de gas, water en afvoer aansluitingen op ons drijvend clubgebouw. Daar we een deel van het beton hebben weggezaagd en daar een nieuw stuk aan hebben gestort, konden we het niet afmaken, want het beton moet eerst uitharden.

Morgenmiddag is het beton voldoende uitgehard en kan alles weer aangesloten worden. Tot die tijd is er alleen elektriciteit. De wc’s en douches kunnen en mogen tot die tijd niet worden gebruikt.

Buurman & Buurman

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Dagje Loosdrecht

Elke keer als er een tocht wordt gemaakt, komt er steevast een ongemakkelijk moment: wie maakt het verslag? Als ik voor mezelf spreek, moet ik beroepshalve al zoveel schrijven dat ik een kanotochtje graag aangrijp als ontspanning zonder dat ik wéér creatief moet zijn. Omdat ik dat van anderen ook niet wilde verlangen, ben ik er dan ook niet over begonnen bij onze Loosdrechttocht.

Ik merk echter dat ik de behoefte heb om alle deelnemers te bedanken voor hun komst: wat was het leuk om jullie te ontvangen! Acht kwamen over land – Leen, Marian, Frans, Adri, Jacqueline, Ab, Jos, Jeannette – en drie via het water: Femke, Frank en Sophie waren de dag ervoor al vanaf de club vertrokken en hadden overnacht in Breukelen.

De tocht was kort maar krachtig. Eerst een kruip-sluipdoorroute naar de plas. We waren nog maar nauwelijks de bush ingekoerst of Leen brak zijn… stoeltje. Daar schoot hij het gebladerte in. Na een professorisch herstel ging het door naar het grote water. Dat was best pittig, maar eenmaal aan de overkant gelukkig enthousiaste reacties.

De Vuntus bood juist heel rustig vaarwater en een prettige lunchplek. Daarna maakten we ons op voor de volgende oversteek: een echt eierdoos-avontuur zo bleek. Dat werd me als vaarleider al gauw te machtig, maar Frank nam het naadloos over (veel dank)! Hij loodste ons veilig naar de Oostelijke Drecht en toen was het verder een eitje (zonder doos haha).

Bij de borrel kwam ook Marijke aan, met ons dagelijks brood en nog wat lekkere dingen. Het eten vond ik supergezellig, ik had wat voorbereid en iedereen sloeg aan het snijden, schalen opmaken, garnalen roosteren enz. Marian maakte een heerlijke salade en Ab had voor de wijn gezorgd. Later stonden anderen juist weer hun mannetje bij het afwassen en opruimen, voordat ik het wist was op initiatief van Frans mijn auto ingeladen en klaar voor vertrek, echt top! Ik heb ervan genoten jullie allen te kunnen ontvangen en van jullie enthousiasme, dank!

Julienne

Klik hier voor de foto’s van Frank.

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Oefenen op de Oosterschelde

Grootwater: oefendag technieken op de Oosterschelde
Zondag 12 augustus 2018

 Aangezien deze dag omschreven werd als “oefendag voor beginners” durfde ik het wel aan om me op te geven voor een kajaktocht over de Oosterschelde. Negen deelnemers meldden zich op deze zondagochtend bij de Schelphoek met Jaap als tochtleider. Het bekende ritueel ontvouwde zich: afladen van de kajaks van de trailer en de boten laden met alles wat je zoal nodig kan hebben gedurende een tocht over groot water. Vervolgens de dresscode van het groot water volgen en wetsuit, zwemvest en winddicht jack aantrekken. Jaap gaf in een korte briefing de nodige instructies en lichtte de route van vandaag toe met een kaart van het gebied. De meeste van ons hadden een sleeplijn bij zich voor een van de oefeningen van vandaag.

 

Als “gevorderd beginner” was ik zonder twijfel de minst ervaren deelnemer van de groep. Na vertrek vond ik het open water behoorlijk intimiderend. Huizenhoge golven die mijn bootje tot een speelbal maakten, gefocust peddelen en afwachten tot mijn zwemvest zijn dienst ging bewijzen. De aanvankelijke nervositeit sloeg gelukkig snel om in vertrouwen en die huizenhoge golven bleken bij  nader inzien de halve meter lang niet te halen. De overige peddelaars leken geen moment onder de indruk van de deining en stuurden hun kajaks kalm in westelijke richting, tegen de wind en stroming in.

