9 juni 2019 Mijn tocht der tochten:

Zwerven Rond Den Helder
In 2016 ben ik begonnen met kanoën om Rein en Manon, die ik kende van het schaatsen, een plezier te doen. Ik zou een introductiecursus doen, zodat ik iets kon proeven van wat hun passie was. Na de 2e les moest ik lid worden. Ik dacht toen nog ‘dat doe ik voor één jaar’. Dan was het wel weer mooi geweest.
Aan het eind van de cursus vroegen ze welke je kant van het kanoën je dacht op te gaan; kanopolo, vlakwater, grootwater… Ik wilde dat jaar dat ik lid zou zijn wel vlakwater gaan doen. Mooie tochtjes maken in de natuur. Relaxed, ontspannen en genieten op het water van de prachtige natuur van Nederland.
Daarna ging het ergens ‘fout’. Misschien met het kopen van mijn prachtige blauwe peddel? Wie zal het zeggen. Of vanwege die clubavond, waar Ruud uitverkoop hield van kano-uitrusting en -kleding?
Toen had ik ineens een long-john, een anorak, een zwemvest en dus die peddel.
Feit was dat ik steeds meer tochtjes mee ging varen.
In maart 2017 begon ik met mijn eerste grootwatertocht; bij Harderwijk. Inmiddels was een zaadje geplant; het idee had post gevat om een keer over te steken naar Texel. Texel, het eiland, waar ik, vanaf dat ik mijn in Den Helder opgegroeide wederhelft ontmoet had, regelmatig voor een vakantie naar toe ging en dat ik ben gaan koesteren. Vanaf Den Helder, waar ik voor geen geld zou willen wonen, met de TESO (Texels Eigen Stoomboot Onderneming) oversteken naar ’t Horntje was al een feest op zich. En zo’n tocht dan een keer met de kano maken zou fantastisch zijn.
Maar grootwater-kanoën is toch wat anders dan vlakwater. In maart 2017, mijn eerste grootwatertocht bij Harderwijk, was windkracht 2 al wel zo’n beetje het uiterste. Zeker voor iemand die tijdens de introductiecursus van alle deelnemers zo’n beetje de meeste keren -ongewild- onder de boot belandde. De lage steun was, laten we het zo zeggen, niet mijn sterkste vaardigheid.
Het advies ‘blijven peddelen’ is het beste advies dat ik op die tocht gekregen heb. En dat deed ik dus; blijven peddelen. Een maand later, in april 2017, was er de Paastocht, het rondje Marken. Met windkracht 4 tot 5! Na afloop schreef ik, dat ik het ‘op den duur misschien wel heel leuk kon gaan vinden’. Dus.
Inmiddels haalde ik mijn KVA (Kano vaardigheidscursus A) en KVT (Kajak veiligheids test)-examens, gewoon omdat het zo leuk was om te doen.
Na nog een aantal grootwatertochten én de aanschaf van mijn eigen zeekano had ik ingeschreven om mee te gaan met ‘Zwerven rond Den Helder’ op 9 juni. 8 Juni stormde het, dus dat beloofde wat voor de 9e. Ik had geen idee van wat ik kon verwachten. Maar na de zeemeerminnentocht, 2 weken geleden, had ik groot zelfvertrouwen. En als de tochtleiding zei dat ik mee kon, dan kon ik dat ook echt.

9 Juni was het gelukkig een stuk rustiger weer. De plannen waren veranderd. We reden naar ’t Kuitje aan de Oostkant van Den Helder in plaats van naar Huisduinen. Een mooie instapplek langs de dijk  met rustig water. De groep van 15 vaarders werd opgedeeld in twee groepen. We gingen oversteken naar Oudeschild op Texel!! Voor mij kwam dit volkomen uit het niets; naar Texel, vandaag! De kaarten werden uitgedeeld en er werd gebriefd. Ik werd ingedeeld in de groep met Rein, Manon, Femke, Rob, Tjeerd en Dirk. We vertrokken voor de andere groep van 8 personen. Het eerste stuk in de luwte van de dijk ging makkelijk. Soms wat ondiep water. Vanaf de Noord-Oostpunt, nabij de Marinehaven voeren we zo, dat de kardinaalsboeien aan onze rechterhand bleven. Dit was grootwater, echt grootwater. Met pakweg windkracht 4 uit het Zuid-Westen. Golven (golfjes voor de routiniers) van opzij lichtten de kano op en zetten hem opzij. Inmiddels wist ik dat het geen enkele zin had, te proberen meteen te corrigeren. Gewoon lekker laten gaan en blijven peddelen. De scheg wat uit.
Golfjes van achteren hadden we ook; lekker om te proberen op te surfen. Eerst wordt de achterkant van de kano wat opgetild dan wordt de kano met de voorpunt wat naar beneden meegetrokken. Als je mee peddelt om zo’n golf ga je lekker snel. Als je het goed doet tenminste.
Het laatste stuk voor Oudeschild kregen we een lesje transito varen: een punt op het water pakken, bijvoorbeeld een boei, en proberen dat op één lijn met een vast punt op de achtergrond te houden. Viel nog niet mee, maar ging soms best aardig. Vond ik. We lagen iets voorbij (groene) ton T13 en staken over naar (rode) ton T10. Een kotter passeerde ons uit tegengestelde richting, een zeilboot voer achter ons langs. Vlakbij de rode ton, de T10, liet ik me door de stroom dwars langs deze boei glijden. Zo mooi wat de stroming met je boot doet. We staken de vaargeul over, na gemeld te hebben aan de haven dat we er aan kwamen en voeren de haven in. Bij de KNRM aan een lage steiger stapten we uit.

