Naar de Horsten (dit is erg leuk varen en kan ik iedereen aanraden):
http://www.peterdegier.nl/wordpress/2012/01/08/gevaren-op-bezoek-bij-de-prins/
En een kort rondje Leiden (iedereen welbekend):
http://www.peterdegier.nl/wordpress/2012/01/02/gevaren-kort-rondje-leiden/

Nel Kortlever

We peddelen in een rustig tempo door het tuinbouwgebied Rietveld, snelheidsmonster Berend moet zich duidelijk inhouden. We slaan een zijsloot in en ploegen door het kroos naar een dammetje waar we moeten overdragen. Aan de andere kant gelukkig geen kroos maar zodra we het water met de peddels aanroeren begint het te borrelen en stijgen er kwalijke dampen op, alsof iemand daarbeneden een reusachtige scheet gelaten heeft. Jos gaat zowat van zijn stokje. Na een paar honderd meter komen we op een wetering en kunnen we weer ademhalen.

Bij het gemaal dragen we over naar de Gouwe en dan volgt Alphen aan de Rijn waar een niet aflatende rij motorjachten en sloepen zich door het centrum perst. Ook op de Heimanswetering naar Woubrugge is het druk, we zijn af en toe een speelbal van de golven. Alle steigers en kaden zijn hier privéterrein, pas op de Wijde Aa leggen we aan bij een openbare steiger om even te rusten en aan te sterken voor de laatste ruk, tegen een straffe wind in, naar het clubhuis. Berend zet aan om met de hekgolven van voorbijvarende jachten mee te surfen. Ik zie hem even later uithijgen met een slang in de mond en vraag of hij aan de zuurstof is, nee het blijkt limonade.

Jaap de Lange

Intussen hebben een paar leden hoge nood en hebben we trek in koffie en boterhammen. We leggen aan bij een eilandje en er wordt naar de vaarleider gekeken: en nu? Gezinus zoekt naar de aanlegsteiger maar ik zeg dat dit een goede oefening is om op een ruwe oever bezaaid met brandnetels netjes op de kant te klimmen. Prompt ga ik zelf omver bij de eerste poging, omdat ik op waterplanten steun waar ik vaste grond verwachtte. ‘Verdiende loon,’ wordt er gegniffeld.

Er is weinig beschutting tegen de wind, er vallen een paar regendruppels en dit is aanleiding voor Mathijs om zijn plu op te zetten in de hoop op een moment van romantiek. De politie belt, om naar de exacte locatie van het olievat te vragen, blijkbaar maken ze er meteen werk van. Na de boterhammen volgen meer eilandjes, zonder brandnetels maar deze zijn beschermd natuurgebied en niet toegankelijk.

Na een paar bochten is het vooral Adri die blij is met de wind in de rug. We komen langs een installatie die gemaakt lijkt te zijn om kano’s over de dijk te tillen en in het polderslootje erachter te leggen, maar Nico durft het niet aan en Mathijs legt uit dat de installatie dient om het vuilrooster van het poldergemaal schoon te maken.

Bij het naderen van Schipluiden varen we achter een heuse trekschuit, niet door een paard maar door 5 forse kerels getrokken. Hilde stelt voor om aan te haken om te zien of de mannen de extra last van een 7-tal kano’s aankunnen. In de bocht gaat het touw langs 2 rolpalen die de boot keurig van de kant houden. In het dorp staat publiek langs de kant en er is een presentator die niet alleen de mannen op het jaagpad maar ook de kanovaarders aanmoedigt. We sparen ieder 3 euro uit door de boten bij de brug over te dragen en volgen daarna de Gaag richting Den Hoorn. Daar slaan we linksaf, terug naar het startpunt op de Schie en we sluiten de tocht af met een rondje door de oude binnenstad van Delft. Met uitleg in 3 talen van oud-rondvaartbootkapitein Jos vergapen we ons aan de fraaie pandjes en de scheve toren van de Oude Kerk waar we vlak langs varen.

Zie het Google kaartje voor de gevaren route.

