Storm Bella

De storm van twee dagen geleden heeft ook bij Kano Rijnland haar sporen achter gelaten. Zo is er een polodoeltje omgewaaid, dat gebeurd wel vaker, maar heeft ook onze provisorisch gebouwde kleedruimte naast de trailers het geweld niet overleefd. Verwonderlijk is het overigens niet. De palen waar omheen het geheel is opgebouwd staan niet echt diep in de grond en het dak lag hier weer, op een paar schroeven na, los bovenop.

Normaal gesproken zou het Buurman & Buurman team, op de eerst volgende zaterdagochtend, meteen werk hebben gemaakt om deze bouwval te repareren, maar de huidige lockdown verbied het ons eenvoudig. Daar de laatst genoemde situatie ook heeft gezorgd dat het gebruik van onze locatie niet intensief wordt gebruikt, wordt de inmiddels onbekleedkamer verklaarde ruimte mogelijk niet echt gemist en zullen we pas met herstellen beginnen na de huidige lockdown. Tot die tijd zal het beeld van de foto helaas het uitzicht bepalen.

Buurman & Buurman.

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Stierenbrug dicht

Na de Langebrug is sinds 23 november ook de Leiderdorpsebrug (beter bekend als de Stierenbrug) afgesloten voor alle vaarverkeer, incl. kano’s. De afsluiting is nodig voor het groot onderhoud en duurt tot 29 januari. Dus wie vanaf de club de stad in wil en niet wil overdragen, zal moeten omvaren via de Dwarswetering of de Vrouwenvaart.

Zie Provincie Zuid-Holland voor meer details over de afsluiting.

Jaap

 

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Op de Waal

Waaltocht 4 oktober 2020

Gisteren op De Waal gevaren, Jaap, Saskia, Marjan, Tjeerd, Berend, Mathijs, Frank en Sophie.
De voorspelde regen bleef uit en ik had een buitenlandgevoel, de rivier is zo anders dan onze vaarten en plassen.

We zijn gestart in Gorinchem, met zijn middeleeuwse gebouwen, vanaf een vuile parkeerplaats waar een politiewagen doorheen rijdt.

De tocht: Oversteken, stroomopwaarts en in Woudrichem de haven in, oude
boten, een speedboot en een grote muur, vestingsstad.
Verder tegen de stroom in passeren we slanke koeien, schapen, slot
Loevestein en een gewatteerde, zwarte, visser. “Je hebt je warm aangekleed” zeg ik, “jij ook!” zegt hij en glimlacht zijn witte tanden bloot.

Frank surft op golven van schepen en wind, de rest vaart tussen de kribben, de wind zet aan. Op de terugweg steken wij over en dat hebben we geweten, golven, klapoters en de nu stevige wind testen de vermogens van boot en bemanning. De dynamiek doet ook dingen met onze geest, aanvaringen, dieptepunten, herlevingen en overwinningen.

Een schipper roept ons toe vanaf zijn enorme schuit, of we een lift willen, “we hebben nog wel wat ruimte!”, we zwaaien naar elkaar.
Eenmaal aan de kant onthullen Tjeerd en Frank hun truc, ze zetten geen roer maar gebruiken hun scheg om de kribben te ronden. “Daar komen jullie nu mee !” We nemen in vrede afscheid.

Sophie

Meer foto’s vind je hier
Gepost in Algemeen, Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Workshop groenlandpeddelen met Frank Rensen

Op zaterdag 20 september was Frank Rensen te gast bij Kano Rijnland. Als specialist in het gebruik van de groenlandpeddel is hij dé ideale persoon om onze leden te introduceren in deze techniek. Steeds meer leden varen met een groenlandpeddel, sommigen met een houten, anderen met een carbon exemplaar, en er zijn zelfs leden die al een hele collectie bezitten en die nooit meer met een euro-peddel varen.

Dankzij het mooie nazomerweer konden we in de zon de theorieles van Frank volgen. Hij vertelde ons dat de groenlandpeddel in de loop van honderden jaren is geëvolueerd. Voor de bewoners van de Arctische regio was kayakken geen hobby of recreatie, maar iets waar hun leven letterlijk van afhing. De belangrijkste eisen die aan een peddel werden gesteld waren efficiëntie en veiligheid. Een kayakker kon het zich namelijk niet veroorloven om moe te worden. Als hij dat wel deed, zou hij fouten maken. En als je fouten maakte, kwam je waarschijnlijk niet meer thuis. Ook voor de hedendaagse kayakker geldt dat hij of zij bij langere tochten minder snel vermoeid zal raken. En op de juiste manier gebruikt voorkomt de peddel belasting van de schouders, armen en polsen.

Groenlandpeddels kunnen zoals gezegd van hout of van carbon zijn, en ze kunnen optioneel zijn voorzien van zogenaamde schouders. De meeste peddels hebben een dubbel-symmetrisch ontwerp. Uitzondering zijn de aleut peddels, die aan één kant zijn voorzien van een rib die helpt om je slag extra krachtig te maken. En dan is er ook nog de stormpeddel, die zo kort is dat je deze bij elke slag door je handen moet laten glijden.

Doordat de peddelbladen niet gedraaid zijn is er geen sprake van een ‘hoek’. Je hoeft dus nooit bang te zijn om je peddel op zijn kop of achterstevoren vast te houden. Dat maakt de peddel ook perfect om mee te rollen. In tegenstelling tot bij een europeddel hoef je namelijk nooit na te denken of je peddelblad wel in de juiste positie op het water ligt.

 

Frank vatte de techniek van het groenlandvaren voor ons samen met het acroniem CIHAL:

C voor canted stroke.  Wanneer je een groenlandpeddel verticaal insteekt, dan is deze gevoelig voor ‘flutter’. Daarom vaar je met een iets gekantelde slag; de bovenzijde van de peddel helt heel lichtjes naar voren.

I voor insteek. Met een groenlandpeddel steek je je peddel dieper in dan met een euro-peddel. Je hand raakt het wateroppervlak. Doordat de peddel ook geen druipring heeft worden je handen dus nat, en dat kan in de winter een nadeel zijn (maar daar hebben ze neopreen handschoenen voor uitgevonden). Met behulp van de canted stroke snijdt je peddel door het water en kun je werkelijk muisstil varen.

H voor hoog versus laag varen. Met de groenlandpeddel zijn beide mogelijk. Wanneer je hoog vaart zul je meer snelheid kunnen maken, de peddel werkt dan bijna als een propellor. Wanneer je wat lager vaart zul je merken dat je een stuk minder snel moe wordt.

A voor armen. Wanneer je voor de insteek je armen strekt, word je gedwongen om de rompdraai toe te passen, en je peddel omstreeks je heupen weer uit te halen. Je slag is dus vrij kort. De kunst van het groenlandvaren is dat je om sneller te gaan geen langere slag maakt, maar de cadans van de peddelslag verhoogt.

L voor lichaam. De spieren in je armen zijn lang niet zo sterk als die van je romp. Het is dus het minst vermoeiend om te peddelen met behulp van de spieren van de rug, borst en buik in plaats van met je armen. Net als bij het varen met een europeddel doet je hele lichaam dus mee, van je schouders tot aan je voeten.

Door alle varianten zelf uit te proberen: hoog versus laag varen, armen gebogen en gestrekt, met of zonder canted stroke, met veel spetters of juist stil, ervaar je zelf wat het beste werkt in welke situatie. Een eye-opener was het varen met de ogen dicht; zo voel je pas echt wat je lichaam doet tijdens je slag, en wanneer het lukt om de peddel op de juiste manier in te steken word je beloond met… stilte.

Het was een prachtig gezicht om alle groenlandpeddels naast elkaar te zien op de plas, en Frank heeft zeker weer enkele kayakkers bekeerd. Mocht je ook geinspireerd zijn geraakt: in Nederland kun je op steeds meer plekken groenlandpeddels kopen, zoals bij Arjan Bloem. Zeekayakker Ruud Nijpjes bouwt ze helemaal zelf, desgewenst ook op maat: https://qajaqworks.nl/

Meer foto’s vind je hier

Op het Youtube kanaal van Kano Rijnland hebben we bovendien een aantal filmpjes over groenlandpeddeltechnieken verzameld.

Saskia

 

Gepost in Algemeen, Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

De buitenkleedkamer

Vanwege het nog steeds krachtig voortdurende Corona gebeuren en er daardoor maar vier mensen gelijktijdig gebruik mogen maken van een kleedkamer, is er, door een aantal leden, een buitenkleedkamer gemaakt op de wal, nabij de parkeerplaats van de trailers.

Nu de daglichtduur inmiddels behoorlijk aan het korten is en er ook regelmatig een hoop water uit de lucht komt vallen, was de wens uitgesproken om verlichting op die plaats te realiseren en nu ook een dak.

Sinds vandaag is de (tijdelijke) kleedkamer voorzien van een dak en een, volledig door de zon bekrachtigde, ledlamp, die door beweging wordt ingeschakeld.

Tijdens de aanpassing werd door een niet nader te noemen lid van onze vereniging ,de wens uitgesproken om deze ruimte ook te voorzien van vloerverwarming en doucheruimte.  Helaas is dit een stuk lastiger en zal vermoedelijk in het wensen stadium blijven.

Een ander niet nader te noemen lid, ziet in deze ruimte een mogelijkheid om ongezien de lokale fauna te bespieden. Er zijn tenslotte, naast de helaas in aantallen niet te missen Nijlganzen, Buizerds en Uilen waargenomen.

Buurman & Buurman.

Gepost in Buurman & Buurman | 1 Reactie

Doorvaart Langebrug gestremd

De Langebrug tussen Leiden en Oud Ade is binnenkort voor de doorvaart gestremd tot en met maart 2021.

Deze brug ligt voor ons in de vaarroute naar het Vennemeer.

Jeroen Boggia

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Hek stond open

Zondag 13 september rond vier uur s’middags. Dat is dus niet de bedoeling.

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Alde Feanen

Vlakwaterweekeinde! Van 4 tot en met 7 september.

Friesland, nabij natuurgebied de Alde Feanen.
Aanwezig: Marian, Jaap, Marijke, Julienne, Jan-Cees, Mathijs, Hilde, Adri, Jacqueline

Om 12 uur word ik opgehaald door Marijke, fijn! Bij de club aangekomen laden we de boten en gaan we op weg naar Friesland, naar camping de Veenhoop. Daar treffen we een enorm huis, groot genoeg voor 12 personen, dus coronaproof voor 9. Iedereen heeft een eigen slaapkamer, de kamer van Mathijs en Hilde heeft zelfs twee 2-persoonsbedden! Jaap, Adri, Jacqueline en ik hebben elk ons eigen tentje in het zachte gras naast het huis.
De steiger bevindt zich op 10 stappen afstand van het huis; er ligt ook nog zo’n plank waar Jaap meteen gebruik van maakt. Hij supt gezellig met Adri en Jacqueline in de kajak, een verkenningsrondje.
Ondertussen worden er boodschappen gedaan, geborreld en proberen wij de mooie oven aan te krijgen, want we willen wel wárme preiclafoutis van Hilde. Die wordt heerlijk opgesmuld samen met de 2 salades van Julienne en Marijke. Toetje; koffie en thee met chocolade. Daarna tevreden onze bedjes in. Tot morgen!

Zaterdag genieten we van een heerlijk luxe-ontbijt in het mooie grote huis, eitjes koken voor de lunch. Wanneer gaan we aan die zelfgebakken appeltaart van Julienne? Vóór vertrek? Mee in de boot? Toch maar uitstellen tot bij thuiskomst.

Doel van vandaag: inkopen doen in Grou bij de supermarkt aan het water. Prachtige route er naartoe: vanaf ons verblijf in De Veenhoop noordwaarts naar het Nationaal Park de Alde Faenen, met kleine watertjes tussen de voormalige turfwinning en grotere meren, mooie afwisseling. Een paar spettertjes regen, verder prachtig weer.

Westwaarts naar Grou voor de boodschappen, dan Zuidoostwaarts naar het Pikmeer en temidden van vele zeilboten en sloepen (goed opletten!) op zoek naar de Wijde Ee. Onze kaart blijkt zwaar verouderd, sindsdien zijn er heel wat plassen bijgegraven, maar dankzij de digitale hulpmiddelen vinden we onze weg naar de Modderige Bol en peddelen we door smalle en brede rivieren met laverende zeilboten terug naar ons Wetterhûs in de Veenhoop. Daar wacht ons de uitstekend gelukte appeltaart van Julienne.

Terwijl Jaap, Jan-Cees en Marian een overheerlijke nasimaaltijd klaarmaken, zitten de anderen alweer aan de borrel. Pas op voor de Grapperhausjes: niet te dicht bij elkaar zitten! Bijzondere gespreksonderwerpen: hoe ontwerp je een ademend spatzeil? Met een ventilator of met ingebouwde snorkel. En: via de Gulden Snede komen we op de verhoudingen van een A4’tje, hoe bewijs je die? Vouw een A4’tje doormidden, goochel wat met formules en je komt uit op √2.

Een sjoelbak zorgt ’s-avonds voor vertier en opwinding, zodat menigeen daarna de slaap niet kan vatten in tentje of luxe bed.

Hilde

 

 

 

Zondag belooft weer een mooie dag te worden met veel zon en voorbijtrekkende wolkenpartijen. Maar natuurlijk zijn we voorbereid op een regenbui.

Langs de Hooidamsloot (bescheiden naam voor een breed kanaal) zijn we binnen een half uur in de Alde Feanen. Boven de eerste de beste sloot die we ingaan zien we een Zeearend, en een tweede, en een derde. Ze cirkelen rond de boomtoppen en bij de landing in een boomtop buigt die flink door onder het gewicht van de ´vliegende deur´. Wij gaan ook op zoek naar een landingsplek en vinden die op een eilandje in het Diepe Gat (onbescheiden naam voor een plas die volgens onze metingen nauwelijks twee meter diep is). Op het Zandmeer is er even sprake van een misverstand: iemand meent het commando ‘stuurboordwal aanhouden’ te hebben gehoord terwijl de meeste groepsleden door het midden gaan. Daardoor liggen we al snel een paar honderd meter uit elkaar. De vaarleider grijpt in en legt uit dat de term stuurboordwal aanhouden niet geldt voor een meer waar genoeg ruimte is. Dus, volg de vaarleider.

Via een smalle sloot komen we op de Saiterpetten waar we twee mogelijkheden hebben om op het Prinses Margrietkanaal te komen. We kiezen voor de ‘lange weg’ om zoveel mogelijk van deze plas te kunnen zien. Op het kanaal is het rustig. Een containerschip is net voorbij, verder zijn er alleen wat motorjachten. Een inktzwarte wolk komt dichterbij waanneer we een haventje binnenvaren waar we willen lunchen. In allerijl worden boten op de kant gehesen en poncho’s aangetrokken voordat de hemelsluizen opengaan.

De regen trekt voorbij en bij de laatste druppels laten we de boten in het water zakken. Voorbij het pontje van Sijteburen is het opnieuw raak, een flinke plensbui stort zich op het meer dat we opdraaien voor het laatste uur dat ons nog scheidt van het Wetterhûs. Drijfnat komen we aan, gelukkig liggen er droge kleren op ons te wachten. Na een stevige chilimaaltijd, klaargemaakt door Adri, Jacqueline en Mathijs, sluiten we de dag af met een borrel en een avondwandeling.

Jaap

Foto’s van Hilde en Julienne

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Medemblik 29 augustus 2020

Ik ben zó blij met mijn kano (kayak). Tweedehands, plastic, met een iets te kleine kuip. Maar al met al een kano, die me met spatzeil droog houdt vanaf mijn taille naar beneden, al regent het pijpenstelen. Dat heb je met die luxe zeilboten niet! Na die eerste keer op de plas met mijn boot, dat ik er mee omsloeg (slechte lage steun), heeft hij me altijd overeind gehouden.
Ook ben ik blij met mijn  peddel. Ondanks dat die de onhebbelijke gewoonte heeft om, met name in betonnen bruggen, de wanden aan te moeten raken. Mijn peddel zorgt ervoor dat ik mijn kano 28-30 kilometer door het water kan bewegen, zonder buitensporig moe te worden.
En dan mijn anorak, winter, zomer. Vooral wat ik er onder aantrek maakt het een winter- of zomeranorak. Maar met capuchon, bij regen zo prettig.
Tot slot mijn long-john, mét rits: Gecombineerd met mijn spatzeil, mijn eigen privé toiletvoorziening. Denk ik. Een voorbijrijdende fietser keek vandaag wel vreemd naar me.

De mussen speelden met elkaar in het riet, de aalscholver was banger voor mij dan ik voor hem en schoot weg onder water, net als menig fuut onderweg. Overigens heeft de aalscholver een beste snavel. Die van de fuut is weliswaar kleiner, maar daarmee weet hij wel onder water menig vis aan te prikken.  Een zwanenfamilie, met al iets minder lelijke jonge  eendjes, gleed rustig langs ons heen in de richting waar wij vandaan kwamen. Zwaluwen scheerden vlak over het water.

Je leest het al, geen Balgzand vandaag. Ik had me al verheugd op die zandbank, waar op de kaart een zeehond op ingetekend was (bij het Mosselgaatje). Maar het onbestendige weer, met voorspelde onweersbuien, deden de tochtleiding besluiten om naar Medemblik af te reizen. Een vlakwatertocht dus. En omdat dat besluit genomen werd, toen ik toch al wakker en aangekleed was en vlakwater evengoed prachtig is, naar de vereniging getogen. 4 Auto’s met 4 kano’s vertrokken coronaproof naar Oostwoud, het vertrekpunt.
Met 8-en vertrokken we vanaf diverse locaties: Rein, Manon, Jacqueline uit het Noord-Hollandse, Tjeerd, Mathijs, Rob, Berend en ik.

Na een korte briefing begon  onze tocht. Het was droog of nagenoeg droog. Maar dat zou het niet blijven. Donkere wolken pakten zich samen. En leegden zich. Met bakken kwam het bij tijden naar beneden. Met van die druppels met een beetje lucht erin door de harde botsing met het vloeiende water. Maar gelukkig geen onweer. En het werd zelfs nog zonnig.
We voeren door grote vaarten, maar ook door kleine kronkelige watertjes. Met heel, heel veel bruggetjes. We kruisten de stoomtrein van Enkhuizen naar Medemblik bij één van die bruggetjes. Een mooi gezicht.
En we deden ook nog een stukje ‘groot water’, de Grote Vliet.

Prachtige plaatsnamen als Twisk, Opperdoes (aardappels te koop bij het 6e huis links), Oost- en Midwoud, Onderdijk en Wervershoof.
De route was niet altijd makkelijk te vinden en echt alleen voor kano’s, gelet op sommige wel heel lage bruggen of duikers waar we door moesten. Maar dankzij een beschrijving, bordjes en een deelnemer met de route op GPS gedownload konden we het hele rondje maken. Jammer dat we niet even kasteel Radboud, of kinderboerderij ’t Langoortje,  in Medemblik aandeden. Maar dat werd vergoed door het zicht op de Stoommachine museum aan de Grote Vliet net buiten Medemblik. Al met al weer een prachtige tocht, ondanks het weer.
En Balgzand houden we te goed. Met of zonder zeehonden.
Met dank aan de tochtleiding, Jacqueline en Manon.
En voor wie de route wil doen: http://www.kanoroutes.nl/nl-medemblik.htm (met dank aan kanoroutes.nl).

 

Birgit

Nog meer foto’s:

https://photos.app.goo.gl/32Dq8EfHo1nc55fS6

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

André komt langs

Met 9 opvarenden verschenen we aan de start in Uithoorn waar speciaal voor ons een bordje was geplaatst ‘Inlaatplaats voor boten’.

Het kon niet missen dat we hier onze vrienden van de Uithoornse club Michiel de Ruyter zouden tegenkomen en ja hoor, eerst haalden we een groepje jeugd met begeleiding in en later, toen we aan de koffie zaten, kwam een groep volwassenen voorbij. Allemaal met zwemvest aan, ondanks het warme water en de nabijheid van de oever. Kano Rijnland hanteert onder deze milde omstandigheden het standpunt ‘eigen verantwoordelijkheid’; pas als het water kouder, de golfslag hoger,  en/of de afstand tot de oever groter wordt, dan is bij ons het dragen van een zwemvest verplicht.

De drukkende warmte nodigde tijdens de pauzes uit tot zwemmen, menig kanoër ging dan ook uit de kleren om in het water af te koelen. Zo niet vaarleider Marco, die vanaf de wal het overzicht bewaarde. Prijzenswaardig! Ook kreeg hij waardering voor het relaxte tempo en de lange pauzes. We konden vanaf de lunchplek kiezen tussen overdragen via een wetering of schutten in de Oudhuizersluis; het werd de sluis, maar wat een teleurstelling toen de sluismeesteres meldde dat ze geen kano’s mocht schutten. Dus toch overdragen, gelukkig met gemakkelijke in- en uitstap. Als compensatie mochten we koud water tappen en het toilet gebruiken.

 

We hielden een laatste pauze bij een aanlegplaats die achteraf verboden voor onbevoegden bleek; het verbodsbordje met de afschrikwekkende tekst ‘André komt langs om onbevoegden weg te sturen’ stond aan de andere kant van het hek. Even later kwamen we door Wilnis langs de dijk die een kleine 20 jaar geleden tijdens een droge zomer doorgebroken is waarna een woonwijk onder (modder)water kwam te staan. De dijk is daarna vervangen door een solide stalen damwand. Langs de Kerkvaart kwamen we bij de Pondskoekersluis (door Marco steevast Koekenbakkersluis genoemd) waar we door de sluismeester werden verwelkomd: schutten en ijs eten! De sluiskolk had geen enkel houvast langs de muren, we werden dan ook een speelbal van het naar binnen kolkende water waardoor het handhaven van de onderlinge afstand van minimaal 1,5 meter in het geding kwam. Terug op het niveau van boezemwater restte nog een kwartiertje terug naar de start in Uithoorn waar we op de plaatselijke uitlaatstrook tussen de dampende bolussen neerstreken.

Jaap

Foto’s van Birgit

Gepost in Verslagen, Vlakwater | 1 Reactie