  Ergens halverwege de Schelphoek en de eerste pauzeplaats werd geoefend met het gebruik van sleeplijnen. In geval van nood kun je zo een collega slepen die zelf niet meer in staat is om te peddelen en bijvoorbeeld door wind en/of stroming op de klippen dreigt te lopen. Kortom, in een echte noodsituatie wil je in enkele slagen snel langszij komen, je lijn vastklikken aan de boeg van de hulpbehoevende en snel wegpeddelen naar veiliger wateren. Daar zit het grote belang van steeds weer opnieuw oefenen, want die snelheid van handelen ontbrak zeker in het begin nogal.

Allemaal leuk, dat oefenen op volle zee, maar ik was eigenlijk te druk met niet om te slaan en dan moest ik ook nog goochelen met sleeplijnen? Mijn zorg was ongegrond, zolang je je ontspanning weet te behouden krijgen die golven je niet te pakken!

 Dankzij Frank landden we later aan bij een idyllisch strandje dat aanvankelijk aan het zicht onttrokken werd door het havenhoofd van het haventje van Burghsluis. Hij wist echter van het bestaan van dit strandje, zodat aanlanden op een stenige waterkant ons bespaard bleef. Samen met het onverminderd mooie weer maakte het een ideale setting voor de lunch. Inmiddels hadden we niet meer dan zes kilometer afgelegd, maar de omstandigheden weken dan ook behoorlijk af van een kalm vlakwatertochtje.

 De terugweg was een heel ander verhaal, wind en stroming stuwden ons terug zonder dat we veel hoefden te doen. Net als op de heenweg bleven we net naast de vaargeul door de boeien aan bakboord te houden. Verder naar het zuiden was niet mogelijk omdat de wateren rond de Roggenplaat verboden terrein zijn. Bizar om te zien dat de ene na de andere zeilboot vanuit het oosten recht op ons af kwam, veelal buiten de vaargeul. We hielden echter de groep compact en maakten waar nodig ruimte voor de verdwaalde zeilboten.

Bij nadering van de Schelphoek draaiden we naar het noordoosten en staken we de vaargeul over voor de laatste kilometer naar ons startpunt. Nu hadden de wind helemaal vol in de rug en al surfend over de golven gleden we de haven in. Inmiddels zat ik helemaal ontspannen in m’n bootje en ging vol bravoure een beetje steunen terwijl de golven me voortstuwden. Toch jammer en niet al te best voor mijn ego om vrijwel onmiddellijk ondersteboven te gaan. Letterlijk met zicht op de haven… De voor later geplande reddingsoefeningen werden noodgedwongen iets naar voren gehaald en ik werd weer in mijn bootje geholpen. Overigens werd de reddingsoperatie veilig gesteld door een derde kajakker die ons per sleeplijn uit de buurt trok van de snel naderende oever vol basaltblokken. Zeker, we moeten nog veel oefenen, meer routine opbouwen. De redding duurde wat te lang, de sleeplijn had sneller gemoeten, allemaal waar. Maar aan de andere kant: alles kwam goed dankzij de aanwezige kennis en ervaring. Hoewel niet perfect, wordt wel duidelijk hoe essentieel deze vaardigheden zijn.

 Kajak leeggepompt en naar de caissons gepeddeld. Enorme kolossen van beton en gecorrodeerd staal waar je bij laag water naar binnen kan varen. Goede oefening om door de smalle doorgangen te varen en tegelijkertijd de scherpe oesters te vermijden die massaal aan de roestige steunbalken groeien. Daarna een boegroer met de peddel gedaan: snelheid maken en je peddel aan de voorzijde van je boot onder een hoek in het water steken, gevolgd door een spectaculaire draai!

 In de luwte van de caissons een andere oefening. Snelheid maken en je peddel verticaal in het water steken, direct naast je boot. Door vervolgens een kleine hoek te maken met het blad van je peddel kun je je zijwaarts verplaatsen. Jaap riep enthousiast dat ik het heel goed deed! Ik kon zijn compliment nog nét horen voor ik mezelf weer vakkundig ondersteboven positioneerde onder mijn kajak… Prima uitvoering, gebrekkige afronding.

 Na de tweede pauze was het tijd voor meer reddingsoefeningen. De zeven meest onvermoeibare peddelaars keerden terug naar de caissons. Ik had inmiddels wel genoeg de rol gespeeld van drenkeling dus mocht ik eens iemand redden. Zo waren we allemaal druk bezig met redden, gered worden, de hielhaak, kiwi, wokkelen, x-reddingen, boten leeg laten laten lopen en leegpompen en gedurende al deze handelingen de nodige commando’s uitdelen aan de diverse drenkelingen. Daarna nog een beetje op je dek gaan zitten, staan in je kajak en het nodige eskimoteren.