 Jaap de Lange

De wind hadden we tot hier tegen, nu krijgen we zijwind tot Oude Wetering. Af en toe prikt een bleek zonnetje door de wolken, terwijl links en rechts zware buien met onweer omlaag komen. We zien vliegtuigen opstijgen en met een scherpe bocht de inktzwarte wolken ontwijken: ‘Ladies and Gentlemen, we might experience some turbulence during the next few minutes.’ Na Aalsmeer ontkomen we er niet meer aan, we leggen aan om onder het overstekende dak van een leegstaand bedrijfspand het onweer voorbij te zien trekken. Het Schiphol Love Hotel is gesloten, jammer anders konden we hier een colaatje drinken voordat we aan de soep gaan die  Robert even verderop uitdeelt.

We zitten nu in de lawaaizone van landingsbanen, spoorlijnen en autowegen, met uit de glorie geraakte industrieterreinen zoals de voormalige suikerfabriek van Halfweg die is omgebouwd tot cultureel en bestuurscentrum van de gemeente Spaarnwoude – Haarlemmerliede. In Zwanenburg nemen we een snack en een blikje drinken bij de plaatselijke döner kebab terwijl de volgende bui over ons heen trekt. Michel en Herman zijn dan al binnen horen we later, ze hebben de 68 km in ruim 8 uur afgelegd. De wind is gedraaid en dat is gunstig, zo varen we voor de wind over het laatste stukje Ringvaart tot Cruquius. Bij aankomst in het haventje van de HKV worden we verwelkomd, zeg maar gehuldigd, door secretaris Gerdien. De meesten hebben zich al op de barbecue gestort, wij nemen een douche en volgen het voorbeeld. Een prima afsluiting van een natte, maar desondanks heerlijke tocht.

 Jaap de Lange

Natuurgebied De Weelen

Natuurgebied De Weelen

10 juli 2011 - Om half elf treffen we volgens afspraak Nico en Anneke bij de trailerhelling in Hoogkarspel. Ondanks het ontbreken van een goede kanosteiger gaat het instappen gesmeerd waarna vaarleider Nico ons door natuurgebied De Weelen loodst. Het is heerlijk rustig, er is overal groen om ons heen en de enige geluiden komen van de ganzen en onze peddels.

Gembercake uit Engeland

Tijdens de picknick deelt Gerard de uit Engeland meegebrachte gembercake uit, die laten we ons goed smaken. Daarna verder naar Enkhuizen, waar we op de vele kruisingen en in scherpe bochten moeten oppassen en achter elkaar varen want het is niet alleen druk maar ook smal. In Enkhuizen stappen we uit om het stadje te bekijken en een terrasje te pikken bij de haven met uitzicht op het IJsselmeer.

Door de buitenwijken van Enkhuizen

Na Enkhuizen komen we de varende fanfare tegen en bekijken we de Overhaal in Broekerhaven waar boten over de IJsselmeerdijk kunnen worden getild met een ingenieuze hijsinstallatie (zie You Tube).

De Fanfare komt voorbij

Bovenkarspel heeft een reputatie van pubers in te snelle motorbootjes die elkaar willen laten zien wie de stoerste is. We krijgen een paar golven over ons heen maar zijn niet onder de indruk. We gunnen het de waterpiraten niet om lol aan ons te beleven. Een stel jongens met een speedboot en een skimboard probeert indruk te maken op de meiden die op de kant bij de bierkratten zitten. Ik heb een slecht voorgevoel bij het explosieve mengsel van geldingsdrang, geslachtsdrift en drank. De schipper geeft gas, de kano’s krijgen de hekgolf en de onfortuinlijke skiër zakt door zijn board. Met een snelle beweging van mijn peddel grijp ik het board en ga er als een speer vandoor met mijn trofee, ook al weet ik dat ik het zal afleggen tegen een speedboot. Ze laten ons gaan met het gebroken board, we krijgen nog wel een golf van 2 andere bootjes en daarna verlaten we de bewoonde wereld waarmee de rust terugkeert. Het is even doorbijten op de laatste kilometers. Even na vijven zijn we terug op het startpunt en kunnen we na een heerlijke tocht weer op de kant klimmen. Wel nemen we ons voor om deze tocht bij een volgende gelegenheid op een dag door de week buiten de vakantie te varen.