De andere groep kwam even later bij de steiger. We aten en dronken wat en wachtten op kerend tij. Rond 14.00 uur aanvaardden we de terugtocht. De haven uit werd besloten richting de Bollen te varen. Om vanaf daar richting de mosselbanken onder  ‘Het Gat van de Stier’ te varen. We staken de Texelstroom over, een ‘ruim twintig meter diep vaarwater dat bekend staat als onvriendelijk, met hoge stroomsnelheden en vervaarlijke brekers bij wind tegen stroom.’ Viel mee hoor. We hadden wat golven van voren, maar als je je peddel over de golf instak, kon je ook uit dit soort golven proffijt halen. En ook weer leuk om over een golf in een dal te duiken en het water over je voordek te laten klotsen.
Het was allemaal eigenlijk heel goed te doen. We moesten wel uitkijken om niet op de mosselbanken te komen, maar na die gerond te hebben, leek het laatste stuk een eitje. Leek, want de vermoeidheid sloeg toe. Het laatste stuk terug langs de dijk leek een stuk langer dan op de heenweg. Wel heel mooi om daar een tweetal lepelaars te zien foerageren in het lage water.
De andere groep had een iets andere, meer Oostelijk gelegen, route gekozen, maar hadden niet helemaal goed getimed, want op enig moment zagen we ze lopen, met hun kano achter zich aan trekkend.  Ook heel leuk om te zien!
Ik had wel wat blaren, maar onze Britse ervaren medevaarder had gelukkig op dezelfde plekken op zijn handen blaren.
Moe, maar zeker heel voldaan, werd de dag afgesloten bij een snackbar in Anna Paulowna. Daarna terug naar de vereniging, de kano’s en toebehoren afspoelen en op huis aan.
Wat een gave tocht! Voor de grap zei ik dat ik nu mijn kano wel kon verkopen, maar uiteraard, want veel te leuk, doe ik dat niet. Kom maar op met de volgende tocht!
Birgit

https://www.varendoejesamen.nl/storage/app/media//knooppunten/knooppuntenkaart-5-1.png

Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Tochtleidersweekend Den Helder: leren van elkaar

Hoe word je een goede tochtleider op groot water? Deze vraag stond centraal bij het tochtleidersweekend. Vanuit basiskamp ‘De Donkere Duinen’ aan de rand van Den Helder werden twaalf leden van Kano Rijnland hiervoor onder handen genomen door instructeurs Paul de Haas (Dutchseakayakers.nl) en Axel Schoevers (Zeekajak.nl). 

Onder de twaalf deelnemers was ook Walter die al een paar jaar instructeur zeekajakvaren is. Waarom hij toch mee ging werd al snel duidelijk, de enthousiasteling die liever naast de boot ligt dan er in zit, of andere rottigheid uithaalt om de tochtleider op de proef te stellen. De toelichting van Paul hierbij was dat Walter dit gedrag enkel en alleen vertoont om er van te leren, niet om te treiteren. ‘Oh, serieus…?’ gonsde het door het deelnemersveld.

Ieder heeft zijn eigen stijl van tochten leiden en dat moet zo blijven, zo was de boodschap. De een houdt vast aan strikte procedures en wil voortdurend de controle op de groep houden, de ander geeft aanwijzingen in grote lijnen en laat de teugels vieren. Ook en vooral afhankelijk van het niveau en de samenstelling van de groep. Deze en andere verschillen werden ook duidelijk doordat de twee instructeurs beide hun eigen stijl hebben.

De twaalf deelnemers werden in twee groepen ingedeeld. De twee instructeurs namen beide groepen om beurten onder handen, de ene dag ‘groep Rein’, de andere dag ‘groep Manon’.

