|
|
Om jaarlijks toch minimaal 1 vlakwatertocht mee te maken had ik me voorgenomen om met de midzomernachttocht mee te gaan. In mijn snelheid van informatie vergaren had ik de tijd: “Vanaf 21:00uur vertrekken” gelezen als “Verzamelen voor de koffie”. (Dit bleek ook later te kloppen, zo staat het in de agenda van google) Helaas stond er in het begeleidend schrijven wel dat het vertrek op deze tijd gepland was. Volgende keer beter op het vlakwaterdeel van de website kijken dus. Een steiger vol met enthousiaste nachttochtdeelnemers keek mij aan alsof ze zeggen wilde: (en dat deden ze ook) “Je bent te laat!” Vervolgens kreeg ik te horen dat ik nog lichtjes op mijn kano moest maken en van Matthijs kreeg ik te horen dat er geen spatzeil beschikbaar/vindbaar was bij de door mij gereserveerde Eska. Dit “ Te Laat” vond ik vreemd daar we een rondje Leiderdorp gingen varen, we om 21:00uur moesten vertrekken, de zonsondergang voor die dag gepland stond op 22:03 uur en 20 minuten daarbij optellend (dat het echt donker wordt) kwam ik op zo’n anderhalf uur waarbinnen dat rondje toch makkelijk te doen moest zijn…….. toch?
Om mijn te verwachten vaarsnelheid iets naar beneden af te stellen, koos ik bij nader inzien in plaats voor een Eska toch maar voor een polo kano en ging uiteindelijk als eerste te water, zij het zonder verlichting. Een vriendelijke jonge blonde dame vroeg mij of ik haar verlichting wilde inschakelen, daar ze er niet bij kon. Het meermaals omschakelen en krachtig toespreken van het toestel gaf niet het beoogde resultaat. Kortom, de verlichting bleef uit. Een nader onderzoek wees uit dat er simpelweg geen batterijen in het apparaat aanwezig waren. Tja, dan mag je natuurlijk elektromonteur zijn, maar zonder stroom begin je toch niets ;o) Gelukkig was ik hiermee niet meer de enige die onverlicht de wijde wateren rondom Leiderdorp berimpelde.
Op de Does werd ik reeds toegesproken dat het toch niet zo handig was, dat ik in een polokano was gaan zitten en dat ik nog behoorlijk moest doorvaren om de groep bij te houden. Met deze aanmoedigende woorden zette ik een rustige zij het krachtige peddelslag in die zo te horen (een regelmatige alternerende waterruis op korte afstand van mijn boot) ook door Matthijs werd overgenomen. Verder niet meer achterom kijkende genoot ik van de natuur die mijn moedige poging om vlakwatervaarders bij te houden genadig aanschouwde in de vorm van een nest meerkoetjes. Ik heb nog nooit twee jonge watervogels onder de bescherming van hun moeder verbaasd en/of meelijwekkend zien kijken. Nadat ik dit tafereeltje had gade geslagen ging ik met eenparige beweging door met mijn queeste. Bij de Dwarswetering aangekomen kreeg ik zo te horen van wat grotere afstand een vraag: “He* j* haas*?”…… Haas? Waar? Kort nadat de woorden tot mij doorgedrongen waren heb ik de kano maar eens omgedraaid om tot de ontdekking te komen dat Matthijs een kleine achterstand had opgelopen. Verder kijkend bleek de rest van de groep halverwege de Does te varen. Toen Matthijs wat dichter bijkwam kreeg ik wederom te horen: “Heb je haast?”. “Nee ik heb geen haast, ik vaar gewoon een lekker en rustig tempo!” Een eenzame visser, ik had de goede man door zijn camouflage kleding niet eerder opgemerkt, gaf middels een gedempte doch niet minder dringende kreet aan dat mijn aanwezigheid op een halve meter afstand van zijn vislijnen niet echt gewenst was. Een “Goede avonden” en “Lekker weertje“ later nam ik een gepaste afstand van zijn visgerei om op de komst van Matthijs te wachten.
Ik gaf aan dat we maar op de groep moesten wachten, maar de warmte die ik in de kano en kleding had opgebouwd verdween gestaag, zodat we toch maar verder voeren.
Bij de Zijl aangekomen bleven we dit keer toch maar wachten op de groep. Een sanitaire stop en meerder minuten later verscheen de eerste van de groep feestelijk verlichtte kano’s onder de Driegatenbrug. Het was inmiddels redelijk donker aan het worden, daar de wolken zich boven ons dreigend samenpakte. Het positieve van dit alles was dat de vrolijke verlichting die een ieder op zijn kano had aangebracht nu duidelijk zichtbaar was. Toch jammer dat ik hiervoor geen tijd had genomen. Na een hernieuwde kennismaking met de leden der vlakwatergroep zette we gezamenlijk de tocht voort richting de Spanjaardsbrug. Bij de Spanjaardsbrug aangekomen hadden Matthijs en ik toch weer ongemerkt een behoorlijke voorsprong opgebouwd. Op de kruising van Zijl/RijnEnSchiekanaal en de Oude Rijn bleven we wachten. Vanaf deze locatie hadden we een mooi uitzicht op de gekleurd verlichtte kano’s die niet alleen door ons werd dit opgemerkt. Menig fietser die de brug overstak stopte even om dit wonderlijke schouwspel te bekijken. Ook voor de ramen van het door ons gepasseerde ouderen tehuis verschenen hoofden van de inwoners die waarschijnlijk het fijne wilde weten van deze vreemde toch grappige optocht.
De eerste die onder de brug doorkwam was Gezines. Met een kort: “Gaan we nog een rondje Leiden” van deze heer werd mijn hoop om snel terug te zijn bij ons drijvend clubgebouw de grond in geboord. Met verhoogde snelheid werd door een groep vlakwaterers de Oude Rijn opgevaren in de richting van de zee. Verbaast hierover zette Matthijs en ik de achtervolging in. De tocht werd voortgezet met verhoogde hekgolf door de haven, verschillende verstoord opkijkende, wild op en neer bewegende, eenden achterlatend. Helaas moesten ook een aantal sneller varende vlakwatervaarders het ontgelden. Geen van deze lieden had verwacht dat er op de langzaam tot stilstand stromende Oude Rijn nog van wildwater genoten kon worden. Op de plaats aangekomen waar de Oude en Nieuwe Rijn weer deel uitmaakte van de zelfde geul begon het inmiddels verduisterde doch niet minder dreigende samengepakte wolkendek te lekken. Wij gingen schuilen onder de fietsbrug tegenover Juffrouw Annie’s geboortedag. Dit ging precies twee minuten uitstekend, totdat een door regenwater verzadigd plankenbrugdek ons niet langer voor deze overdaad kon beschermen. Een grote hoeveelheid water liep in een keer via mijn nek mijn kanokleding in. Deze snelle afkoeling deed ons beide besluiten om toch maar een andere brug te zoeken. Na een kort verward gesprek met een aantal jongeren op de brug die vermoedelijk reeds een grote hoeveelheid Freddies vloeistof tot zich genomen hadden, werd de tocht voort gezet over de Nieuwe Rijn. Nu gelukkig, voor mij, in de richting van Basel. Tijdens de tocht over deze wateren werd de groep regelmatig opgemerkt door langslopende en fietsende nachtlevendeelnemers, wat in een aantal gevallen koddige tafereeltjes opleverde. Bij het Gangetje aangekomen, kon ik het niet laten om door de lange brug naar het Rapenburg op en neer te varen. Het geluid van het echoënde water onder deze lange brug en de reflecties van de veelkleurig verlichten kano’s die de T-splitsing van deze bruggen passeerde had stiekem een onheilspellend en beangstigend effect op mij. Gelukkig kon ik aan het eind van deze “tunnel” weer aansluiten in een groep onder een deken van gerust stelling. Het een en ander kwam mijn baldadigheid niet ten goede en ik werd dan ook uiteindelijk corrigerend toegesproken door onze inmiddels “lange ij” lijder, Tochtleider Jos.
Een stuk rustiger werd de tocht richting ons clubgebouw voorgezet, hier en daar uitgedaagd door een twee persoonskano bemand door Peter-Paul en Brenda en een paar anderen waaronder Ester, Jan en Mathijs. Nadat ook Petra nog een stuk werd geëscorteerd waren we inmiddels aangekomen bij de dwarswetering waar de stal werd geroken. De laatste druppel energie vond zijn weg naar mijn arm, rug en buikspieren en snel werd het laatste stuk van deze toch mooie tocht afgelegd.
Ruim na twaalven werd de steiger bereikt en snel werd dan ook uitgestapt om de enigszins verkrampte heupen en benen door de opgesloten zit in een polokano weer de vrije ruimte te geven. Onderweg vroeg ik mij af of de deur wel op slot gedaan was. Niemand kon mij hierover uitsluitsel geven, dus toen Gezines aan Matthijs meedeelde dat alleen loods 4, 5 en 6 zou worden geopend voor de vlakwatervaarders, liep ik naar de voordeur die gewoon los bleek. We mogen van geluk spreken dat we weinig ongenode gasten hebben op ons terrein als je er bij nadenkt dat van vele mensen sleutels, papieren en betaalmiddelen op dat moment voor het grijpen lagen, om over de bezittingen van de vereniging maar te zwijgen…………
De avond werd besloten met een gezellig samenzijn aan de bar met een hapje en een drankje. Ik was uiteindelijk om 02:00uur thuis. Veel later dan verwacht was. Niet minder voldaan…….
Toch maar eens vaker doen, maar dan voor de geruststelling van menig “korte ei” leiders in een trage vlakwater kano of in een veel langzamere K1 ;o)
Hans
.