 Jaap de Lange

Ivette voor de verandering in een vlakwaterboot

Met ruim 20 deelnemers was de Midzomernachttocht een groot succes. De meesten hadden mooie creaties van hun boot gemaakt met lampjes in vele vormen en kleuren. Karin en Leo waren met hun Canadees de blikvanger, de mast was alleen net iets te hoog dus die werd ingekort. Poloërs Hans en Matthijs hadden het handiger gedaan met een mast op de rug gebonden. Jeannette was in oosterse sferen met haar Chinese lampionnen op voor- en achterdek. Het had de hele dag geregend maar tijdens de tocht was het droog, het werd een zwoele zomernacht.

Hans met toplicht, Liza met dekverlichting

Wim zit te genieten

De tocht viel samen met de Lakenfeesten in Leiden dus viel de keus van vaarleider Jos op een rondje door de stad, met een bezoek aan het Stadhuisplein en de Stadstimmerwerf waar de muziek was. Dat leverde veel bewondering bij het feestende publiek en de muziek viel zelfs even stil toen we aanlegden. De terugtocht ging langs het Rapenburg en onder het Gangetje door waar een kleine opstopping ontstond achter een sloep met luidruchtige opvarenden, nou ja we waren zelf ook niet stil. Tegen één uur waren we terug bij de club, konden de boten onttakeld worden en hieven we het glas op de goede afloop van de nachtelijke ervaring.

Jaap de Lange
(Foto’s: Brenda Hartevelt)

Het is perfect weer, met volop zon en weinig wind. Koude handen zijn dan ook niet te verwachten. Vaarleider Gerard W stelt voor om rustig te varen zodat ook de jeugdige poloërs het tempo kunnen bijhouden, maar wat blijkt de jeugd vaart een eind vooruit en houdt ook nog eens een bal in de lucht, aangemoedigd door Hans en Kris. Bij de Doesmolen wordt op elkaar gewacht voordat de Zuidzijdervaart wordt opgevaren. Bij het Vennemeer aangekomen stelt Gerard de groep voor de keus: dezelfde weg terugvaren, of een rondje over het Vennemeer en de Zijl terug naar de Doeshaven. Er valt geen democratische beslissing, de groep valt uiteen en een minderheid besluit door te varen met toestemming van de vaarleider.

Er wordt wat afgekletst, deze tocht is duidelijk meer voor de gezelligheid dan voor de sportieve prestatie en natuurlijk hebben we elkaar na de winterstop veel te vertellen. Een voorstel om een sprintje te trekken over de Zijl en Dwarswetering om eerder terug te zijn dan de grote groep haalt het dan ook niet. Even na 1 uur is de dissidente groep terug, de anderen zitten dan al aan de soep, lekker in het zonnetje op de steiger. Petra heeft een prima lunch verzorgd en zo is het lekker nagenieten van de geslaagde tocht. Het belooft een mooi vaarseizoen te worden.

Jaap de Lange

Met 500 anderen kanoën op de IJssel, wat een beleving! Ik had al een paar jaar niet meer meegedaan en was vergeten hoe leuk dat was. Langs het water (de Rhederlaag bij Giesbeek) kamperen (zie foto) en dan ‘s morgens meteen lekker een stuk varen. Alhoewel, deze keer was het niet meteen de boot in omdat er dikke mistbank over de rivier hing. Pas na anderhalf uur kreeg de organisatie van Rijkswaterstaat het sein dat we konden vertrekken.

Om vijf over negen klinkt de toeter en gaan de 100 km vaarders van start (van Rijnland alleen ik), een half uur later de 50 km vaarders en weer een half uur later de 35 km vaarders (Ad en Rob, zie de foto’s) Door een dunne mist vaar ik naar de IJssel. De stilte wordt slechts doorbroken door het geluid van de peddels. Eenmaal op de IJssel neemt de stroom – gemiddeld zo’n 4 km per uur – me mee. Voor de 100 km is dat een meer dan prettige bijkomstigheid.

Af en toe kwam er een enkele binnenvaartschipper voorbij en later op de dag ook wat meer pleziervaart, die soms aardige golven opleverden, en een keer kan ik niet aan de verleiding weerstaan om wat extra inspannnig te leveren om me door de golf nog harder te laten gaan. Maar ik merk dat het me kracht kost die ik beter voor later kan bewaren.

In de loop van de ochtend trekt de mist geleidelijk weg, maar het duurt tot na Zutphen (11:30u, 35 km) voordat de zon doorbreekt. Geleidelijk neemt ook de wind af en na Deventer (13:00u, 50 km) wordt het heerlijk nazomerweer: zonnig en bijna spiegelglad water. Dit hadden we zaterdagmiddag niet kunnen denken toen we tussen de buitjes door onze tentjes opzetten.

Als ik zo’n beetje bij de 60 km ben, begin ik erg op de kilometerpalen te letten op de wallenkant. Geen goed teken, ik zit dan ook even flink stuk. Even aan de wal om op adem te komen, daarna weer door. In Kromholt is de laatste controlepost en daar wordt me ook verteld dat de tocht is ingekort met 20 km omdat we ‘s morgens later moesten vertrekken: over 4,5 km is het eindpunt, in Hattem, zegt de man aan de wallenkant. Eigenlijk vind ik het wel best dat ik geen 23 kilometer meer moet. Het geeft me zelfs wat energie en op een hoger tempo bereik ik om half vijf de jachthaven in Hattem. Er staat familie op mij te wachten, dus ik hoef alleen maar te douchen en in de auto te stappen. Ik controleer nog even mijn mobiele telefoon en zie dat ik onderweg een sms-je heb gekregen van Ad en Rob die het uitermate naar hun zin hebben gehad en op hun gemak de 35 km naar Zutphen hebben overbrugd.

In de dagen erna wisselen we foto’s uit (op de site van de Veluwerally staan er een heleboel) en genieten nog wat na van het heerlijke weekend. We zijn het er allemaal over eens dat het een erg leuke tocht was, en zeker voor herhaling vatbaar. Volgend jaar weer, en hopelijk ontdekken dan meer Rijnlanders de Veluwerally!

Berend Timmer

De Haarlemse Kanovereninging was zo aardig haar terrein open te stellen voor het te water laten van onze boten. Na de toelichting over de route door vaarleider Jos vertrokken we over het Zuider Buitenspaarne, dat we moesten delen met talrijke roeiers en een enkel motorbootje. De mist was opgetrokken en een flauw zonnetje kwam af en toe door de wolken heen. Het gezelschap bestond uit zowel doorgewinterde als beginnende kanoërs, het tempo werd zoals het hoort aangepast aan de laatstgenoemden.
Bij Cruquius kwamen we in het zicht van het museumgemaal en theehuis. Een enkeling riep om koffie met gebak, maar die woorden verwaaiden in de noordenwind en we draaiden de Ringvaart op naar de Molenplas. Daar legden we aan voor de koffie en de door Hilde meegebrachte appeltaart ter gelegenheid van de rijke appeloogst in eigen tuin. Gebakken in een siliconen taartvorm, gesneden met een kunststof taartmes en gegeten van plastic bordjes; dit alles is materiaal dat blijft drijven, je moet ook overal aan denken als kanovaarder niet waar. Alleen de vorkjes nog…
We volgden nog een stuk de Ringvaart en kwamen daarna op de Buitenliede, langs het Fort Penningsveer dat onderdeel is van de Stelling van Amsterdam, ja we varen hier langs een stukje Werelderfgoed te vergelijken met de Chinese Muur!
Onder het bruggetje door kwamen we op de Mooie Nel, ook maar een naam want de omgeving vonden we niet bijzonder inspirerend met links de afvalwaterzuivering en afvalstort (omgetoverd tot een Teletubbie-landschap) en rechts jachthavens en industrie. In Spaarndam legden we aan voor een snack en een korte wandeling met uitleg door Eric over de route die het Rijnlandse boezemwater aflegt naar zee, terwijl Bart-Jan de boten bewaakte. Ton en Pauline wisselden van boot zodat Pauline ook eens kon ervaren hoe het is om van een hoge kade in een krap bemeten kuipje te schuiven. Dat ging goed mede dankzij twee paar armen die de boot rechtop hielden. Daarna ging het met de wind in de rug onder een stralende zon richting het centrum van Haarlem. Jos leidde de groep langs een smalle gracht door de binnenstad waar we volop de gelegenheid hadden de oude geveltjes te bewonderen voordat we weer terug waren bij het vertrekpunt.