A-team heeft Brons op het NK

Zojuist bereikte ons het bericht:
Het A-team heeft brons bij het NK kanopolo!

Toen ze het weekeinde in Leiderdorp in gingen was het nog ‘mooi als we bij de eerste vijf komen’.
Maar ze hebben keihard getraint om het daar niet bij te laten. En dat is gelukt: BRONS!

Van harte gefeliciteerd:
Tjerk Webbers (captain)
Lucas Reijnders
Alex van der Tuijn
Jeremy Escaffre
Jeroen van der Meijs
Cas van Engelen
Tycho Roorda
Jacques Webbers (coach)

Namens het bestuur
Mathijs Hobijn

Gepost in Algemeen, Kanopolo | 1 Reactie

Toertocht cursisten naar het Joppe

10 juni – Na de nodige cursusavonden vol instructie was het vandaag tijd voor een ware toertocht waarbij de deelnemers aan de introductiecursus de geleerde technieken in de praktijk konden brengen. Uitgangspunt was genieten, samen een fijne tocht maken. De begeleiders beloofden dan ook dat instructie achterwege zou blijven, een belofte die ze best goed zijn nagekomen. Overigens was dit ook de eerste gelegenheid waarbij de twee cursusgroepen elkaar ontmoetten, we waren met circa twintig personen.

Wij als cursisten zijn eigenlijk nog maar luttele weken in en om het clubgebouw actief, maar het tevoorschijn trekken van kajaks, het bij elkaar zoeken van alle spullen, elkaar de helpende hand bieden, er is al een vertrouwdheid in alle voorbereidende handelingen. Voor we in de boten stappen nog even een korte briefing om de tocht veilig te laten verlopen en we waren klaar voor vertrek. Bij het instappen meteen al iemand te water (nee, we noemen geen namen), dat belooft wat voor de rest van de dag!

Matige noordenwind, rond de twintig graden, zon: behoorlijk ideale condities voor een tochtje. Nou ja: tocht. Een kleine 17 kilometer peddelen is vooralsnog geen routine voor de meeste cursisten. Het eerste stuk richting het noordoosten, over de Does, was ontspannen peddelen langs uitbundig groene waterkanten. Daarna noordwaarts door de Stingsloot, een mooie smalle vaart vol libellen, waterlelies en een stuk of twintig kleurrijke kajaks. Dit lijkt een heel kalm dagje te worden.

Ook over het Vennemeer en het stukje over de Zijp richting de Kaagsociëteit was ontspannen peddelen. Af en toe een hekgolf van een passerende sloep, maar dat kon ieder van ons prima aan. Bij de Kaagsociëteit verzamelden we om als groep in één keer de oversteek te maken naar boerderij de Eenzaamheid. Instructeur Gezinus wachtte even af tot enkele bootjes waren gepasseerd waarna we als één compacte groep overstaken. De plotselinge toename van vaarverkeer en het onrustige water maakte de oversteek van amper tweehonderd meter ineens toch vrij spannend, althans voor mij. “Daniël, je verstijft, ontspan je!”, klonk het achter me. Leen, een van de instructeurs, had in één oogopslag gezien dat de aanvankelijke ontspanning plotseling weg was. Mijn eerste gedachte was: “Ja, dat weet ik ook wel!”, maar het gekke is dat die observatie van Leen leidde tot toenemende rust. Maar goed ook, want na de lunch was de oversteek van het Joppe beslist ondersteboven in het water geëindigd als ik de broodnodige soepelheid niet hervonden had.

Die lunch vond plaats op de Zwanburgerpolder, alleen bereikbaar per boot. De steiger ter plekke was behoorlijk hoog, dus een uitstekende gelegenheid om de hoge uitstap nog eens te oefenen. Dit kan met de zogeheten wokkelmethode of gewoon door op te staan met steun van de oever. Iemand claimde vooraf ook nog een andere techniek te hebben ontwikkeld: de pretzelmethode, wil ik graag een keer zien.
Omringd door her en der gedeponeerde kajaks de lunch genuttigd. Het goede gezelschap en het perfecte weer maakte het tot een zeer plezierige pauze. Toch was er al snel onrust in de groep: men wilde verder!