 En zo kwam een einde aan een dag vol gezelligheid, humor, genieten van een nationaal park en het aanscherpen van vaardigheden. Complimenten aan Jaap voor de superbe begeleiding. Zoals men pleegt te zeggen in Zeeland: het is een schone dag geweest.

Daniël

 

Voor alle foto’s klik hier

 

 

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Examen KVA

Voor het eerst werd bij Kano Rijnland een KVA-(Kajak Vaardigheid A)-opleiding verzorgd.

Deze opleiding wordt steeds meer voor tochten en cursussen (o.a. grootwater) als minimale eis verplicht gesteld om te mogen deelnemen.
Reden voor een aantal mensen  van de kanovereniging om deze opleiding te willen gaan volgen en een mooie uitdaging voor instructeurs van Kano Rijnland om deze opleiding voor op de eigen locatie te organiseren. Voor de cursus werd 1 gastinstructeur ingevlogen, wat het totaal aan instructeurs op 9 bracht.

De cursisten kregen in totaal 8 lessen en nog een theorie-avond met o.a. EHBO. Ook de wintertrainings-avonden gingen deels over KVA-onderwerpen, zoals de vaarregels en onderwerpen als uitrusting en onderkoeling.

 

Hieronder volgt een indruk van alle deelnemers:

Er waren wel 9 instructeurs die hun uiterste best deden om onze kanokunde te verbeteren. Zelfs buiten de lesuren om. En overdag werden extra inhaallessen georganiseerd.

Er werd kanopolo op een poloveldje gedaan met een zeekajak. Hoe gek én leerzaam wil je het hebben.
Er werd zittend op het achterdek van de kano geslalomd om de boeien van het poloveld. Zo goed voor het zelfvertrouwen!
Er werd een mooie slag aangeleerd, maar wel door een virtuele kabouter op de voorplecht elke keer een stomp tegen zijn neus te geven. En de lage steun werd aangeleerd door een denkbeeldige eend met een harde klap op de kop te slaan. Maar juist deze ‘eend’ hielp sommigen over de angst voor de lage steun heen. Altijd gedacht dat kanovaarders lieve, aardige, sportieve mensen en vooral natuurliefhebbers waren… tja als het maar werkt.
Er werd waargenomen dat het wel een beetje vreemd was om de gastinstructeur met zijn bovenlichaam nagenoeg dwars in zijn kajak te zien zitten, als ware zijn onderlijf niet aanwezig. Maar zo werd wel goed het achterstevenroer aan ons duidelijk gemaakt.
Er werd met prachtig door de instructeurs gemaakt lesmateriaal gewerkt; pijlen op peddelbladen geplakt, boeien van lege plastic flessen aan bakstenen in het water, Miss Rijnland, bootjes van hout en papier, houten bruggen met alle mogelijke verwisselbare verlichting, waarmee cursisten op hun buik op de grond alle mogelijke situaties konden nabootsen. ‘
Er werd door cursisten veel met elkaar geoefend en opbouwende kritiek aan elkaar geleverd.

Er werd lekker geoefend en nog meer gelachen. Vooral veel gelachen.Het was een gezellige groep cursisten.  En het waren bovenal enthousiaste, bevlogen instructeurs.
Door de inzet van de verschillende instructeurs en het zo op verschillende manieren aangeboden krijgen van de lesstof, kon iedereen er voor hem/haar juiste manier uithalen, wat geleerd moest worden .

Het theoretische examen werd door iedereen ruimschoots gehaald, niet omdat het te makkelijk was, maar vooral omdat iedereen er serieus mee bezig was geweest.
Het praktische examen werd een feestje. Aanvankelijk niet voor allen, want het bleef natuurlijk wel een examen. Maar alle cursisten hadden door de enthousiaste inzet van onze instructeurs genoeg zelfvertrouwen opgebouwd om het examen te halen.

En jawel, we hebben het toch maar mooi allemaal gehaald!

Alle instructeurs: Arjan, Walter, Rein, Freek, Berend, Mathijs, Tjeerd, Manon en Anthony,  allemaal namens alle cursisten, hartstikke bedankt.

De foto’s zijn hier te zien.