Ieder kreeg een deel van de tocht de taak van tochtleider opgedragen. Ik had besloten twee verschillende stijlen (strikte controle versus loslaten) uit te proberen, om te achterhalen welke het best bij mij en bij de groep paste. Bij het passeren van een tidal race (brekende golven veroorzaakt door de getijstroom over een ondiepte) kreeg ik complimenten over de relaxte manier van begeleiden. Na de oversteek van het Schuitengat was het commentaar ‘Je voerde een toneelstukje op, bijna lachwekkend zoals je stevige controle over de groep hield.’ De conclusie was dus, blijf jezelf, handel naar de omstandigheden en laat je niet beïnvloeden door de gedachte dat er een instructeur meevaart die de tochtleider beoordeelt. In dit geval, met een groep ervaren zeekajakvaarders op rustig water bij goed zicht is het niet nodig iedere tien minuten de koers(wijziging) door te geven; ‘volg het groene petje’ is genoeg.

En dan de ‘rottigheid’. Een tocht leiden is niet zo moeilijk als de vaarroute vastligt, de zon schijnt, het water rustig is en alle deelnemers fit, sterk en ervaren zijn – en zich gedragen als makke lammetjes. De capaciteit van de tochtleider wordt pas interessant als er iets onverwachts gebeurt zoals een onwel geworden deelnemer, onenigheid over de te varen koers of een op ramkoers liggend schip. Zo was het de taak van de tochtleider om een redder en slepers aan te wijzen toen Walter weer eens uit zijn boot gevallen was, Tjeerd zijn maag opspeelde in de havenmond en Manon een angstvisioen kreeg op de ‘huizenhoge’ (lees: poppenhuishoge) golven in de vaargeul. Alle tochtleiders in de dop kregen complimenten voor de goede tot uitstekende maatregelen om de tocht tot een goed einde te brengen en de deelnemers veilig op de kant te zetten.

Jaap

Wil je een selectie van foto’s zien klik hier
Wil je alle foto’s zien die gemaakt zijn klik dan hier

Nawoord
Dit weekend was bedoeld om onze vereniging sterker te maken op het punt van tochten op zee te leiden en begeleiden. Onze vraag aan Axel Schoevers en Paul de Haas was: om leren gaan met groepsdynamiek, communicatie, veranderde omstandigheden, feedback, etc.
De groep was van te voren al goed voorbereid door 3 vragen te moeten beantwoorden zodat Axel en Paul de cursus goed aan konden laten sluiten op onze wensen namelijk:

– Waar loop jij tegenaan als tochtleider of als vaarder?
– Waarin wil jij gecoacht  worden dit tochleidersweekend?
– Wat verwacht je te leren tijdens het tochleidersweekend?

Onze complimenten en dank aan beide instructeurs die dit tot een waardevol (maar ook intensief) weekend hebben gemaakt en de cursus zo perfect hebben laten aansluiten aan onze vraag. Wij waren blij te horen dat ze zo te spreken waren over het algemene niveau en kennis van de vaarders binnen onze vereniging (dat hebben we toch maar mooi voor elkaar gekregen de afgelopen 6 jaar). Dank aan alle deelnemers die hier enthousiast aan meededen.

Nu is het onze taak dit vast te houden, te interneren en voort te dragen binnen de club.

Manon

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Pinkstertoernooi

Ook dit jaar organiseren wij als vereniging weer een kanopolotoernooi. Zoals wellicht bekend bij velen organiseert onze vereniging al een aantal jaren éénmaal per jaar een kanopolotoernooi. Vanwege het overweldigende succes van afgelopen jaren, gaan wij hier ook dit jaar weer mee door. Het toernooi zal plaatsvinden op 2e Pinksterdag (10 juni 2019) en zal de gehele dag duren.

Op ons kanopolotoernooi zal er gevaren worden in de Jeugdklasse en de 3e klasse. Op 2 velden dus dubbel zo veel plezier. Uiteraard zullen ook ons eigen D en S team mee doen in de 3e klassen. Onze 2 jeugdteam zullen meedingen naar de beker in de Jeugd-klasse

Wij verwachten in totaal 16 teams! op ons toernooi. Een team bestaat uit 8 spelers en met wat begeleiders/supporters zal het aangenaam druk worden op ons terrein. Ook zullen er continu wedstrijden worden gespeeld waardoor het druk zal zijn op het steiger en op het water rondom het clubgebouw.

Dit alles kan wat overlast geven met name voor vlakwatervaarders die een rondje willen gaan varen. Om de overlast voor ons allemaal zo veel mogelijk te beperken, zou het fijn zijn dat vlakwatervaarders die deze dag het water op willen even contact opnemen met de organisatie van het toernooi. Dit kan zowel vooraf of tijdens de dag zelf. Zodoende kan het goed gepland worden dat tussen twee wedstrijden door de kano’s gepakt en te water gelaten worden. De toernooiorganisatie is in handen van Tom Schoof, Erik Limpens en Onno Könemann.

Om dit geweldige toernooi te laten slagen kunnen we altijd vrijwilligers gebruiken dus als je het leuk vindt om te helpen met de op/afbouw of je kan bijvoorbeeld een paar uurtjes te bar draaien stuur mij dan even een mailtje tom(@)schoof.nl

Uiteraard willen wij alle leden ook oproepen om 2e Pinksterdag vrij te houden van afspraken en naar de kanopolo wedstrijden te komen kijken…

Namens de organisatie, 

Tom Schoof

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Zeemeerminnentocht zondag 26 mei

‘De zeemeermin is een mythisch wezen die de mens al jaren bezig houdt. Vaak wordt een zeemeermin omschreven als een wezen, met het bovenlichaam van een vrouw en het onderlichaam van een vis. Er bestaan verhalen over zeemeerminnen die echt gezien zijn, maar dat ze echt bestaan is nooit bewezen. (bron: google)’

Nu, wij kunnen vertellen dat ze wel degelijk bestaan; zondag 26 mei vertrekken 7 zeemeerminnen, Manon, Marian, Julit, Desirée, Femke, Martine en Birgit voor een grootwatertocht in de richting van de randmeren van het IJsselmeer. Aanvankelijk zou gevaren worden richting de Markerwadden, maar met een Zuidwestenwind, kracht 5 mogelijk 6, was dat niet zo’n goed idee. Deze zeemeerminnen wilden graag de wereld bóven water eens verkennen!
Dus werd besloten, tijdens het kopje koffie voor vertrek, om naar Ketelhaven te vertrekken om vanaf daar het Ketelmeer op te varen. Martine zou vanuit Steenwijk daar aansluiten. Het Ketelmeer is het randmeer dat aansluit op de ‘delta’, het uitstroomgebied van de IJssel bij Kampen. Het ligt tussen Zuidelijk Flevoland en het voormalig eiland Schokland. Door de ligging kon het water niet over grote afstand opgestuwd worden door de heersende Zuidwestenwind. Gingen we van uit. Aanvankelijk waren er ook geen witte kopjes op het water.

In het haventje gaan we vanaf een schuinliggende steiger te water. Rustig varen we het haventje uit. Meteen buiten de landtong of kaap, die de haven in de luwte houdt, komen we onverwacht in ruig, erg ruig water. Dat is even schrikken en hard aanpoten. Kort daarop moeten we de vaargeul oversteken van het Keteldiep. Waar dus ook op zondag door de beroepsvaart gevaren wordt. Gezamenlijk lukt het ons om tussen de beroepsvaart en hardvarende zeilboten door, de vaargeul over te steken. Inmiddels zitten we ook allemaal weer wat zekerder in de kano.
We steken over naar een strandje op één van de eilandjes in de delta. We dealen met golven van achter, heerlijke surfgolven, maar ook met golven van opzij en een deel met een klotsbak, een eierdoos. We bereiken het strandje en trekken één voor één, met elkaars hulp, de kano’s op het droge.

We gaan een stuk het eiland op; want vooraan op het eiland, meters van het water vandaan ligt een in verregaande staat van ontbinding verkerende grote vis. Hoe die daar gekomen is?? Misschien uit de klauwen van een zeearend gevallen??
We drinken koffie, thee of wat anders en kletsen wat. En passant wordt met een pincet een doorn uit een bilpartij van een long-john gehaald, wordt gesproken over opvliegers en wordt topless gezond. Nou ja, bijna dan. Maar het had gekund!
We gaan weer het water op. Inmiddels staan er ook kopjes op het water. Met de wind van opzij varen we ruim links om het eiland heen. Ik zit met mijn billen bij elkaar in de kano, maar krijg van Martine te horen, dat het er allemaal goed uitziet, dus ik probeer wat te ontspannen. Zo’n aansporing helpt wel. Ik blijk overigens niet de enige, die het niet breed heeft. Ik hoor later van een ander, dat ze braakneigingen had, maar daar niet aan kon toegeven, want dan zou ze wellicht geen controle meer hebben over peddel en boot.  Gelukkig was dat maar heel even, daarna voelde ze zich weer beter. Ik zeg niet wie…
Aan de achterzijde van het eiland komen we in de luwte te varen. We varen tussen de eilandjes door. Het is een prachtig gebied met plaatselijk erg ondiep water, omzoomd door prachtige rietlanden. Na de behoorlijke wind is het hier relaxed varen. We genieten. Net als de zeiler aan het roer van een bootje van de bruine vloot. Rustig vaart hij met ons op, af en toe wat verzettend aan de zeilen.
We zien in de verte de balgstuw van Ramspol, de grootste balgstuw ter wereld!

(Een balgstuw is een type stuw, en wordt ook wel ingezet als keersluis. Bij dit type stuw wordt een soort rubberen doek bevestigd aan constructies op de bodem van het water en de oevers. Als men wil dat de stuw het water tegenhoudt, pompt men de balg vol met water en lucht, waardoor de stuw omhoog komt. Afhankelijk van het gewenste waterpeil kan men in de stuw meer of minder water/lucht laten stromen.)

Behalve dode vissen zien we in het ondiepe water tussen de eilandjes ook behoorlijk levendige vissen, volgens een kenner zouden het paaiende vissen zijn. Lijkt me vrij lastig, dat paaien, want sommige exemplaren kwamen zelfs boven water uit??
We hopen een stuk af te kunnen steken, maar mogen er van Staatsbosbeheer niet door. Er wordt even gediscussieerd over wel of niet doorvaren en of dat wel of niet schadelijk is voor onder andere de hier broedende zeearend. We besluiten het advies van Staatsbosbeheer te respecteren en varen om. De geslotenverklaring lijkt wel strijdig met de beleving die Staatsbosbeheer ons belooft. Ze  vermeldt op haar site (https://www.staatsbosbeheer.nl/natuurgebieden/ijsselmonding): ‘Ontmoet blauwborsten, steltlopers en zelfs zeearenden op het Ketelmeer.’ En: ‘De dynamiek van de IJssel zorgt er voor een grote verscheidenheid aan diersoorten waaronder bever, zeearend, otter, buidelmees en talloze eendensoorten. De monding van de IJssel is daarmee de Biesbosch van het oosten.’

We blijven in de luwte van het land ten zuiden van ons. Na de ronding van het laatste stuk moeten we recht tegen de Zuidwestenwind in, kracht 5 (op Markermeer horen we via de marifoon momenteel windwaarschuwingen van 6), richting het haventje. Even ben ik het kwijt als ik mijn lange kano niet in de goede kant gedraaid krijg. Met wat adviezen van Manon en wat spelen met de scheg lukt het dan toch. Het laatste stuk steken we weer de vaargeul over, weer een groot schip en een zeilboot kruisend. Het grote schip laten we voor ons passeren en het zeilschip vaart achter ons langs. We varen compact en het laatste stuk is weliswaar zwaar, maar goed te doen. En dan zijn we weer in het haventje. Moe, maar zeer voldaan.
Op deze eerste zeemeerminnentocht hadden we te maken met klotsbakken, surfgolven, tegen- en zijwind, maar ook rustiger water. Een tocht zeemeerminnen waardig. Ik heb nu al weer zin in de volgende keer.

Birgit

Voor meer foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | 2 Reacties

Eilandspolder

Zondag 19 mei begon met een startprobleem: de sleutel van de zeetrailer was zoek dus hebben we na rijp beraad de polotrailer volgeladen. Na dit oponthoud togen we toch redelijk op schema met z’n elven vanuit De Rijp de Eilandspolder in. De blauwe pijltjes voerden ons 22 km lang langs schilderachtige dorpjes als Schermerhorn, Noordeinde en Graft, en door vogelrijke, ongerepte natuur vol bloeiende weilanden: heel idyllisch! Daarbij werden we niet gehinderd door enig obstakel: geen lage bruggen, sluisjes of stremmingen, en ook overdragen was niet aan de orde (jammer Jaap). Af en toe even aanzetten tegen de wind in was de enige inspanning die werd gevergd. De zon liet zich af en toe zien, temperatuur was aangenaam, de jackjes konden al gauw uit. Twee prima pauzeplekken ook, met goeie steigers. De eerste met picknickbank onder het toeziend oog van een onbeweeglijk schaap, de tweede met uitzicht op een op drift geraakt ‘eilandje’ dat dus juist wel bewoog.

Lunchpauze in Schermerhorn

Onze kennismaking met De Rijp bleef helaas beperkt tot de nieuwbouwwijk, maar daar stond wel een in/uitstapplek met lage steiger tegenover bij een goed parkeerterrein voor de auto’s en trailer. Een perfecte dag, met speciale dank aan Hugo die voor het eerst de trailer trok, top!

Julienne met foto’s van Birgit

Gepost in Algemeen, Verslagen | Plaats een reactie

train de trainer

Instructeursdag Zondag 19 mei

We hebben binnen de vereniging een flinke groep mensen die zich allemaal vol enthousiasme inzetten om nieuwe of al bestaande leden de fijne kneepjes van het kanoën aan te leren. Daarbij heeft ieder zo zijn eigen methodes, eigen ideeën maar ook verschillende ideeën over de technieken. Dan is er landelijk en internationaal ook nogal wat ontwikkeling in de technieken. Binnen de vereniging gaan er steeds meer mensen buiten de club cursussen volgen en meedraaien op kampen en is het handig als onze technieken aansluiten op de landelijke en internationale technieken.

Tijd dus om eens te kijken wat we van elkaar kunnen leren maar ook om elkaar meer op één lijn te brengen en de neuzen allemaal een beetje dezelfde kant op te krijgen.

Omdat Mathijs en Rein dit jaar met hun opleiding tot instructeur zijn begonnen was dit natuurlijk een mooi klusje voor hen,  goed voor hun ervaring en mooi voor hun portfolio. Dirk werd weer ingeschakeld om een bijdrage te leveren over een stukje didactiek. En met z’n drieën wisten ze nog met moeite een dag te prikken in hun drukke agenda’s.

Het resultaat was een leerzame, zinvolle en gezellige dag. In groepjes gingen we aan de gang om technieken uit te proberen, erover te discussiëren, aan elkaar voor te doen. Uit te vogelen wat nu echt belangrijk is, hoe ga je het geven, in welke lesvorm of spelvorm. Mooi te zien dat in deze sfeer iedereen evenveel ruimte kreeg en iedereen zijn inbreng kon geven. Natuurlijk gingen we elkaar ook lesgeven waarbij we direct feedback van Dirk kregen. Als resultaat dat de laatste groep die les gaf,  alle voorgaande wijzigingen mooi mee kon nemen,  een top les gaf.

En natuurlijk eindigden we zittend nat achterop de boot. Plezier, balans, bootvertrouwen leer je toch het beste door vaak uit te stappen en er weer op of in te klauteren (ja, je moet wel van een nat pak houden). Zittend achter op de boten ontstond er spontaan een overgooispel met een tennisbal (wat nogal wat zwempartijen opleverde) en aan het eind van de dag peddelde iedereen weer zittend achterop de boot terug naar de club.

Om de waardering naar de vrijwilligers uit te spreken was natuurlijk ook aan de inwendige mens gedacht met een lunch en als afsluiting een gezellig barbecue om nog eens na te praten, mogelijk gemaakt door de diverse kokers van alle salades en voorgegaard vlees van de Kamado.

Dank aan Dirk, Mathijs en Rein voor het tot stand komen van deze dag.

En dank aan alle instructeurs die deze dag tot zo’n succes hebben gemaakt.

Manon

Gepost in Algemeen | Plaats een reactie

Kamperen op Tiengemeten

     

Op 11 mei verzamelden we om 6:30 (wat een hobby) bij het clubhuis om de boten te laden en af te reizen naar het plaatsje Rhoon onder de rook van Rotterdam. Dit voor een tocht naar het eiland Tiengemeten in het Haringvliet.

Na de glibberige instap in de plaatselijke jachthaven en het probleemloos passeren  van de Oude Maas kwamen we op het Spui. Omdat we net na hoog water waren vertokken werden de 17 kilometer naar de monding van het Spui  met een extra hulpmotor van 2 knopen stroomsnelheid rap overbrugd.

Op het Haringvliet stond een windkracht 4 bft uit noord-noordoostelijk richting. Na een semi-legale stop op een strandje aan de monding kwam Tiengemeten in zicht.   Wind in de rug, restte nog het kruisen van een zeil wedstrijd en voila de haven van Tiengemeten.

Tiengemeten is een beschermd natuurgebied, de laatste boeren zijn enkele jaren geleden uitgekocht.  Daarna is het gedeeltelijk onder water gezet,  er ontstaat nu een mooi natuurlijk ecosysteem.  Een echte aanrader om eens van de stilte en de natuur te genieten. Ook zonder kayak bereikbaar en er is een camping met uitspanning beschikbaar.   

overgebleven huisje in ondergelopen gebied

Het uitladen in het haventje vereiste enkele acrobatische toeren, steile dijkovergang met scherpe bochten.  Na de tenten te hebben opgezet en een biertje op het terras, een mooie avondwandeling over het eiland gemaakt.

De volgende dag verder naar Stad aan het Haringvliet. Weeromstandigheden idem aan die van zaterdag. Eerst de luwte van het eiland  en het laatste stuk vol in de wind en golven naar een strandje even voorbij de haven. Daar aangekomen gepauzeerd,  de chroniqueur voelde opdat moment al wel een lichte misselijkheid opkomen. Maar och de overkant is niet zo ver. Dat liep even anders, halverwege het Haringvliet sloeg de man met de hamer (of was het Neptunes?) toe.  Snel werd door Jaap een sleep georganiseerd Berend in de lead met voor hem Femke en Freek. Jaap en Leen als leiders. Niet voor niets geoefend dus. Verliep geolied. 

Na een korte pauze op het strand aan de overkant. Weer met volle stroming mee het Spui op. De stroming was zo sterk dat enkelen onder de klep van een pont terecht kwamen, gelukkig lag deze nog stil.  Bij het passeren van de oude maas, achter een container duwbak langs.  Deze produceerde een onheilspellende getordeerde golf, die zich snel tot een soort lange deinings golf transformeerde.  Bij de uitstap werden we opgewacht door enkele  geïnteresseerde Chinezen.  Heeft Kanorijnland een patent?

Daarna boten uit het water naar Leiderdorp eten en naar huis.

Al met al een geslaagd weekend.  Iedereen bedankt.

Jan Cees

Voor foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Kusttocht Langevelderslag 14 April

Lang van tevoren werd het weer door meerdere mensen in de gaten gehouden.
Dat doet mij uiteraard deugd. Ook hier was weer helder dat verwachtingen niet altijd kloppen, zeker niet op de lange termijn. Veel van ons kijken graag naar windguru en alleen de bovenste regel (GFS) daarvan kijkt ver vooruit. Om zo ver vooruit te kijken wordt op die bovenste regel een grof model gebruikt.

Gelukkig klopte die windverwachting niet. Een beter beeld werd geschetst door de UK met office (UKMO] daar konden we al 120 uur vantevoren zien dat een hogedrukgebied bij Scandinavië zou zorgen voor een matige wind uit NO met koude lucht.
Dat klopte haarfijn! Vanwege kou had onze tochtleider Frank zijn tocht iets verlaat , zodat de zon alvast iets beter zijn best kon doen. Slimme zet!

Vijf man sterk zijn we van Langevelder slag met wind tegen stroom richting Zandvoort gegaan. Lennert lijkt een afwijking naar bakboord te hebben, hij bleef maar in hoog tempo rondjes varen. Erg leuk om onderweg een bruinvis te zien. Tegenwind helpt je stroomvoordeel om zeep, was de conclusie. Iets voorbij Zandvoort hebben we op het strand beschutting gecreëerd met een windscherm en daar lekker wat soep opgewarmd (met zand).
Terug wind mee en stroom mee, dat gaat gelijk een stuk sneller. Helemaal als er zelfs een beetje gesurft kan worden.

Al met al een heerlijke dag gehad.

Rein

En hier zijn de foto’s te zien



Gepost in Grootwater, Verslagen | Plaats een reactie

Met Gert naar de Vlietlanden oftewel de echte Koudehandentocht

Op zondag 14 april was kanovereniging Rijnland het koudste plekje in Nederland. Ook al was de starttijd een half uurtje later gezet, het ijs op de autoruiten was nog niet gesmolten. Een straffe Oostenwind zorgde voor gevoelloze handen maar toch lagen de zes kano’s binnen redelijke tijd vastgesnoerd op de polotrailer. En dat terwijl ze ten dele eerst op het dak van Erik en de kleine trailer waren beland (bij -20 graden een niet voor de hand liggend moment voor een oefening op- en afladen zonder vingers). In ieder geval weet Julienne nu ook het verschil tussen de kleine en de polotrailer en Erik dat zijn dakdragers ‘het nog doen’.

Vervolgens allemaal, d.w.z. met twee auto’s, achter Gert aan. Om – ondanks het aanvankelijke oponthoud – een kwartier vóór op schema met zijn zevenen af te varen. Startpunt was in de buurt van kanoclub Natsec aan de Vlaardingervaart. Daar ging het richting Schipluiden met nu ook de zon van de partij. Van lieverlee gingen de handschoenen, jacks, zwemvesten e.d. uit; hoezo koude handentocht? Dik voorjaar was het ineens met een in de loop van de dag aanwakkerende wind. De Vlietlanden bleken een uitgestrekt natuurgebied, lekker stil met veel sporters op de kant en zo goed als geen boten in het water.

Onder Gerts zorgzame leiding ontbrak het ons aan niets: zo was er een precies-groot-genoege-picknicktafel voor de koffie en werden we voor de lunch allerhartelijkst ontvangen in de jachthaven bij Schipluiden, waar Gert onze komst had aangekondigd. Helaas was Gert daar zelf niet meer bij omdat hij thuis niet te lang gemist kon worden. Maar met zijn gedetailleerde instructies vonden we feilloos de weg naar het startpunt terug. Het was een heerlijke dag, dankjewel Gert, Nel, Erik, Jan Cees, Hugo en Jos!

Julienne

Foto’s: Gert geeft uitleg over de vaarroute

Gepost in Verslagen | 2 Reacties

Een vlakwatervaarder en “miss Grevelingen”, ofwel de openingstocht 2019 voor Grootwater in Zeeland

Op zondag 31 maart verzamelen zich 13 Leiderdorpse kajakkers in Bommenede, Schouwen-Duiveland. Bommenede is voor de vereniging een nieuwe instapplek in Zeeland.

Ik wilde wel een verhaaltje schrijven, maar onder de voorwaarde dat het een zeer persoonlijke impressie zou worden. Want het was me wat!

Nu ben ik van de vereniging lid geworden om uiteindelijk de zee/grootwater op te kunnen, dus dan ga je zeker met de openingstocht grootwater (ook voor beginners) mee. Ik heb alleen deze keer niet zo gelet op de weersverwachting. Dat heb je als je hoofd meer bij een verhuizing zit.

Frank heeft een tocht uitgezet van ongeveer 10 zeemijl, van instapplek Bommenede (rechtsonderaan de kaart), langs Stampersgat naar het eilandje Ossehoek voor de eerste pauze (9 km), daarna naar Archipel voor de tweede pauze (6 km) en weer terug naar Bommenede (5 km).

Het weer. De wind komt uit het oosten. Aan de verspreide witte kammen is te zien dat het een goede windkracht 4 is. Wat later op de dag wordt het zelfs een tijdje een 5! Maar dat wist ik bij vertrek nog niet.

Voor instappen even een check of iedereen zijn spullen bij zich heeft. Hier en daar een adviesje.

Het eerste deel van de tocht naar Ossehoek, zo’n 9 km is goed te doen, zeker met de luwte onder Stampersgat. Het is wel wennen aan golven die schuin van achter onder je kano doorgaan. We komen op Ossehoek aan. Hèhè, de helft zit er al bijna op, dacht ik toen. Dat moet gaan lukken.

Op Ossehoek wordt de groep gesplitst. De kilometervreters (7 personen) gaan met Frank als eerste op pad en gaan om Hompelvoet heen naar Archipel. Dat is zo’n 5 km extra. De zes anderen gaan met Tjeerd en Manon rechtstreeks naar Archipel. Tjeerd zegt na het instappen nog tegen mij dat ik tijdens dit traject gerust om een sleepje kan vragen als het wat teveel wordt. Hoezo, vraag ik mij in stilte af? Nou, ik kwam het te weten. We kwamen uit de luwte van Ossehoek en toen zaten we recht tegen de wind in op weg naar Archipel. En dat 6 km lang, beuken, beuken en nog eens beuken. Golf op en golf af, golven die over je dek spoelen, witte rijen die met een grijnslach op je af stormen! De wind was intussen een lekkere 5 geworden.

En toen gebeurde het …….. ik kreeg een visioen van “miss Grevelingen”. Ze kwam me halen. Ze trok aan me, duwde tegen me aan, deed m’n boot kantelen, naar boven, naar beneden ……  Alleen aan de boeien kon ik zien dat we metertje voor metertje vooruit kwamen. Hoezo een sleepje? dat is mijn eer te na.

Uiteindelijk kwam ik op Archipel met een tweede pauze aan, meer dood dan levend. Over 6 km hadden we meer dan anderhalf uur gedaan! Dat wordt vannacht verschrikkelijk dromen over “miss Grevelingen” die me alsnog komt halen!

Het laatste stuk terug naar Bommenede van 5 km was niet gemakkelijk, maar redelijk te doen. De wind kwam meer van opzij en van achteren.

Dank aan Tjeerd, Manon en Matthijs voor hun adviezen onderweg, zoals

  • blijf peddelen, dan heb je meer grip op de golven
  • hou je hoofd erbij; met grootwater-ervaring ga  je later effectiever peddelen, meer op de automaat
  • steek je peddel zoveel mogelijk in een golftop, let op het ritme van de golven
  • rechtop zitten, geef de kano de ruimte om onder je met de golven mee te bewegen, zit als een koning in je kano, enz, enz.

Eens temeer heb ik mij gerealiseerd dat vlakwater- en grootwatertochten veel verschillen hebben. Bij grootwater is het dooooorvaren!

NB: bij de evaluatie na afloop vond iedereen het experiment om de groep tijdens de tocht te splitsen (2e route met meer kilometers om Hompelhoek heen) geslaagd.

Jeroen

PS. De naam ‘Grevelingen’ is tijdens het tweede deel van onze tocht door mijn hoofd gaan spelen. Wat zou die naam kunnen betekenen? Met Wikipedia kwam ik er niet uit. Uit andere bronnen blijkt dat de naam uit het Frans komt en iets met grachten of met een zandbank te maken heeft. Er is helaas geen engel Grevelingen of een vrouwennaam uit een middeleeuwse ridderroman.

Voor alle foto’s klik hier

Gepost in Grootwater, Verslagen | 1 Reactie