Iedereen weer in de boten, vanaf die onverminderd hoge steiger, opnieuw zonder ongeplande zwempartijen. Zouden we het dan toch allemaal droog houden vandaag? De oversteek van het Joppe, ongeveer een kilometer, was opnieuw over nerveus water. De gouden tip die keer op keer herhaald werd kwam goed van pas: blijven peddelen, hou contact met het water. En inderdaad: de kajaks rolden en draaiden, maar niemand ging om. Eenmaal bij de Stengen was het water weer kalm. De rest van de tocht zou vast een eitje zijn.

Oké, nog één uitdaging dan: de drukke scheepvaart op de Zijl. De ene hekgolf was nog niet langs of de volgende kwam er al weer aan. Schuin van voren, schuin van achteren, weerkaatsend tegen de oevers, dit was nog erger dan het Joppe! Of nee, het werd eigenlijk steeds leuker: beetje steunen met de peddel, nu en dan een boogslag, het corrigeren begon al routine te worden! De hele groep weerde zich kranig op het golvende water. Dit zijn de momenten dat de instructieavonden goud waard blijken te zijn, dat nervositeit omslaat in puur plezier. Kom maar op met die golven! Of iedereen er zo over dacht weet ik niet, maar uiteindelijk vonden we ons terug op het kalme water van de Dwarswatering, zonder incidenten.

Nog een korte pauze bij de vlonders van collega-vereniging Levitas en met de wind in de rug de resterende kilometers. Al snel gingen we rechtsaf de Does op. Nog even een sprintje naar het clubgebouw waar iedereen veilig én droog aanlandde. De hele dag niemand omgegaan? Nee, zo instabiel zijn die kajaks echt niet. Bovendien is de lichting cursisten van dit jaar natuurlijk van ongewoon hoge kwaliteit.

En hoe sluit je de dag af? Nou, na het opbergen van de boten spring je in het water voor de nodige verkoeling. Gooi er een bal achteraan en er ontstaat een spel dat in de verte iets weg heeft van waterpolo. Voor mij en diverse andere deelnemers was toekijken vanaf de kant wel even voldoende. Illustratief voor een ongedwongen, ontspannen (nou ja, grotendeels dan toch) en leerzame dag. Dank aan alle deelnemers, speciale dank aan de instructeurs voor de uitstekende organisatie en de prima focus op veiligheid. En nou gauw dat diploma halen, want dit smaakt naar meer!

Wie dit rondje ook eens wil doen nog even de route: vanaf het clubgebouw via de Does naar het noordoosten, daarna noordwaarts door de Stingsloot, over het Vennemeer(tje), via de Kaagsociëteit en dan het Joppe over, stukje Zijl, linksaf de Dwarswatering op en via de Does weer terug naar het clubgebouw, totaal een kleine 17 kilometer.

Daniël Siepman

Gepost in Kanovaardigheid | Plaats een reactie

Peddelplezier met Eduard

Op zaterdag 19 juni ontvingen we Eduard uit Utrecht als PeddelPlezier-gast.

Met een hoge dwarslaesie en weinig rompstabiliteit is het niet vanzelfsprekend om kajakken. Met een verlangen om dat eindelijk wel te doen en een doorzettingsvermogen om u tegen te zeggen, stonden wij klaar om het mogelijk te maken.

‘Water, de ultieme gelijkmaker’ is het motto van ons grote voorbeeld Larry Gioia van Adaptive Paddling uit Pittsburg. En laat dat nou net zijn wat Eduard ook gebruikt in zijn intro! Na een ernstig motorongeluk stond zijn wereld op z’n kop. En ondertussen zwemt hij en komt bij ons om samen te bekijken hoe het varen weer  mogelijk kan worden.

Koos, Nel, Ab, Alex en Desiree zetten diverse boten klaar en we besluiten samen met Eduard dat deze eerste keer een duo-boot de beste keus is. Instappen is voor Eduard als doorzetter en dankzij onze super-steiger een fluitje van een cent en wel ideaal; binnen no time en met een professioneel en ervaren handje hulp van Nel en Koos is de eerste stap gezet. Met wat kussens onder de knieën en een zwemvest als aanvullende steun, voeren we wat droogoefeningen uit en blijkt dat Eduard prima in staat is om golven en bewegingen met zijn armen op te vangen. Voor de volgende keer, 23 juni as, proberen we de boot met een ander zitje; deze geeft meer steun aan het bovenlijf.