Birgit

Gepost in Kanovaardigheid | Plaats een reactie

Waterborn op 25 juli

Daar staan we dan te zweten op de steiger, een veel te hete zomerwoensdagavond verpakt in lang neopreen en anorak.  Deze avond stappen we niet in maar naast de kayak.  Om te zwemmen.  Want hoe is het eigenlijk om lang in het water te liggen, hoe comfortabel blijft het?  We beginnen met de sprong in het water en simuleren dat we de haren droog willen houden.  Dat willen we niet, want het is veel te warm.  We springen met slaande armen en trappende benen in het water, niet iedereen houdt de haren droog.

Vervolgens proberen we warm te blijven in het zogenaamde ijskoude water. we vormen een cirkeltje en drijven tegen elkaar aan.  Dat blijkt best aangenaam, zeker als je zelf binnenin de cirkel mag drijven.  Dan een stukje zwemmen.  Eerst schoolslag, dan een zijwaartse variant, op de rug en dan de borstscrol.  Die laatste heb ik nooit gekund, de zijwaartse schoolslag voelt het meest comfortabel.  Ik merk al snel dat ik een kajakker ben en geen zwemmer.  De steiger is misschien 100 meter weg, maar het idee dat ik weer terug moet zwemmen voelt als een hele opgave.  Hoe zou dat zijn als het water nog niet door de zomerzon opgewarmd is?  Laatste zwemoefening is een leuke, het treintje.  Je zwemt rugslag met je voeten onder de oksels van degene onder je.  Voortstuwing doe je synchroon met je armen.  Zo zwommen we met z’n vieren een stukje.  Wat vooral opviel was dat dit het teamwork was, goede samenwerking.  1 persoon geeft de maat aan, de rest volgt en dat voelde voor iedereen als vertrouwd.  Vervolgens reddingszwemmen; iemand vervoeren door zwemvest als houvast te gebruiken.

Laatste oefening; hoe haal je iemand uit het water?  Oplossing: Je draait iemand achterstevoren voor de steiger, pakt de drenkeling onder de bovenarm en vervolgens til je die persoon met z’n tweeen uit het water.

Het was weer een fijne avond.  Inmiddels flink afgekoeld, maar met dit weer nog steeds niet koud.  Nu naar huis, nat worden onder een lauwe douche…

Maarten

Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

In de watten gelegd

Friesland weekeinde vlakwater 3-6 augustus 2018

Op uitnodiging van Annelies en Jantien Schouten – Ten Cate, twee oud leden die naar een huis aan het water in Workum zijn verhuisd verbleven tien Rijnlanders in Friesland: Jos, Jaap, Erik, Nel, Marijke, Gezinus, Jan Cees, Marian, Juliënne en ik.

Juliënne had in overleg met Annelies en Jantien het verblijf en alles daar omheen voorbereid.

Daardoor kwamen we op een prima camping op een klein half uur varen van Workum, ‘It Gouden Plakje’: Goed sanitair, ruime plek en koelkasten voor de tentjesmensen. Bovendien had Jos voor de zekerheid een koelbox mee. Genoeg koele plek voor onze etenswaren, bier, fris en witte wijn.

Het enige wat een beetje ontbrak was een comfortabele instapplek. Gelukkig waren de mensen die van de camping huisjes aan het water huurden, zo vriendelijk om hun privé tuintjes aan het water hiervoor ter beschikking te stellen. Als we terugkwamen, stonden ze alweer klaar om ons te helpen.

Marco en Jaap hadden zich ontfermd over het nautische deel. Dankzij hen – en de gunstige ligging van de camping- voeren we prachtige routes. Over ruim water met verre horizonten en dan weer door kronkelende ondiepe watertjes vol lelies, dicht riet en langs de oevers de zoetste bramen ooit.

De wateren hadden poëtische namen als Grons, Sânmar, Idzegeaster Poel, Yntiemasleat en de Heidenskipster feart. Die laatste dankt zijn naam aan het oude dorpje It Heidenskip. Me altijd afgevraagd wat het Heidenskip was: Een recreatieschap met heide? Jaap, geboren en getogen Fries, wist het antwoord. Het buurtschapje had heel in het begin geen eigen kerkgebouw. Hoewel de bewoners net zo gelovig waren als hun tijdgenoten werden ze heidenen genoemd en hun woonplaats het Heiden – schap. Het gehucht er naast heet trouwens De Hel.

De avond van aankomst brachten Annelies en Jantien in hun mooie motorbootje allerlei dranken en een luxe verzameling van lekkernijen mee. Op het beschaduwde terras van het huisje waarin Gezinus, Nel, Juliënne en Erik verbleven deden we ons daaraan tegoed.

