Zonsopgang op zaterdagochtend

Toen de ene Buurman op een zaterdag, niet lang geleden, bij ons drijvend clubgebouw aankwam om met de andere buurman het dak af te maken van de buitenkleedkamer, ontwikkelde zich het hieronder te bewonderen tafereel. Daarvoor ga ik graag even op het bankje op de wal zitten.

Hans

Posted in Algemeen, Buurman & Buurman | 1 Comment

Wintertocht op de Oosterschelde 27/11/2021

Wat bezielt iemand om met een gevoelstemperatuur van 2°C, de voorspelling van regen en een tot 15 a 17 knopen toenemende wind te gaan varen op groot water? Ik kan natuurlijk niet voor Walter en Bram spreken, maar ik had me al weken op dit tochtje over de Oosterschelde verheugd. Het gevoel dat je iets avontuurlijks doet, de wetenschap dat weinig anderen zich eind november met zeekajak op groot water begeven, het ervaren van de seizoenen, de verbondenheid met andere enthousiastelingen (je mag ook gekken zeggen) en de behoefte om gewoon lekker te peddelen speelde eerlijk gezegd allemaal mee.

Het was natuurlijk nog even flink spannend, want er zou dit weekend op enig moment flink wind komen. Uiteindelijk bleek zaterdag de beste dag van het weekend. Om 9.45 verzamelden we ons, Bram met zijn Tiderace extreme, Walter met zijn Tiderace Pace 17s en Dirk met zijn Valley Etain, bij het onder zeevarende Rijnlanders bekende strandje Zuidbout vlakbij Zierikzee. Het was koud, maar vrijwel onbewolkt en de Oosterschelde lag er nog als een spiegel bij.

Het plan van Walter was langs de Oosterschelde brug oversteken naar het strandje naast de haven bij Colijnsplaat. Daar even pauzeren en via de Schelpenbank en een pauze op het strand bij Zierikzee terug naar Zuidbout. De boten lagen vlot aan de waterkant. Voor Bram was de Oosterschelde nieuw vaarwater. Hij genoot. De brug met al zijn poortjes die langzaam in de nevel verdwijnt. En natuurlijk zout water. Altijd lekker. Walter begon met een rolletje. Zonder neusklem, oordoppen of hoofdbedekking. Brrr, mij niet gezien nu. “ Geen dag om ondersteboven te liggen” dacht ik. Dat had zo zijn gevolgen, maar daarover later meer.

Ontspannen voeren we naar het strandje bij Colijnsplaat, de goede kant op geholpen door het uitgaande tij. Boven aan de dijk bij de picknicktafel was het tijd voor een warme kop thee, wat te eten én een kleine modeshow. Want wat trek je extra aan voor een winterse pauze bij aanwakkerende wind? Bram droeg een smaakvolle zwarte Hema regen-poncho waarvan hij de capuchon zorgvuldig over zijn hoofd plooide. Walter droeg een exclusieve donkergroene Hilleberg bivakzak-poncho. Ondergetekende een zwarte neopreen vieze mannenjas voor kitesurfers van Magic Marine. Gelukkig hadden de paar stelletjes die zich aan een korte wandeling waagden vooral oog voor elkaar. Ik had het niet raar gevonden wanneer ze gillend voor ons waren gevlucht.

Na de pauze voor de wind naar Zierikzee. Donkere wolken diende zich aan en na onderling overleg werd de Schelpenbank geskipt. Eerst over vlak water onder de hoge wal, later surfend in de toenemende wind over de opbouwende golven. Ik had voor het eerst mijn Falcon zeiltje in gezelschap er op gezet omdat ik wel eens wilde weten wat het verschil was. Zo surfend met 4Bft was de conclusie helder. Het gaat ongeveer even hard, maar met minimale inspanning. Recht voor de wind strijken kost wel wat moeite.  Misschien toch een lijntje om de mast naar beneden te trekken.