Ab en Desiree gaan te water om al tijdens het glijden van de steiger klaar te liggen om te helpen, dat blijkt niet nodig. En die grote glimlach van Eduard is, ondanks de energie slurpende kennismaking, vooroverleg en instap-exercitie niet meer van zijn gezicht verdwenen. We varen een rondje op de plas en een extra rondje door de sloot de Does op, waarbij we pleziervaartuigen die met lekkere golven aan komen stuiven vragen om wat gas terug te nemen. Niet op Eduards verzoek trouwens, die blijft relaxed in de kajak met peddel in de hand. En ja, die glimlach is er nog steeds.

Wat een geweldige ervaring weer voor iedereen vandaag; mogelijk maken, dat is onbetaalbaar. Als vereniging krijgen we geen keurmerk aangepast sporten omdat onze toiletten en douches alleen via een trap bereikbaar zijn . Die aanpassingen wachten op ons nieuwe clubhuis. Tot die tijd doen we het met alle liefde , energie en creativiteit die we kunnen vinden.

En dat keurmerk? Dat komt vandaag van Eduard zelf via een SMS zodra hij thuis is:


“Hoi Desiree, net thuis en echt blij en voldaan met de mooie middag. Ik zei al opsteker van de week, het voelt warm, welkom en goed. Ja, ook veilig al ben ik blij dat we niet alleen ‘drooggezwommen’ hebben. Hoop nog je nog vaak op het water te zien, wat heb jij daar een ontzettend plezier in en dat geldt ook voor Alex bij wie ik in de boot zat, vol vuur. Vechten of vluchten, en de impact op je immuunsysteem/lichaam, story of my life. Ook gisteren, natúúrlijk zoek ik de grens op, hoe ver kom ik zónder ondersteuning. Al mijn evenwichtsspiertjes voel ik vandaag, maar ook de euforie. Want toch is het maximale behaald, en mijn doel (op t water no matter what) en een leuke mix van mensen ontmoet.

Want positieve ervaring en ontspannen heb ik keihard nodig om balans te hervinden en NIET elke dag tegen of over grenzen heen te zitten. Vandaag heerlijk nagenieten en de zon opzoeken.

Tot zaterdag 23 juni!

En Koos wilde nog weten of ik veel last had van mijn inspanning gister. Geef hem maar door dat dat reuze meevalt. “


Desiree

Gepost in Kanovaren met beperking | Plaats een reactie

Kinderdijk en hoe een baby werd gered door een kat

Deelnemers: Leen, Marijke, Julienne, Alex, Femke, Gezinus, Nel, Femke, Jaap, Jos, Birgit en vaarleider Leon.

Een tocht van 27 kilometer en voor de liefhebbers nog een lus van 3 kilometer extra. Oei, wel een eind. Maar Kinderdijk, Unesco Wereld erfgoed, is vanaf land al heel mooi, maar moet vanaf het water, waarvoor het is aangelegd, nog veel mooier zijn. Overigens verbaasde het me, dat een aantal van onze kanoërs nog nooit in Kinderdijk geweest was!

Een stukje geschiedenis: 1000 jaar geleden was het gebied een veenmoeras, omringd door grote rivieren. Toen er bewoning kwam wilde men de huizen beschermen tegen het woeste water. Er kwamen dijken. Om binnen de dijken het water af te kunnen voeren naar de rivier, bij laagtij, kwamen er sluizen op het meest lage gebied. Dat punt was Kinderdijk.  De St. Elisabethvloed in 1421 verwoestte de dijken en doodde een groot deel van de bewoners.

De legende gaat, dat er na het zakken van het water een mandje op de teruggetrokken rivier dreef, met daarin een baby. En er op een kat die het mandje in evenwicht hield. Het baby’tje werd gered (wat er met de kat gebeurde vermeldt het verhaal niet!) en hierdoor is misschien de naam Kinderdijk ontstaan.

 

Het gebied werd opnieuw ingepolderd. Door de daling van de bodem, waardoor het lastiger werd het water af te voeren,  werd naar andere oplossingen gezocht en dat bleken molens. Er staan er nog 19 in dit prachtige polderland. Inmiddels geholpen door een gemaal. Van over de hele wereld komen bezoekers naar dit stukje Nederland kijken, naar de voorlopers van onze Deltawerken zeg maar.