Mede vanwege de hitte deden we het op de vaardagen rustig aan. Sommigen voor het ontbijt een rondje van vijf kilometer. Met de complete ploeg vertrokken we om tien uur en kwamen na een rustige tocht met zwempauzes rond vieren weer op de camping.

Zaterdag sloten Annelies en Jantien zich vanuit Workum bij ons aan en voeren het grootste deel van de route met ons. De Rijnlanders voeren terug naar de camping en en fristen zich op voor het avondeten in restaurant D’Ald Herberch in Gaastmeer. In tegenstelling tot de rust op het water zat het binnen en buiten stampvol. De bediening en de keuken konden het goed aan, zodat alles op rolletjes liep. Bij het laatste daglicht kwamen we op de camping en konden daarna van een heldere sterrenhemel genieten.

Zondag voeren we zonder onze Workumsen. Zij waren namelijk het uitgebreide avondeten voor ons aan het voorbereiden. Wel legden we tegen het eind van de tocht bij hen aan.

Deze dag was ook de verjaardag van Jaap. Die vond het leuk om deze dag op het water en in zijn geboorteprovincie door te brengen.

 

 

 

Een andere feestelijkheid was de doop van Nel haar nieuwe boot. Een Perception Essence 16 voet.

Ze zat er stabiel in en ging als een speer. Ze is nu het derde lid dat voor zichzelf een Perception Essence heeft gekocht vanwege de comfortabele zit die de goede vaareigenschappen niet belet.

Zou het – met het oog op de stijgende gemiddelde leeftijd van de kanovaarders  – een idee zijn om bij volgende aankopen van boten eens aan dit type te denken?

Over het algemeen was het redelijk rustig op het water. Alleen op Lange Fliet, deel van de hoofdroute van Workum naar Heeg, was het zondag  avondspits met grote schepen die soms zo hard  gingen dat ze echt nare golven maakten. Ik was blij recent vele oefeningen te hebben gedaan in de cursus kanovaardigheden A en nog flink op één van hen kon schelden tijdens het gedwongen manoevreren.

Het schelden hielp trouwens wel. Hij ging en bleef zacht varen.

 

 

 

 

Aan het eind van de zondag middag kwam het sinterklaasbootje uit Workum weer aan. Deze keer met grote pannen warm eten en schalen met salades. Speciaal voor Gezinus, die sommige dingen niet lust of verdraagt, serveerden onze gastvrouwen iets anders.

Na afloop zwaaiden we Annelies en Jantien voor (voorlopig) de laatste keer uit.

Maandag was het na een mooi tochtje in de ochtend tijd om in te pakken en op te laden.

Dank voor het vervoer terug en afladen van mijn kano, zodat ik mijn verblijf in Friesland kon voortzetten.

Foto’s van Nel zijn hier te zien.

Ab Kuling

Gepost in Verslagen, Vlakwater | 1 Reactie

Bergseplassen

‘Als de wind zo sterk was als tijdens mijn proefvaart, dan waren we niet aan de Bergseplassen toegekomen,’  zo luidt de waarschuwing van Gert. Maar de steiger aan de Bergse zijde van de Rottedijk ligt er nu vredig bij, zonder overslaande golven. Op de Rotte was weinig te merken van de wind, maar nu moet er hard gewerkt worden om in een stevige bries naar de brug te varen die naar de tweede plas leidt. Een mooie plas waar Gert ons tussen de vele eilandjes leidt, omringd door luxe villa’s, eenvoudige tuinhuisjes en een in verval geraakt Van der Valk Hotel.

Terug naar de Rotte hoeft er niet te worden overgedragen maar gaan we door de sluis. Die is gratis maar Gert geeft de sluiswachter ‘een stevige fooi’ om hem gunstig te stemmen. Verstandig want ik kan je zo een aantal geintjes vertellen die sluiswachters met kanovaarders uithalen, waarschijnlijk omdat ze afwijken van ‘normale’ (lees: gemotoriseerde) schippers.

In de aankondiging van de tocht was geadviseerd om een regenjack mee te nemen vanwege de kans op een verdwaalde bui. We krijgen een paar spetters, gelukkig maar anders had mijn geloofwaardigheid als weerman een flinke deuk opgelopen. Het blijft bij een lichte, korte bui en de jasjes gaan na de sluis alweer snel uit. Onder een bewolkte hemel varen we in anderhalf uur terug naar de instapplek bij Bleiswijk.

Foto’s van Jeroen zijn hier te zien.

Jaap

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie