Een vlakwatervaarder en “miss Grevelingen”, ofwel de openingstocht 2019 voor Grootwater in Zeeland

Op zondag 31 maart verzamelen zich 13 Leiderdorpse kajakkers in Bommenede, Schouwen-Duiveland. Bommenede is voor de vereniging een nieuwe instapplek in Zeeland.

Ik wilde wel een verhaaltje schrijven, maar onder de voorwaarde dat het een zeer persoonlijke impressie zou worden. Want het was me wat!

Nu ben ik van de vereniging lid geworden om uiteindelijk de zee/grootwater op te kunnen, dus dan ga je zeker met de openingstocht grootwater (ook voor beginners) mee. Ik heb alleen deze keer niet zo gelet op de weersverwachting. Dat heb je als je hoofd meer bij een verhuizing zit.

Frank heeft een tocht uitgezet van ongeveer 10 zeemijl, van instapplek Bommenede (rechtsonderaan de kaart), langs Stampersgat naar het eilandje Ossehoek voor de eerste pauze (9 km), daarna naar Archipel voor de tweede pauze (6 km) en weer terug naar Bommenede (5 km).

Het weer. De wind komt uit het oosten. Aan de verspreide witte kammen is te zien dat het een goede windkracht 4 is. Wat later op de dag wordt het zelfs een tijdje een 5! Maar dat wist ik bij vertrek nog niet.

Voor instappen even een check of iedereen zijn spullen bij zich heeft. Hier en daar een adviesje.

Het eerste deel van de tocht naar Ossehoek, zo’n 9 km is goed te doen, zeker met de luwte onder Stampersgat. Het is wel wennen aan golven die schuin van achter onder je kano doorgaan. We komen op Ossehoek aan. Hèhè, de helft zit er al bijna op, dacht ik toen. Dat moet gaan lukken.

Op Ossehoek wordt de groep gesplitst. De kilometervreters (7 personen) gaan met Frank als eerste op pad en gaan om Hompelvoet heen naar Archipel. Dat is zo’n 5 km extra. De zes anderen gaan met Tjeerd en Manon rechtstreeks naar Archipel. Tjeerd zegt na het instappen nog tegen mij dat ik tijdens dit traject gerust om een sleepje kan vragen als het wat teveel wordt. Hoezo, vraag ik mij in stilte af? Nou, ik kwam het te weten. We kwamen uit de luwte van Ossehoek en toen zaten we recht tegen de wind in op weg naar Archipel. En dat 6 km lang, beuken, beuken en nog eens beuken. Golf op en golf af, golven die over je dek spoelen, witte rijen die met een grijnslach op je af stormen! De wind was intussen een lekkere 5 geworden.

En toen gebeurde het …….. ik kreeg een visioen van “miss Grevelingen”. Ze kwam me halen. Ze trok aan me, duwde tegen me aan, deed m’n boot kantelen, naar boven, naar beneden ……  Alleen aan de boeien kon ik zien dat we metertje voor metertje vooruit kwamen. Hoezo een sleepje? dat is mijn eer te na.

Uiteindelijk kwam ik op Archipel met een tweede pauze aan, meer dood dan levend. Over 6 km hadden we meer dan anderhalf uur gedaan! Dat wordt vannacht verschrikkelijk dromen over “miss Grevelingen” die me alsnog komt halen!

Het laatste stuk terug naar Bommenede van 5 km was niet gemakkelijk, maar redelijk te doen. De wind kwam meer van opzij en van achteren.

Dank aan Tjeerd, Manon en Matthijs voor hun adviezen onderweg, zoals

  • blijf peddelen, dan heb je meer grip op de golven
  • hou je hoofd erbij; met grootwater-ervaring ga  je later effectiever peddelen, meer op de automaat
  • steek je peddel zoveel mogelijk in een golftop, let op het ritme van de golven
  • rechtop zitten, geef de kano de ruimte om onder je met de golven mee te bewegen, zit als een koning in je kano, enz, enz.

Eens temeer heb ik mij gerealiseerd dat vlakwater- en grootwatertochten veel verschillen hebben. Bij grootwater is het dooooorvaren!

NB: bij de evaluatie na afloop vond iedereen het experiment om de groep tijdens de tocht te splitsen (2e route met meer kilometers om Hompelhoek heen) geslaagd.

Jeroen

PS. De naam ‘Grevelingen’ is tijdens het tweede deel van onze tocht door mijn hoofd gaan spelen. Wat zou die naam kunnen betekenen? Met Wikipedia kwam ik er niet uit. Uit andere bronnen blijkt dat de naam uit het Frans komt en iets met grachten of met een zandbank te maken heeft. Er is helaas geen engel Grevelingen of een vrouwennaam uit een middeleeuwse ridderroman.

Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Kanoconditietraining 2019

Wil je je uithoudingsvermogen verbeteren? In negen weken je techniek verbeteren en een gedegen kanoconditie opbouwen? Doe dan mee met de kanoconditietraining.

Hoe ziet het programma eruit?

  • Negen trainingen op woensdagavond. De eerste is op 10 april, de laatste op 5 juni.
  • Makkelijk om mee te doen, want keuze uit verschillende boten. Hier staat toegelicht (met foto’s) welke boten je kunt nemen.
  • Na de laatste training is er de KanoRijnland Avondmarathon (12 juni). Daar kun je testen hoe hard je vaart.

Wanneer begint het?

Aanstaande woensdag (10 april) gaan we weer beginnen. Het is dan ‘s avonds weer lang genoeg licht om te varen.
We starten om 19:15u. De eerste avond starten we met wat theorie en hoe je je boot goed kunt afstellen. Daarna gaan we het water op. Op een speciale pagina wordt een en ander wat meer uitgelegd.

Komt woensdagavond niet goed uit?

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Sleepclinic 17 maart 2019

Sleepclinic onder leiding van Walter.

Er moet heel wat gebeuren wil je met een kajak echt niet het water op kunnen. Toch was dat eigenlijk al een week het geval. Gelukkig bleef het afgelopen zondagmiddag wat wind binnen de perken. Er kon gevaren worden. Toch waren de omstandigheden op ons eigen postzegel plasje met een dikke 5 beaufort in ieder geval uitdagend. Sleepjes vormen met windstil weer gaat altijd goed. Maar iemand met een harde vlagerige wind van lagerwal afplukken is een ander verhaal.

We begonnen binnen aan tafel waar Walter ons de voor- en nadelen van verschillende lengtes sleeplijnen en verschillende maten musketonhaken uit de doeken deed. Daarna gingen Bert, Dirk, Frank en Tjeerd en Saskia gauw onder leiding van Walter de plas op. Eerste opdracht: met deze wind maar eens 360 linksom en 360 rechtsom draaien, gevolgd door razendsnel verzamelen en een vlotje maken. Best even wennen als je koud in je boot zit en het keihard waait. Je bent ook zo de plas over.

Daarna mochten we van Walter in wisselende samenstellingen steeds zo snel mogelijk een boot benaderen, met de armen onszelf aan de punt van d die boot vastklemmen, sleephaak vastmaken en gaan slepen. Dat hoeft natuurlijk niet altijd de voorkant van een kajak te zijn. Je kunt ook inhaken op de achterkant als iemand met zijn punt al in de lagerwal ligt en daar echt weg moet. Vlot maar beheerst je sleeplijn inpikken op de grijplijnen en dan zo snel mogelijk van een gevaarlijk plek wegkomen. Volgens Walter kun je in de evaluatie achteraf altijd er achter komen dat het beter en sneller had kunnen gaan,  maar wat telt is dat je het voor elkaar krijgt.

Na de lange sleep kwam natuurlijk de contact-tow zonder en met sleeplijntje aan de beurt. Tegen vijven werd het tijd om het clubhuis op de zoeken. Treintje varend – d.w.z. met drie boten in sleep varen waarbij de achterste steeds los maakt, naar voren vaart en de voorste aanpikt – voeren we terug. Een geslaagde middag die door iedereen op zijn eigen manier werd afgesloten. Frank moest natuurlijk zijn lichtgevend gele Palm droogpak ten doop houden. Je moet toch weten of je droog blijft niet waar. Tjeerd wilde weten of zijn inmiddels al bijna vintage Palm droogpak nog altijd droog van binnen was en haalde het zelfde trucje uit. Dirk moest natuurlijk nog even rollen. Saskia werkte nog even aan het zijwaarts verplaatsen, haar laatste KVA techniek. Bert zag dit alles belangstellend aan en hield het vooral droog. Een geslaagde en relaxte middag. Dank aan Walter en dank aan het zonnetje dat zo waar nog even doorbrak.

Gepost in Verslagen | Plaats een reactie

Grootwatervaarders bij KNRM Katwijk


Op maandagavond 4 maart stond de koffie klaar om klokslag half acht.
Maar liefst 16 leden van onze club zaten rond een grote tafel in het gebouw van de KNRM nabij de uitwateringssluis van Katwijk.
Getrakteerd op… ook nog een stroopwafel begon de informatieve avond in de “Redschuur”, waar René Plokker aan de hand van een strak verhaal uitlegt hoe de KNRM werkt.
In Katwijk bestaat de KNRM uit vrijwilligers : 41 mannen (geen vrouwen).
Na een opleiding schop je het tot Opstapper / Chauffeur / Schipper.
Er wordt gesteld dat je binnen 10 minuten(!) in de Redschuur bent na een alarm oproep als je ingeroosterd staat.
Hoe zo’n alarm melding in z’n werk gaat wordt duidelijk aan de hand van een korte film.

Voor ons ….als kanoërs wordt speciaal nog even de KNRM “helpt”app uitgelegd. Hierin kan je je tochtplan aangeven en is het ook mogelijk dat je naast een noodoproep te plaatsen ook even overleg kan hebben over enige vorm van assistentie. Bij contact weten ze dan meteen wie je bent, wat je tochtplan is en je positie. Wel zo’n veilig idee. Nadat een 2e bak koffie was ingeschonken kon Tjeerd aan de 14 aanwezige KNRM mannen laten zien wat wij (als grootwatervaarders) tijdens een zeetocht in de boot hebben aan veiligheidsvoorzieningen. Een kano uitrusting met felle kleuren (geel/oranje) en reflectie is zeer aan te bevelen. Het vinden van een drenkeling is een moeilijke opgaaf, voor de reddingsdiensten zeker als je dan ook nog eens niets hebt gedaan om op te vallen.

Reddingsboot, Trekker, Kusthulpverleningsvoertuig.


In het 2e uur van de avond werd het klimmen en klauteren. Verschillende KNRM mannen waren zo vriendelijk om hem “equipment” aan ons te tonen.
Onderwijl kon Arjan een paar KNRM mannen vangen in “onze” oranje groepshelter. Iets wat ze wel wilde ervaren.
Alle technische snuifjes en professionele materialen aan boord kregen de aandacht.
De “winter” uitvoering van onze oranje overlevingszak kwam uit het vooronder.


Met dank voor deze avond namen we afscheid.

Mogelijk kunnen we op een zaterdagochtend een keer samen een reddingsoefening plannen op zee !

Tjeerd

Voor meer foto’s klik hier

Gepost in Algemeen, Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Vouwkano

Of Kano Rijnland misschien belangstelling had voor een vouwkano (gratis af te halen), was de vraag van een inwoner van Koudekerk die er op uitgekeken was. Jazeker wel, dan kan je met je kano in een rugzak gewoon in de bus stappen, zo was de verwachting.

Dat viel even tegen. Het vaartuig bleek te bestaan uit een zware PVC huid met canvas bovendek, een grote zak met houten bodem- en boorddelen en een wat kleinere zak met houten spanten. Plus nog een zak met accessoires, bij elkaar dus 4 pakketten met een geschat totaalgewicht van 40 kilo.

De grootwater klusdag leek me een mooi moment om het ding in elkaar te zetten. Gelukkig vond ik op Internet een beschrijving van de montage, dat scheelde weer een hoop uitzoekwerk. Er werd een team (Berend, Frank en Jaap) gevormd om de klus te klaren. Het in elkaar zetten van het houten geraamte in een voorste en achterste deel ging soepel. Het geraamte werd vervolgens in twee delen in de huid geschoven en moest daarna worden opgespannen door met enige kracht het middendeel ertussen te zetten. Daarna volgde de opbouw van de kuiprand en met het inzetten van de zitjes en ruggensteuntjes was de boot vaarklaar.

Peddel in de hand en varen maar! Na een rondje over het poloveld dreven we nog steeds, al kwam er zoals verwacht wel wat lekwater binnen sijpelen. Er is dus, zoals door de vorige eigenaar aangekondigd, ‘nog wel wat onderhoud’ te verrichten.

Jaap
(foto’s van Berend)

Gepost in Algemeen | 1 Reactie

Antarctica

Beste kanovaarders uit de regio en andere kanorelaties,

Graag willen we jullie uitnodigen voor onze eerste presentatie van dit winterseizoen op Woensdag 6 februari 2019 in ons Kanohuis, aanvang 20.15 uur bij de Alphense Kanovereniging “De Kromme Aar”.

“Presentatie Antarctica, een zeiltocht naar – en kanotochten in het Zuidpoolgebied”, door Axel Schoevers.

Axel geeft een lezing over zijn maand lange zeekajak expeditie in Antarctica in februari 2017 met een groep onder leiding van Justine Curgenven. Op basis van ‘volpension’ met een kleine zeilboot vanuit Ushuaia (het uiterste zuiden van Argentinië) gevaren naar de oostkust van het langgerekte schiereiland ‘Antarctica Peninsula’. Wat zo’n zeiltocht precies inhoudt ga je zien! Dus een spannende zeiltocht naar het zuidpoolgebied en daarna dag- en meerdaagse kanotochten te midden van een prachtig en overweldigend landschap met veel ijs, sneeuw, ijsbergen en een beperkte fauna (althans in soorten). En het kamperen op sneeuw en ijs is natuurlijk ook een aparte ervaring. Dit is een gebied waar je zelf niet zo makkelijk naar toe gaat, dus kom naar deze interessante avond en laat je verrassen!

Het adres van ons Kanohuis is Machineweg 2c, Alphen aan den Rijn (tel. 0172 – 47 44 48). Als je de routeplanner gebruikt dan voor het laatste deel (vanaf de rotonde vlakbij de club) deze niet volgen, maar volg dan onze eigen routebeschrijving, zie bijlage.

Met vriendelijke kanogroeten, Herman van Huis en Jaap Kok

Voor inlichtingen tel. 0172 – 444 929

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Nieuwjaarsduik 2019

Omdat we geen watjes zijn!

Op 1 januari keken Frank en ik uit het raam van de vereniging.
Het was al bijna twee uur en nog niemand in het pand, behalve wij twee,
om de nieuwjaarsduik met ons te doen. Soms kwam er een wandelaar onze
kant op en begon Frank enthousiast te roepen, tot de persoon afboog naar de
rolschaats vereniging.

Gelukkig kwamen Gezinus en zijn vrouw Andrea.
‘Natúurlijk komt Gezinus !’ Riep Frank toen hij hem zag.
Ze zouden niet duiken, maar in ieder geval publiek !

Bij het omkleden hoorde ik stemmen vanuit de heren kleedkamer.
Poloër Wouter sloot zich aan, zijn vriendin Linda, net ziek geweest,
deed niet mee en werd ingezet om het start schot te geven.

Ja het was koud.
En heerlijk verfrist en levend voelde ik mij na de duik.
Wouter en Frank deden een bommetje, er was cake
en champagne en het was gezellig.

Vrolijk keerden wij huiswaarts.

Sophie

Gepost in Algemeen | 1 Reactie

Vuurwerk

Vier en een half jaar na het KVT examen (en anderhalf jaar over datum) moest het er toch maar eens van komen: het afsteken van een parachutepijl, tussen het andere vuurwerk.


Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Nieuwkoopse Plassen

Tijdens de meteocursus van vrijdag hebben we onder de bezielende leiding van Rein de weerkaarten bekeken. De weersverwachting die we daaruit hebben afgeleid gaf wel te denken: nachtvorst, gevolgd door sneeuw in de vroege ochtend overgaand in regen bij een temperatuur net boven het vriespunt. Kunnen we wel varen onder zulke omstandigheden, zo vragen we ons af. Er is maar één manier om daarachter te komen, en zo gaan we een uur later dan gepland met 7 deelnemers van start op de Vlietsloot. Vanwege de hardnekkige mist is het zicht beperkt tot ruim 100 meter, de oriëntatie wordt daardoor nog een hele uitdaging. Deze gedachte is nog niet uitgesproken of we varen mis. Een stukje terug en linksaf tussen twee eilandjes door brengt ons weer in de goede richting.

We betreden een wereld van louter grijstinten. De mist en de sneeuwresten dempen ieder geluid. Op de zeldzame momenten dat er niet gepraat of gelachen wordt, zijn alleen de peddels in het water te horen. Meerkoeten zijn in dit seizoen geen bootjes gewend, ze zoeken haastig een heenkomen als wij naderen. Een reiger is niet onder de indruk, hij blijft naar het water staren en een roofvogel hangt in de lucht op zoek naar beweging tussen het riet.

Op de picknickplaats is het dringen. Er zijn wel plekken met meer ruimte om aan land te gaan, maar deze geeft de beste beschutting ook al staat er weinig wind. Marco schuift zijn boot in het riet om hem ´te verstoppen voor de Vietcong´, Sophie volgt braaf zijn voorbeeld. Femke en Frank voelen zich in de boot het beste beschermd tegen de kou, de anderen kruipen bij elkaar op een bankje om hun havermout, noodles en krentenbollen weg te werken.

 

 

 

 

 

 

Na de pauze gaan we de plas op, volgens de gids van Natuurmonumenten (een paar jaar geleden) ‘veel te gevaarlijk want alleen voor ervaren kanovaarders’. Gevaren zijn vandaag niet te zien, sterker nog er is helemaal niets te zien want de oevers verdwijnen al snel in de mist. Of het moesten de klippen (‘veenvulkaantjes’) zijn, stukken veenbodem die door gasontwikkeling omhoog gedrukt zijn en net boven het wateroppervlak steken met steevast een aalscholver als tijdelijke bewoner.

Het is een bijzondere ervaring om in het niets op te gaan en na een minuut of 10 de spookachtige gedaanten van kale boompjes gewaar te worden. We vinden het bruggetje waar we afscheid nemen, want voor Alex, Frank en Sophie is de tocht te kort en zij varen terug naar Leiderdorp. Met ons vieren, Marco, Dirk, Femke en Jaap varen we langs Nieuwkoop naar de volgende pauzeplek voor een kop soep en een boterham. Over de Noordeindseplas met de rechteroever nog net binnen zichtafstand varen we verder richting de kade van Noorden waar we uitstappen en ons tegoed doen aan een welverdiende versnapering in het café.

Jaap

Foto’s van Frank en Alex

Gepost in Verslagen, Vlakwater | 1 Reactie

Een dagje buiten spelen

ZONDAG 14 OKTOBER 2018:  KANO VEILIGHEIDS TEST DAG (KVT) KANORIJNLAND

Van de twee cursussen Kano Vaardigheid A (KVA) deden negen mensen mee met deze dag.
Birgit, Dirk, Harro, Jan Cees, Julit, Jeroen, Lennert, Marian en ik.
Het is een combinatie van leren, oefenen en het halen van de test.
De focus ligt, zoals de term al zegt, op veiligheid. Er is veel aandacht voor wat je bij je hebt voor die veiligheid, zoals verbandmiddelen, spul om jezelf en anderen warm te houden, voeding, (warm) drinken en communicatiemiddelen. Ook gaat het een logische stap verder op KVA, waarbij je jezelf kunt (laten) redden. Nu moet je ook een ander kunnen redden en zonodig in veiligheid brengen.
Vereisten zijn verder onder andere: Uit de kano te water gaan zonder dat die omslaat. Vervolgens een eind zwemmen met de kano en er weer in klauteren.  Het slepen van andere kano’s op verschillende manieren. En een paar basale EHBO-verrichtingen en niet aarzelen de hulpdiensten op te roepen.
De (bege-)leiding en het afnemen van de test deden Arjan van Brakel en de speciaal daarvoor uit Kruisland in Brabant gekomen Max van Uden.

We staken samen met de deelnemers van de slottocht van wal. Zij gingen er op uit en wij bleven op de voor oefingen fantastische Munnikkenplas bij onze club.
Het water was door de recente zomerse oktoberdagen niet te koud en de zon hielp mee om de toch al goede sfeer te verhogen. Wat wind zorgde voor niet al te tamme oefencondities.

Vooraf hadden de meesten -als dat al niet dik in orde was- hun uitrusting verder op orde gebracht.
Verbandmiddelen aangeschaft en gekeken wat er niet in de boot hoefde en wat juist wel. Zo had ik twee clipjes aan mijn zwemvest gemaakt. Eén om de lus van het spatzeil aan mijn schouder te houden bij het inklimmen van mijn boot. (Iedereen die op het achterdek blijft hangen aan zijn of haar “schortje”  snapt waarom) en een om een lijn van de kano aan te klikken bij het zwemmen met de kano, zodat ik twee benen en twee armen vrij heb om te zwemmen.
(Wat ik dan weer niet had was een lijn met twee clips op het voordek, vlak voor de kuiprand voor de contactsleep. Maar gelukkig voldeed het lijntje waarmee ik mijn bidon zeker, uitstekend.) Zo blijft een boot vlak naast je. Belangrijk als de bevaarder daarvan onwel is en je contact wilt houden en stabiliteit bieden. Zo kan je zelf slepen of als vlot gesleept worden, leerde en deed ik op deze dag. 

In de oefening speelde Dirk hierbij zeer overtuigend en realistisch slachtoffer. Julit en ik haakten snel vast aan Dirk’s boot. Informeerden naar zijn (on-)welzijn terwijl Jan Cees sleepte en Marian de communicatie verzorgde. Een soortgelijk scenario werd tegelijkertijd opgevoerd door Birgit, Harro, Lennert en Jeroen.
We voeren naar het strandje,  Brachten Dirk aan wal, pakten hem goed in, hielden hem met een dwarsgezette kano uit de wind en “verwittigden” de hulpdiensten. Belangrijk aandachtspunt:
Hoe leg je aan de hulpdienst uit waar je bent? Een plaats- , laat staan straatnaam en huisnummer heb je waarschijnlijk niet voorhanden! 

Aansluitend namen we pauze. Er kwam een praktisch schuilhutje tevoorschijn. Het heet BOTHY-BAG en houd je uit de wind en de regen. Ze zijn er in allerlei formaten. Van één tot tien persoons.

Weer op het water deden we nog  allerlei natte en reddingsoefeningen, waarna we terug naar de club gingen, waar Manon warme soep had gemaakt.
Iedereen die meedeed heeft de test gehaald. Met de kanttekening dat KVT een basiscertificaat is en dat in zwaardere (weers-) omstandigheden de (zelf-) reddingen sneller moeten.
Van Max kregen we het compliment dat onze uitrusting prima in orde was en vooral dat we actief en lettend op elkaar snel hielpen waar nodig.
Na citering van dit mooie compliment aan onszelf spreek ik grote dank uit aan:
Manon, die dit allemaal regelt en doet. Freek die een degelijke EHBO-avond  verzorgde, Arjan die de examens en de administratie daar omheen doet en uiteraard Max van wie veel opstaken.
En uiteraard Matthijs, die vele onderhoudende EHBO avonden verzorgde.
Ik persoonlijk dank, behalve Arjan en Max vooral mijn mede-deelnemers die voor mij een dag waar ik ook tegenop zag tot een zeer plezierige dag buiten maakten.
Het voelde ik alsof weer een jongetje van elf jaar was, die heerlijk met vriendjes en vriendinnetjes had buiten gespeeld.
Tot slot weer serieus: Dit wordt gedragen vanuit betrokken mensen van grootwater.
Maar het is zeker nuttig en belangrijk  op elk soort water, ook het allervlakste. 

Ab Kuling

Gepost in Algemeen, Grootwater, Kanovaardigheid, Verslagen | 2 Reacties