Walter wilde onderweg nog wel even weten of we eigenlijk wel eens op de kaart keken. Nee, niet echt, maar ja de toren van Zierikzee kwam zo rap op ons af en we hadden goede vaart daar. Aangekomen op het strandje naast de haven ingang van  Zierikzee regende en waaide het intussen flink.  Bram stelde voor de pauze kort te houden.  Genoeg voor een slok warme thee, wat happen en een pitstop, maar beslist niet langer.

Halve wind in de golven nabij de lage wal was duidelijk het verschil in ervaring en kunde te merken. Walter hield Bram en mij als een moederkloek in de gaten. Bram zocht elke golf op en voer een tijd lang in de hoogste golven strak langs de rotsblokken van Rijkswaterstaat aan de walkant. En ik? Ik zat niet lekker in mijn superstabiele Valley Etain. Koude handen, de gedachte dat het geen goede dag was om te zwemmen. Het hielp allemaal niet. In plaats van mijn heupen lekker met de golven te laten meewiegen zat ik wat verkrampt in mijn boot en sloeg regelmatig een slag over om weer een lage steun te zetten. Ik ben dat helemaal niet van mezelf gewend, maar kon de knop in mijn hoofd niet meer om zetten.  (voor de liefhebbers, ik heb een abonnement op Online Seakayaking en hieronder een paar tips van Simon Osborne hierover) Gelukkig had Bram dat wel in de gaten. Vlak voor Zuidbout stelde Walter voor om nog een stuk tegen wind in te varen, zodat we lekker surfend terug naar de kant konden. We voeren nog een stukje de Oosterschelde op, tot ik aangaf niet zo lekker in de boot te zitten. Best lastig om dat toe te geven, maar ik was best opgelucht om de boeg richting strand te sturen. Terug surfend ging eigenlijk al weer best lekker (in ieder geval zei Bram zoiets tegen me en ik geloof dat dat wel klopte)

Terug op strand waren er dus voor mij wel wat leerpuntjes, maar al met al een top dag en bovenal een ervaring zo in de winter op groot water die uniek, uitdagend, gezellig was en sfeervol was.

Dirk Zwitser

Klik hier voor meer foto’s

Simon Osborne  op Online Seakayaking:

Mental preparation

The Foundations
Stability is a state of mind.  If you think you are going to capsize you most probably will.  Recognising the situation is the first step to solving it.  Then having a few ways to relax the body and release your inner calm.

Learning
When you are nervous and tense up out on the water in conditions every lump and wave on the sea that tips the kayak takes your body with it.  What you should do is allow the kayak to move with the waves and the water keeping your body above the center of balance.  The more nervous you become the tenser you are which then makes you more tippy so even tenser and so on.

To help reduce the tension consider one of the following

  • Be conscious of it and try to relax your body
  • Go for a roll while a partner watches you
  • Go through a capsize and swim and then rescue
  • Take yourself back into calmer waters
  • Improve your skills so you are more confident

Exercise

Just watch the video and think about times you were tense out on the water.  Make a plan for the next time you find yourself in a situation where your state of mind is affecting your stability.

Environment and ability

The Foundations
The most common reason why you may find yourself upside down in an environment you cant breath in is that you went into an environment that was outside of your comfort zone.  Knowing where your limits are is important.

Learning
Its ok to step outside your comfort zone into an environment that you may capsize in but only when you do this knowingly.  If you make the conscious decision to be outside your comfort zone the group that you are paddling with as a whole should be within the groups comfort zone.  This means the group has the skills and safety measures in place to help you back into your kayak and back into your comfort zone.

Exercise
It’s a good idea to write a table outlining what the limits of your comfort zone is.  You can put this into stretch and terror zones as well for each of the different factors that make up the sea kayaking environment.

 

Posted in Algemeen, Grootwater, Verslagen | 2 Comments

Vuilwaterpomp weer in bedrijf.

Nadat de vuilwaterpomp op 16 oktober defect was geraakt. Is ons onderhoudsbedrijf ingeschakeld voor reparatie. Al snel werd duidelijk dat het maalgedeelte versleten was en dat de messen hiervan moesten worden vervangen. Dit stond overigens al op het programma voor het einde van het jaar, maar helaas heeft de oude pomp dit niet gehaald.

De reparatie zou niet veel tijd in beslag nemen, waren het niet dat de messen uiteindelijk een extra lange levertijd hadden, doordat de eerste zending zoek was geraakt.

Uiteindelijk waren deze op woensdag binnen en is de reparatie gisteren (donderdag, 12 november), zowat een maand later, uitgevoerd.

Kortom, toilet gebruik, douchen, schoonmaken en zeker de mogelijkheid om de afwas te doen na een koude of warme versnapering is weer mogelijk.

Buurman & Buurman

Posted in Algemeen, Buurman & Buurman | 2 Comments

Wintervaren!!

Onze eerste workshop van grootwater zit er weer op. Een leerzame lezing van Mathijs over onderkoeling. Een eyeopener als je deze voor de eerste keer hoort maar ook altijd weer een hoop ‘oh ja’ momenten als je deze in de herhaling hoort.

En wat een gezellig modeshow daarna. Dank aan alle mannequins!

Klik hier voor meer foto’s

Kon je niet bij de workshop zijn maar wil je toch meer weten over onderkoeling dan heeft de KNRM een interessante folder https://www.knrm.nl/images/downloads/Onderkoeling.pdf

 

Posted in Grootwater, Verslagen | Leave a comment

Vaarregels nieuwe versie

Een jaar of wat geleden stond op deze plaats een bericht over een handzaam boekje waarin de belangrijkste vaarregels voor kanovaarders staan toegelicht.

De auteur, vaarregeldeskundige Arend Aalbrecht meldt nu dat er een nieuwe versie van het boekje beschikbaar is. Je kunt dit hier downloaden.

Jaap

Posted in Algemeen | 1 Comment

Weipoort ter afsluiting vlakwaterseizoen

Verrassende tocht vlakbij huis: tussen Leiderdorp en Zoetermeer.

Met 18 deelnemers plus tochtleider Jaap de Lange vertrokken we na het hoornsignaal, rond 10 uur vanaf  het clubhuis voor een tocht van zo’n 22 kilometer.
Het weer: fris, bewolkt, maar droog. Wel lekker dat tijdens de lunchpauze de zon doorbrak.
Route: Does, Rijn, Meerburgerwatering, Nieuwe vaart, Stompwijk, Ommedijkse Watering, Buurwatering tot boerderij ‘t Geertje; Noord Aa; Weipoortse Vliet, Oude Rijn en Does.

Zo’n tocht is varen, kletsen, pauze houden; heel gezellig. Koffiepauze op het strandje aan de Vlietlanden; lunchpauze bij funboerderij ‘t Geertje met: geiten, varkens,  koeien, speeltuin, roeiboten, restaurant met toilet; boerderijwinkel met allerhande lekkers en eigengemaakte kaas. Je kunt er ook kamperen en we kregen geitenijs.

Met de wind en de zon in de rug terug over de Weipoortse Vliet. De vele bruggen vergden wat oefening: kom er niet klem tussen, want: boze boer; sluit en vergrendel de brug na afloop, ook al wil dat niet en draai de draaibrug de juiste kant op. En tenslotte: staat hij open, dan hoef je hem niet achter je dicht te doen.

 

Na al die romantiek brengt de Heineken brouwerij en de nieuwe bebouwing langs de Rijn je weer bij de tijd.

Wat mij als nieuwe inwoner van dit gebied opvalt:
– dat je pal  langs de A4 of onder de N11 door vaart, je deze zeker hoort, maar minder storend dan gedacht.
– je vaart hoog boven de polder en ervaart zo het typisch Hollandse veenweidegebied;
– zoveel oude boerderijen met de voorgevel aan de vaart; vroeger ging blijkbaar alles per schuit;

– oude bewoning aan de polderdijk en op hogere plekken in het landschap;
– dat de Weipoortse Vliet zo’n historisch oud Hollands water is; wat moet het hier mooi zijn met sneeuw en ijs: net een Avercamp schilderij, stel ik me zo voor.
– alle bruggen kunnen open; wie zorgt daarvoor: de boer of de gemeente?
– dat het water ook echt in de vaart blijft en niet de polder in stroomt is best bijzonder.

Met zijn tienen hebben we gezellig nagepraat en genoten van de lekkere gerechten die eenieder had meegebracht. Dit was mijn eerste tocht bij Kanorijnland en een mooie afsluiting van het vaarseizoen!

Erna van der Kant.

Foto’s van Jeroen, die vervolgt:

Op zaterdagochtend 16 oktober verzamelt een uitgebreide groep enthousiastelingen, maar liefst 19 kanovaarders, zich voor de afsluitende tocht van de vlakwatercommissie. De tocht zal uiteindelijk 23 km ‘lang’ zijn. Zie foto.

Naast de nieuwe of bijna nieuwe leden Bibi, Peter, Andrea, Erna, Berend en Hubert, zijn er ouwe rotten als Jos en Marco die nog nooit de Weipoortroute gevaren hebben. De harde kern van het bestuur is er, Mathijs, Julienne en Gezinus. En verder Hilde, Marian, Adrie, Leon, Ab en van de vlakwatercommissie Marijke en Jaap als tochtleider en ondergetekende Jeroen, schrijver.

Als je de Weipoortroute doet heb je brugopeners nodig. Jaap zou een deel doen met mij als aanvullende opener. In de praktijk kwamen daar Leon en Mathijs bij.

Het weer is geweldig, op de heenweg geen wind, wat bewolkt. Er komt steeds meer wind in de middag en die hebben we mee en vooral steeds meer zon. Het eerste deel gaat wel langs de A4, maar omdat je met zoveel nieuwelingen kennis maakt, valt dat niet op.

De eerste koffie/theepauze is aan het strand van de Vlietlanden. Voor sommigen de vraag hoe je met droge voeten aan de wal komt. Met een peddelbrug is dat toch te doen.

Vervolgens komen we via Stompwijk, langs de oude grenspaal gemeenten Zoeterwoude-Stompwijk (foto) is er voldoende plek bij boerderij Geertje voor de lunchpauze. Marian trakteert! (foto)

 

 

Het is een kleurrijk geheel van onze kano’s en die van boerderij Geertje (foto).

 

Dan gaat het gebeuren, de bruggen die op tijd open moeten zijn. De eerste brug (foto) neem ik voor mijn rekening, redelijk gemakkelijk open te draaien. Jaap neemt de tweede en Leon de derde. De vierde fietsbrug ligt hoog, maar dan komt de vijfde, de strontbrug. Over deze brug lopen ’s ochtends de koeien na het melken naar het weiland en komen  eind van de middag dan weer terug. Ter bescherming liggen er rijplaten overheen én een hoop stront. Maar ……. tot onze verrassing staat deze brug open. En de volgende ook weer. En de daarop volgende ook weer. Na de zoveelste open brug wordt ons duidelijk wie of wat de reden is. Een platbodem/rondvaartboot vaart naar zijn winterplek. Mathijs is zo vriendelijk om de eerstvolgende brug voor deze boot open te maken. Zie foto. Dan is het wel zo langzamerhand tijd even te wachten en de groep weer tot één groep samen te laten komen.

Nog twee bruggen te openen, één door een aanwonende en een moeizame draaibrug door Jaap en Jeroen. Intussen zijn de windmolens van Heineken steeds verder in beeld gekomen, onder de N11 en spoorlijn door, over het terrein van Heineken, stukje Oude Rijn en Does en we zijn aan het eind van een hele mooie en gedenkwaardige Weipoort tocht gekomen. Dank aan de leden van de vlakwatercommissie voor hun werk afgelopen jaar! Volgend jaar wordt ongetwijfeld een vol vaarjaar!

Jeroen Boggia

Posted in Algemeen, Verslagen, Vlakwater | Leave a comment

Groningen weekend

Tijdens het voor varen van de routes ontdekten we (Marco en ondergetekende) bij toeval camping de Dobbe in het plaatsje Eenrum in Noord Groningen.  Een simpel veldje om een haventje met drie 4 persoons-hutten,  wel met een sanitair gebouw. Het beviel zo goed dat we besloten: dit is het startpunt voor de 2 tochten. Naar Zoutkamp en Winsum.  

We hadden 2 routes uitgezet door de  Groninger maren. Het karakter van de maren is anders dan wat we kennen uit Leiden. In plaats van in het land te kijken, kijken we tegen de oevers van de maren op. In feite varen we door oude wadden geulen, die nog niet zo lang geleden onderhevig waren aan eb en vloed.

Op  18 september om 1300 uur vertrokken we (voor deelnemers: zie onder) we naar Eenrum. Toch wel een eind rijden, zo’n 218 kilometer indien men geen verkeerde afslag neemt.  De hutten waren basic maar schoon.  5 tenten op het veldje.

Camping de Dobbe

Het was prachtig weer (zon,wolkjes,klein briesje). En dat gedurende het hele weekeinde.

Visrestaurant “Gaele Postma”

Continue reading

Posted in Algemeen, Toervaren, Verslagen | 2 Comments

Marker Wadden

Tot drie keer toe was het de Zeemeerminnen niet gegund om de oversteek naar de Marker Wadden te maken vanwege storm, regen of ander ongemak. Gezelschap van de mannen moest eraan te pas komen om de weergoden gunstig te stemmen.

De TomTom weet niet van het bestaan van de Markerstrekdam. Google maps op Aïda snackbar gezet. Een buslading bezoekers brengt een bezoek aan het kunstwerk ‘exposure’ ofwel ‘de poepende man”. Windkracht 2 op de heenweg, 1 op de terugweg. De zon breekt door tijdens onze pauze. Marian en Sophie nemen een duik. Tintelfris.

Elly vaart voor het eerst met haar eigen Groenland peddel. David maakte een voetpomp in zijn boot en het water spuit boven de boot uit als was het een walvis. Jaap gaat om, Birgit houdt de scheepvaart in de gaten zodat de redding veilig kan worden uitgevoerd. Joke berekent de koers die we op de terugweg zullen varen, 135 graden, en gaat KVA organiseren op onze club, zodat meer mensen, waaronder zijzelf, mee kunnen naar het Ellemeet oefenweekend. Frank redt een vlinder uit het water. En dit allemaal in zachte tinten van heiige lucht en zilver water die sferisch in elkaar overgaan als was het een schilderij van William Turner.

Sophie
(foto’s van Birgit)

Posted in Grootwater, Verslagen | Leave a comment

Groenlandweekend 2021

Omdat ik dit jaar voor de allereerste keer meedeed aan het Groenlandweekend in Rheezerveen was het mijn beurt om een verslag te schrijven. Maar wat kun je daar nog over zeggen, na de reportages Manon, Julit, en Freek? Wanneer ik de aantekeningen die ik heb gemaakt vergelijk met hun verslagen, is veel al aan bod gekomen. Zoals de maffe camping waar het weekend plaatsvindt, een kinderspeelparadijs met overdekt zwembad, waterglijbanen en een indoor volleybalveld, en het ijskoude water, veroorzaakt doordat de plas kunstmatig is en langzaam leegloopt als die niet voortdurend wordt bijgevuld. Freek heeft in 2019 zelfs de gele geschiedenis van het Groenlandrollen al een keer belicht.

Als ik op vrijdag arriveer ben ik al bekaf. Ik ben vóór zes uur opgestaan, heb eerst mijn Romany opgeladen bij de club (alleen inderdaad, dankzij de zuignappen die ik speciaal hiervoor heb aangeschaft) en daarna 2,5 uur gereden naar Rheezerveen. Mijn Romany staat bekend als een fijne rolboot, maar hier heeft bijna iedereen een echte groenlandboot. Sonja heeft mijn droogpak meegenomen, met nieuwe nekseal. Heerlijk om droog te blijven in dit koude water, maar door de knalgele kleur voel ik me in als een papagaai tussen de kraaien. Op de plas zie ik namelijk alleen deelnemers gekleed in een zwarte of bruine tuilik.

Maar denk vooral niet dat dit weekend alleen voor profs is. Ook als je wilt leren rollen is dit dé plek. Mustafa heeft net een groenlandboot gekocht en is dit jaar ook voor het eerst. Hij komt komt zonder enige rolvaardigheid, en gaat naar eigen zeggen “met minstens zes dingen die ik eerder nog niet kon” naar huis. Er zijn meerdere instructeurs aanwezig, die ook buiten de officiële clinics elk moment bereid zijn om je te helpen. Ze staan tot navelhoogte in het water, klaar om je op te trekken wanneer je niet direct op eigen kracht bovenkomt. Ik heb vorig jaar geleerd om over mijn achterdek te rollen en scullen lukt inmiddels ook, maar ben een beetje blijven steken bij deze twee technieken. Deze zomer heb ik geoefend op mijn stormrol, en heb wel eens een belly scull geprobeerd, maar beide zonder veel succes. Op die manier gaat het nog een hele tijd duren voordat  alle 35 variaties onder de knie heb.

Wij zijn op de club natuurlijk verwend met goede rollers zoals Rein en Julit, maar het is fijn om je een heel weekend (letterlijk) onder te dompelen in de verschillende disciplines en van verschillende instructeurs les te krijgen. Iedereen legt het weer net iets anders uit, en dat kan soms het verschil maken.

Toen ik mijn standaard groenlandrol leerde aan mijn “slechte kant”, maakte Julit mijn beweging visueel door uit te leggen dat ik vlak voordat mijn bovenlijf bovenkomt ‘gas moet geven’ met mijn peddel, dat wil zeggen deze naar mijn borst moet draaien. Alleen zo maak ik maximaal gebruik van het drijfvermogen van de peddel en kan ik eronder hangend mijn achterdek op glijden.

Christiaan, die me op zaterdag instructie geeft, heeft gelukkig hetzelfde visuele brein: voor de stormrol blijk ik geen gas te moeten geven, maar juist gas terug!! Op die manier kom ik met mijn handen BOVEN mijn peddel uit, en kan ik mezelf zo, hups, op mijn voordek werken. Ik oefen de hele dag. Ik mag in de groenlandboot van Manon, en die zit zo strak als een kokerrokje. Het lukt me zelfs om met de Norsak te rollen. Alleen via de goeie kant hè, ik ben hier immers voor het eerst! Hoewel, dat geldt niet voor Carolien van de Windhappers. Die is ook nieuw, maar heeft zichzelf al rollen geleerd, in een zeekajak. Gewoon de video This is the Roll heel vaak kijken, zegt ze. En het dan nadoen, valt best mee. Tijdens het weekend is ze niet weg te slaan bij de clinics voor de gevorderden. Op een afstand kijkt ze toe: zijwaarts scullen? Dat ziet er grappig uit, effe proberen…..een handrol? Moet lukken. Een natuurtalent.

Ik kom alleen verder met noeste arbeid en vooral met veel fouten maken. Aan het eind van de dag lukt mijn stormrol 8 van de 10 keer. Ik snap niet zo goed wat het verschil maakt. Geef ik te weinig gas terug? Of juist te veel en overdraai ik mijn handen? Iets meer langs de boot leggen misschien? Voor mij is groenlandrollen niet alleen een combinatie van yoga en acrobatiek, maar ook een denksport. De tijd vliegt voorbij, voor je het weet lig je uren in het water. Ik heb het gevoel de hele dag in een centrifuge te hebben rondgedraaid. De clinics worden in de middag gelukkig onderbroken door een yoga/stretch les op het droge. Alle bewegingen komen zo’n beetje aan bod. Ideaal als je tijdens de winter minder in het water kunt oefenen, maar toch soepel wilt blijven.

Aan het begin van de avond laat ik me overhalen om aan de speed contest voor vrouwen mee te doen. We gaan sprinten, en halverwege maken we op commando een rol naar keuze. De Romany is allesbehalve een snelle boot, dus ik sta op de club niet bekend als snelheidsmonster. Bovendien heb ik geen idee wie mijn concurrenten zijn. Maar de ‘kokerrok’ van Manon maakt het makkelijk, en ik eindig als eerste. Het is wel een overwinning die ik direct relativeer. Vorig jaar won Marije, en die zat ook in de boot van Manon. Tja, daar komt het dus door….

 

Na afloop doe ik een tukkie in mijn tent. In de loop van de dag zijn er nog veel meer deelnemers gearriveerd, met partners en kinderen. De laatste vermaken zich geweldig in het speelparadijs. In de avond is er BBQ, en bier, en wijn. Verder herinner ik me niet meer veel, alleen dat het toiletgebouw heeeeel ver lopen is, te ver, en in de ochtend heb ik koppijn, en dorst.

Terwijl ik op zondag mijn kater probeer weg te werken met koffie en een gebakken ei, legt Annelies van de organisatie een vel papier op mijn schoot. Je was zo goed bezig dit weekend, zegt ze, je wilt vast wel meedoen aan de wedstrijd? Dat slaat nergens op: ik heb maar twee rollen in mijn repertoire: of eigenlijk anderhalf, want de stormrol kan ik alleen via mijn goeie kant.

Bovendien snap ik niks van het wedstrijdformulier. Hoe moet ik me voorstellen te rollen met een “Paddle in crook of arm”? En wat is in hemelsnaam het verschil tussen een Armpit roll en een Spine roll? Ik vraag Manon om raad en die gaat aan de slag. Je moet blijkbaar vantevoren zelf aangeven welke rollen je gaat doen. Willekeurig zet ze hier en daar kruisjes. O, deze kan je wel proberen, en die is ook niet zo moeilijk hoor. Bovendien, de volgorde klopt niet, het is niet zo dat de makkelijkste bovenaan staan. Dus hup ook nog een paar kruisjes op pagina 2. Ik vraag hier en daar of er nog meer beginners meedoen. Maar die hebben allemaal blijkbaar wél een goed excuus: “Ik ben aan het verhuizen, nog maar net begonnen, niet fit, ziek geweest…”. Behalve Carolien dan, die doet uiteraard wel mee.

Ondertussen is het formulier ingeleverd en zit ik er aan vast. Ik heb geen zin, maar ga het wel doen. Ik ben ingedeeld in de eerste groep, die doen de minste rollen. Dat scheelt, ik ben dus snel klaar. Ik rol samen met Carolien, Yort en Ophelia. Ophelia heeft een droogpak aan dat provisorisch is geplakt door haar vader, dus ze loopt langzaam vol water, en halverwege breekt ook nog haar houten peddel. Wat een bikkel! Maar zij en Yort doen niet voor het eerst mee, en ze hebben heel veel adviezen voor Carolien en mij: altijd eerst wachten tot je boven komt drijven bijvoorbeeld. En verder gewoon doen.

De wedstrijd verloopt als volt: degene met de meeste ervaring (in ons geval Ophelia) voert een van de aangekruiste rollen uit, uiteraard beide kanten op. De volgende mag de rol vervolgens ook proberen, ook als deze niet is aangekruist. Voor alle rollen zijn punten te verdienen, afhankelijk van de moelijkheidsgraad. Voor elke rol heb je twee kansen. De jury is streng: Hadden je handen echt de goede positie? Heb je niet stiekem met je peddel op de bodem afgezet? Manon heeft op mijn wedstrijdkaart een aantal rollen aangekruist waar ik nog nooit van heb gehoord, of die ik alleen incidenteel heb geprobeerd, maar door de sfeer, het klappen en aanmoedigen van het publiek voel ik me overmoedig worden. Ik ben helemaal niet moe meer, en denk: what the heck, ik probeer het gewoon. De rol met de Norsak mislukt helaas, ook na twee dappere pogingen, maar andere rollen, zoals “Paddle in crook of arm” lukken wonder boven wonder weer wel. Op het eind mogen we allemaal een stuk ondersteboven peddelen. Specialiteit van Yort en hij geeft me enthousiast advies: veel heen en weer wiebelen met je boot, anders raakt je peddel het water niet. En je moet genoeg lucht over houden om te rollen, want als je onder water uitstapt krijg je geen punten. Ik heb geen idee wat ik lig te doen, daar op zijn kop. Ik behaal 1 meter, en krijg 1 puntje voor de moeite. Geen probleem, ik ben super tevreden met mijn 46 punten 😊

Daarna volg ik vol bewondering de wedstrijden van de andere teams.  Ze moeten onder meer zoveel mogelijk rollen maken in 10 seconden, zowel links als rechts, en zowel via voor- als achterdek. Daarbij vergeleken stelt mijn centrifuge helemaal niks voor! De allermoelijkste rol, met de meeste punten, is de Straight Jacket, uitgevoerd met de armen gekruist voor de borst. Het lukt Noud om die beide kanten op perfect uit te voeren, en hij is dan ook de terechte winnaar. Rein wordt 4e, met een persoonlijk records van 229 punten. Hoera, wat een prestatie!

Voorlopig blijf ik lekker varen in mijn geliefde Romany, maar volgend jaar doe ik zeker weer mee. Vooral om veel lol te beleven en om me lekker vrij te voelen in mijn boot. En als ik er dan ook nog eens een paar rollen bij leer, is dat mooi meegenomen 🙂

Verslag: Saskia

Foto’s: Carolien en André

p.s. Op onze playlist kun je een aantal rollen bekijken; en ook hier vind je een aantal interessante video’s.

Posted in Algemeen | Leave a comment

Grootwater voor beginners – Grevelingen

Op 29 augustus lukte het gelukkig na 2x verzetten om de ‘grootwater tocht voor beginners’ tocht te organiseren op het Grevelingen meer. Mijn tweede groot water tocht voor beginners (na het IJsselmeer in 2019) omdat bijna alle tochten lijken te zijn voor gevorderden, waarbij de uitnodigingen meestal zo dreigend starten met wat je wel niet allemaal moet kunnen en waar je ervaring in moet hebben, dat ik het niet heb aangedurfd om me ergens anders voor aan te melden.

De zondag na de 29e was het prachtig weer, zonnig, 26 graden en vast een fantastische dag op het meer waar je waarschijnlijk je slalom had kunnen oefenen om de sups en zwemgasten. Gelukkig gold dat niet voor de 29e. In de aankondiging werd al aangeraden een warme muts en thee mee te nemen en, uiteraard, regenkleding. Verder werd voorspeld dat het een koude noorderwind met windkracht 4 zou worden en dat we de picknick op een leuk eilandje ook zouden bewaren voor een volgende tocht. Dus we waren voorbereid.

We waren met 7 personen. Toen we aankwamen bij het meer en de boten wilden afladen, begon het zachtjes te regenen, bleek het koffie restaurant gesloten en stonden er witte koppen op de best wel hoge golven. Saskia en Walter die ons vakkundig en onverschrokken begeleidden, keken blij, hadden steeds montere taal voor als een van ons (Berthold, Jolanda, Nieke , Ilse en moi, Joke, even iets minder vrolijk keek) en bleven vriendelijk doch dringend alle deelnemers die in de richting van de stenen golfbrekers afwaaierden moed inspreken om toch vooral het middenpad te blijven zoeken.  De noordenwind was inmiddels tot kracht 6 aangewakkerd en de witte koppen stonden op de golven.

Dus het werd een heerlijke dag. Na een half uur varen toch koffie drinken op het gras bij de haven. Tot Walter vond dat het nu wel welletjes was en we eens wat moesten gaan doen.  We mochten om een eiland heen varen om de volle golven te voelen, dat was leuk. En omdat ze recht van voren kwamen, ging dat best goed. Even draaien om terug te gaan leek even een uitdaging maar ging ook goed. Er lag een boot aan een steiger waar we een korte stop deden. De zeilers vonden dat het water te heftig was om verder te zeilen. Dus ze vonden ons redelijk onverschrokken en vonden dat we leuke dingen deden, vooral dat we mooi gekleurde kano’s hadden en waren enorm onder de indruk van Saskia die even een groenland rol voordeed alsof het niets was.

Het was fantastisch, geen dulle boel op spiegelglad water, het was gezellig en de organisatie en begeleiding helemaal top. Dus volgend jaar weer (en stiekem hopend op andere tochten waar nog-net-geen-beginner-meer maar verder niet erg ervaren leden ook aan kunnen deelnemen).

Door Joke

Posted in Grootwater, Verslagen | Leave a comment