Het was weer vroeg op om de boten te laden en naar het dorp De Donk te rijden. De Donk, nog nooit van gehoord en dat bleek niet zo gek, want het is wel heel klein en de weg houdt hier letterlijk op. (De Donk heeft de naam te danken aan het feit dat het op een zandduin, een donk, is gelegen van 4,7 meter hoog.) De instap was prima. Na enige tijd voeren we richting Kinderdijk over een breed water. Een roerdomp vloog vlak boven ons. Een kadootje; Deze grote vogels verstoppen zich doorgaans in het riet, met hun grote snavel recht omhoog, waardoor ze niet opvallen.
We varen met de stroom mee langs het hoge riet. Het is stil rondom, behalve het fluiten van vogels. Het is licht bewolkt, droog en de temperatuur is prima.
Al vrij snel komen de eerste molens in zicht en kort daarna komen we bij de steiger in Kinderdijk, waar we moeten overdragen. Tijd voor koffie! En wat te eten. Behalve de molens zijn wij nu met onze kano’s voor de niet al te talrijke toeristen een bezienswaardigheid.
Een eend met drie kuikens zwemt in de buurt van de steiger. Ze pikken kruimels uit het water. Ook de kleintjes duiken al behoorlijk en komen nagenoeg droog weer boven. Mooi zoals de natuur werkt. Aan de overkant is langs de oever een stern op vis aan het jagen. Een mooi gezicht, die duikvluchten.

We dragen na de stop over en varen in een smallere sloot  verder. De eerste druppels regen vallen. Twee jongens van een jaar of 12, 13 kijken vanaf een brug jaloers toe. Ze vertellen dat ze die dag hadden willen kanoën, maar van hun moeder niet mochten vanwege de kans op onweer.
Het blijft wat druppelen, maar net niet genoeg om mijn anorak aan te trekken.

Drie van ons doen de lus van 3 kilometer, de rest vaart rustig Oud Alblas binnen. Intussen gaat het harder regenen en onweren en als het onweer snel dichterbij komt willen we toch wel graag het water af. Bij een camping met aanlegsteiger snapt men het duidelijk niet en is mededogen ver te zoeken; verboden aan te meren is hier echt verboden aan te meren. En ‘op het water is het bij onweer minder gevaarlijk dan op land.’ Ja ja, zo op leeftijd en kennelijk nooit wat geleerd. Gelukkig kunnen we aan de overkant wel aan land en wordt hier de kille ontvangst van eerder op de camping meer dan goed gemaakt. We krijgen nog net geen drankje aangeboden, maar dat is waarschijnlijk omdat net de GP van Monaco start en de drie mannen even hun aandacht bij de buiten onder het afdak geplaatste tv  willen houden vanaf hun loungebank.  De drie van de lus sluiten in de regen aan.

Als het onweer wegtrekt en de regen nagenoeg ophoudt helpen we elkaar weer in de kano’s en varen we verder. Een mooie slingerende tocht langs de achtertuinen van onder ander Oud Alblas en Bleskensgraaf. In de laatste plaats moeten we weer overdragen. Ditmaal naar een klein slootje, waar uit de bodem, op het moment dat we in de kano’s stappen, het moerasgas omhoog borrelt. Nel is de eerste en we vrezen even dat ze, als ze op de volgende moet wachten, door het gas bedwelmd raakt. Maar gelukkig gebeurt dit niet. We varen door een prachtig poldergebied verder. En ineens zijn we bij onze uitstapplek. Ditmaal geen moerasgas maar verse mest waar we door moeten. Voor de variatie!
Al met al een hele mooie tocht. En die 27 kilometer bleek voor niemand een probleem te zijn.

Leon, bedankt voor het uitzetten. Ik heb genoten.

Birgit
(Meer foto’s zie je hier)

Gepost in Verslagen, Vlakwater | Plaats een reactie

Help wanted!!!

We liggen als vereniging al weer ruim anderhalf jaar op onze nieuwe plek. Na lang onderhandelen is er in samenwerking met de Gemeente Leiderdorp dan toch beschoeiing gekomen. Desondanks zijn we nog niet helemaal klaar. Het “Tongetje van Ed” ligt er armetierig bij. Dat gaan we veranderen. Hopelijk met jouw hulp.
Op zaterdag 9 juni vanaf 10.00 uur gaan we de eerder gestorte grond zo goed mogelijk verspreiden over de landtong en wat ingereden stukken naast onze weg. De weken daarna gaan we gras inzaaien en weer later volgt verdere beplanting. Maar 25 m3 wegwerken?

Voor het grondwerk as. zaterdag kunnen we jouw hulp goed gebruiken.
Wacht niet langer en meldt je nu aan bij Siewert via siewertposthuma@gmail.com
Vermeld direct even of je een kruiwagen meeneemt en een schop dan wel hark of beiden.

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Oefenen op de Grevelingen, 27 mei 2018

Afgelopen zondag leuke oefendag gehad olv Wsv instructeur Walter Noort op de Grevelingen. Eigenlijk perfecte omstandigheden, bewolkt,kans op onweer,de badgasten waren niet aanwezig. Dus mooi voor het strandje van Jeanz kunnen parkeren zonder files. Ruimte en rust .

Wat hebben we gedaan (Koos/Sophie/Walter/Frank en die kale man uit Noordwijk).  Evenwichtsoefeningen waarbij de snelle smalle kayaks uiteraard het moeilijkst  te handelen waren. Dit probleem kwamen we ook weer tegen bij de cowboy re entry, bijna onmogelijk in de twee Dawn Traders van Frank en Sophie.In de praktijk is dit op te lossen met het gebruik van de ondergewaardeerde peddelfloat, levens reddend bij veel self rescues. Als een vaarder kan eskimoteren kun je de re-entry and roll gebruiken. maar ook deze zelfredding heeft zijn voor en nadelen. Voor het ZV examen wat Koos op Noorderhaaks 2018 gaat doen,en het opgaan voor het KVA van Frankdeden we de drie reddingen ,Heelhook/Kiwi en X redding. Toekijkende vaarders hielpen af en toe om de redding niet op de rotsblokken te laten eindigen door een sleepje te geven. Met de redding vond ik het bijzonder waar de redder de peddels liet, tja je hebt allebei je handen nodig en dan zit je nog met met je eigen peddel. Peddel park is dan een oplossing,of gewoon op het spatzeil tegen je buik aan gedrukt. Hier is eigenlijk geen standaard regel voor,want bij hogere golfslag doe ik mijn peddel met 1 blad onder het dek elastiek en de ander in het water. Leeg de boot en DAN pas de peddel van de drenkeling aanpakken, daarna allebei de peddels in je handen nemen en ze gebruiken als brug bij het stabiliseren van de kayak van de drenkeling. 

Uiteraard ook een sleep treintje gedaan al varend,altijd een goede oefening :sleeplijnen welke in de war zaten omdat ze niet goed waren opgevouwen,aanhaken, pak je nu 1 of twee dek lijnen? En uiteraard de snelheid waarmee het gebeurt. Zijwaarts verplaatsen ook even de revue laten passeren,niet onbelangrijk als je een vlot wil vormen,in een sluis net iets te ver van de kade ligt. was mooi om ook de derde vorm te zien,peddel helemaal uit het water een meter van de kayak erin steken en omdat je er steun aan ondervind er echt veel kracht op kunnen zetten.(noodgevallen of veel zijwind). Frank gestimuleerd om nu toch ook maar eens in buiten water te eskimoteren,tijdens de winter training in het zwembad ging het hem goed af. Ging perfect,op 1 keer na waarbij een wet exit volgde, om vervolgens tot de conclusie te komen dat een solo re-entry via het achterdek bijna niet ging met de smalle Dawn Trader. Ik probeerde Frank een spiegel voor te houden,als dit midden op de Grevelingen was gebeurt toen hij daar een paar dg ervoor alleen voer had hij een probleem gehad. Was dit op een ijs brekend solo winter tripje op de verlaten Kaag gebeurt,dan had dit zijn laatste tochtje kunnen zijn.

Zelf ook nog de nodige keren geëskimoteerd met de nieuwe Prozac,en de vele oefeningen deden het een worden met mijn kayak goed. Een buitje gehad, maar toen zaten we al bijna in strandtent Jeanz voor een laatste bak koffie. De instructeur kreeg er een lekkere appelpunt bij. 

Paul

Klik hier voor alle foto’s

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie

Doe je mee met de kano-avondmarathon op 13 juni?

Dit jaar organiseren we voor de derde keer een kano-avondmarathon bij Kano Rijnland.

Wat is een kano-avondmarathon?
Meerdere keren per jaar worden er door verschillende kanoverenigingen in Nederland avondmarathons georganiseerd. Dit zijn sportieve evenementen waarbij de deelnemers strijden om de eerste plaats. Ben je voor lekker snel varen, doe dan mee. Je kunt meedoen in alle typen boten.

Heb je ook zin om mee te doen?
De wedstrijd vindt plaats op woensdagavond 13 juni. Om exact 20:00 uur  is de start.

De afstand is 10 km. De route gaat via de Does en Dwarswatering naar de Zijl. Daarna gaat hij via de Oude Rijn weer terug naar de vereniging.

Heb je interesse?
Meld het even aan Berend, of kom gewoon komen op die avond. Voorinschrijven in niet nodig.

We verwachten ongeveer twintig deelnemers, voor een groot deel van andere verenigingen. Het wordt dus gezellig druk bij de vereniging. Hopelijk hebben we ook mooi weer.

Een impressie van hoe het vorig jaar was vind je hier.

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Oosterschelde 21 mei 2018

Terwijl Frank op zaterdag de Grevelingen al heeft afgeschuimd, ik deed verstelwerk bij moeder in Zierikzee, ben ik vandaag ‘aan de beurt’, zoals Frank dat kan zeggen als er grote golven staan;’ dan ben je aan de beurt !’.  Hij kirrend van de pret, ik wat stiller. Niet dat er grote golven waren, maar ik was wel aan de beurt om mee de Oosterschelde op te gaan. Frank heeft de tocht zorgvuldig voorbereid en met Manon overlegd. Ja hij heeft het goed berekend. We voelen ons als kinderen die de wereld in mogen, knapzak op de rug, en enigzins verbaasd, we hadden blijkbaar rekening gehouden met een ‘zou je dat nou wel doen ?’ of ‘vaar eerst nog maar eens een jaartje met de groep mee’.

Vertrokken vanuit het strandje dat ik als Borrendamme heb leren kennen, en waar ik een jeugd lang gezwommen heb, fantaserend over de kom uit en wat dan. Vandaag varen we werkelijk de kom uit. Recht vooruit zou boei H2 moeten zijn, peddel peddel, ja, boei H2, tot zover gaat het goed. Nu weer richting kust, gelukkig maar, ik vind het toch spannend, zomaar met zijn tweetjes midden op het water. De zon schijnt en er staat en een zachte bries. Ik fantaseer over oefeningen die ik op de club met de groep zou kunnen doen om voorbereid te zijn op onverwachte situaties op zee als Frank ineens zegt dat er een cadeautje van rechts komt. Wist ik veel dat die boeggolf van die boot zo ver weg nu nog zou bestaan. Ik strek al uit voor een steun maar Frank roept ‘peddelen, peddelen’, en surft.

Sterns met vis in de bek vliegen richting land en voordat we het weten zijn we al in Burgh-sluis. Om de opgedane spanning te ontladen orden ik de theezakjes in het café. Ik zie dat er een inconsequentie zit in het verpakkingsmateriaal, misschien staan we op het moment van overgang tussen twee verpakkingen.

Vanuit Burgh-sluis rechtvooruit en dan een half uur varen, berekenen wij ons volgende punt. ‘Zijn we niet te ver ?’, ‘is het eigenlijk wel vloed ?’, ‘waar varen we nu overheen dan, een plaat ofzo..?’ En die boei kan het toch niet zijn, die is toch eigenlijk te ver weg ? We zijn in de buurt dus toch maar even kijken, o, ja, alles klopt, naar links nu. ‘Is dat dan de schelpenbank ?’, ‘Nee, die zien we niet vanuit hier’, ‘jawel hoor, volgens mij wel’. De wind zet aan, prachtige opbouw van de tocht, vindt Frank. Golven van voren kan ik wel aan maar opkanten in een bocht durf ik nu niet. Frank noemt zijn kano, een Dawn treader, ‘de Exxon Valdez’, naar een olietanker die in de jaren 8o door een te trage bocht tegen een ijsschots opbotste en een olieramp veroorzaakte.

Jeetje, we zitten nu echt midden op zee en met wind, wat als er wat gebeurt, moeder zal zich wel zorgen maken. ‘Dat dit een mooie manier van sterven’, zegt zij  later, als we aanschuiven voor aardappelen en suddervlees. Haar oeroude Haagse kookboek ligt nog op tafel. Dat ze zo’n moeder wil zijn die goed suddervlees kan maken, zegt ze. Het is nog wat taai, maar goed van smaak.

Er ligt een schuimlaag in zee, als een rode loper, precies richting kust.

Frank wijst mij hoe spierwit de schuimkoppen oplichten als je in de baan vaart. ‘Magisch realistisch’. We voelen ons gezegend, een gezegende tocht.

Sophie

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Gestrand op Balgzand

Zaterdag 12 mei 2018

De stemming zit er meteen goed in: aangespoord door zeemansliederen die uit de luidspreker van de rondvaartboot schallen sjouwen we de boten naar het enige hoekje dat nog beschikbaar is aan de drijvende steiger. Daarna gaat het onder de ijzeren discipline van assistent tochtleider Rein in een compacte groep de haven van Den Oever uit, naar open water. We volgen de boeienlijn net buiten de vaargeul en voelen de stroming van het afgaand tij. Tochtleider Freek houdt het overzicht van de groep van 15 vaarders vanuit de achterhoede.

We zijn nog maar net op gang of de meesten komen er achter dat ze te warm gekleed zijn. ‘Verkleedpauze!’ is de logische reactie van Freek, alleen niet besteed aan Rein en Julit die een deel van de tocht ondersteboven varen. Bij de laatste groene boei verlaten we de vaargeul op zoek naar een geschikte zandplaat voor de lunchpauze, ver genoeg van rustende zeehonden. Andersom, de rustende zeemensen worden opgeschrikt door een zeehond die zijn kopje nieuwsgierig boven water uitsteekt. Sommigen maken een wandeling over de plaat, Berend en Desiree verdwijnen bijna uit het zicht. ‘Die zitten vast niet om 2 uur in de boot’, zo wordt er hardop gedacht.

Tegen de verwachting in is de groep op het afgesproken tijdstip weer compleet. We varen langs een gestrande platbodem die op hoger water wacht en gaan op zoek naar de drempel die volgens het tochtplan na 3 uur onder water verdwijnt. De praktijk is weerbarstig, de drempel staat al onder water. We schuren over de ondiepte naar de volgende geul waar we weer de boeienlijn volgen.

De warme zon nodigt uit om op een strandje uit de kleren te gaan of rollen en reddingen te oefenen. Mathijs heeft een zware dobber aan het legen van mijn boot. Die is dan ook ontworpen en gebouwd om vooral met de kuip naar boven te liggen, daar zit toch een zekere vorm van logica in. Wanneer we uitgespeeld zijn zoeken we de haven weer op. We zijn aangenaam verrast dat we de drijvende steiger voor ons alleen hebben, het uitstappen gaat een stuk eenvoudiger dan het instappen en die zeemansliederen… die zingen we nu maar zelf.

Jaap

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

foto’s van het winterprogramma 2017-2018 Grootwater

Afgelopen jaar zijn er flink wat foto’s gemaakt van alle workshops die er zijn gegeven. De vrijwilligers die de workshops hadden verzorgd hadden zich dit jaar wel zeer creatief uitgeleefd om hun onderwerp zo levendig en interactief mogelijk over te brengen. Er is over de vloer gekropen met bootjes, ik heb golven van alufolie en peddels van tandenstokers langs zien komen, beweegbare bruggen met insteeklampjes zijn er gebruikt.  Mensen zijn in folie verpakt, poppen zijn beademd. De gevorderden kwamen aan hun trekken door gezamenlijk diverse scenario’s te bespreken. En er zijn natuurlijk een hoop tochten uitgerekend.

 De gezamenlijke maaltijd na de zwembadtraining was dit jaar weer een waar feestmaal, mogelijk doordat er veel mensen de keuken in waren gedoken om zich ook op dit vlak van hun beste kant te laten zien. En.. we hebben weer een leuk bedrag bij elkaar gegeten voor onze nieuwbouw.

 Tijdens de zeeborrel werd dit jaar gestreden om de Kapiteinstitel in de vorm van een pubquiz. En het blijkt maar weer hoe moeilijk sommige mensen te herkennen zijn als ze zich goed weten te vermommen in diverse rare kanouitrustingen. Hoe snel je foute antwoorden kan roepen als je de eerste wilt zijn. Met glans hebben we gelukkig weer een nieuwe kapitein. Berend nog gefeliciteerd met je crew van het jaar: de Schelpenspaarbank.

 Klik hier voor alle foto’s

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie