Zaterdag morgen de wekker om 5:00. De mail die vanuit de organisatie van kanosaluut werd verstuurd over de instapprocedure deed het ergste vermoeden. Kleine steiger, veel kajakkers, geen ruimte en vooral geen tijd te verspillen, 4 afvaarten per minuut moest er gehaald worden om iedereen op tijd in het water te krijgen.

Maar zoals ik al vaak merk bij deze sport is alles ter plaatse erg gemoedelijk. Niets van stress te merken, vriendelijke mensen en alles verloopt soepel. We liggen rond 7 uur in het water en rond half acht vertrekken we richting het IJ met een kleine groep. Daar aangekomen moeten we nog wachten op de 2^e groep kajakkers en de grote groepen die elders in Amsterdam aan hun tocht zijn begonnen.

Om even voor half negen is het dan zover, zo’n 380 kajakkers echt een geweldig gezicht. Van Canadees tot Groenlandse kajak en van de extreem lange zeekajak tot de draken boot. Er wordt een enorm vlot geformeerd en onder begeleiding kunnen we vertrekken naar de grote Tall ships waarvoor we zijn gekomen.

De schepen kunnen we vanuit het water dicht benaderen. Door het verschil tussen kajak en tall ship zijn schepen als de Sørlandet en Amerigo-Vespucci nog imposanter. Wat een enorme hoogte als je op de waterlijn naar het puntje van de mast kijkt. Om ongeveer tien uur is het rondje gevaren en gaan we op weg naar het marinekamp voor koffie en sanitaire stop. Ook hier bewijst de kajak cultuur weer hoe het moet. Zonder vragen wordt iedereen uit het water geholpen en worden de boten op de kant gehesen.

Na de koffie neemt Jos het heft in handen en samen met Rein leidt hij de groep Rijnlanders over de drukke Amstel dwars door Amsterdamse grachten via een toeristische route terug naar het punt waar het allemaal begon.

Al met al een dag om niet snel te vergeten en zeker over vijf jaar te herhalen.

Peter Paul Hartevelt

Om jaarlijks toch minimaal 1 vlakwatertocht mee te maken had ik me voorgenomen om met de midzomernachttocht mee te gaan. In mijn snelheid van informatie vergaren had ik de tijd: “Vanaf 21:00uur vertrekken” gelezen als “Verzamelen voor de koffie”. (Dit bleek ook later te kloppen, zo staat het in de agenda van google) Helaas stond er in het begeleidend schrijven wel dat het vertrek op deze tijd gepland was. Volgende keer beter op het vlakwaterdeel van de website kijken dus. Een steiger vol met enthousiaste nachttochtdeelnemers keek mij aan alsof ze zeggen wilde: (en dat deden ze ook) “Je bent te laat!” Vervolgens kreeg ik te horen dat ik nog lichtjes op mijn kano moest maken en van Matthijs kreeg ik te horen dat er geen spatzeil beschikbaar/vindbaar was bij de door mij gereserveerde Eska. Dit “ Te Laat” vond ik vreemd daar we een rondje Leiderdorp gingen varen, we om 21:00uur moesten vertrekken, de zonsondergang voor die dag gepland stond op 22:03 uur en 20 minuten daarbij optellend (dat het echt donker wordt) kwam ik op zo’n anderhalf uur waarbinnen dat rondje toch makkelijk te doen moest zijn…….. toch?

Om mijn te verwachten vaarsnelheid iets naar beneden af te stellen, koos ik bij nader inzien in plaats voor een Eska toch maar voor een polo kano en ging uiteindelijk als eerste te water, zij het zonder verlichting. Een vriendelijke jonge blonde dame vroeg mij of ik haar verlichting wilde inschakelen, daar ze er niet bij kon. Het meermaals omschakelen en krachtig toespreken van het toestel gaf niet het beoogde resultaat. Kortom, de verlichting bleef uit. Een nader onderzoek wees uit dat er simpelweg geen batterijen in het apparaat aanwezig waren. Tja, dan mag je natuurlijk elektromonteur zijn, maar zonder stroom begin je toch niets ;o) Gelukkig was ik hiermee niet meer de enige die onverlicht de wijde wateren rondom Leiderdorp berimpelde.

Op de Does werd ik reeds toegesproken dat het toch niet zo handig was, dat ik in een polokano was gaan zitten en dat ik nog behoorlijk moest doorvaren om de groep bij te houden. Met deze aanmoedigende woorden zette ik een rustige zij het krachtige peddelslag in die zo te horen (een regelmatige alternerende waterruis op korte afstand van mijn boot) ook door Matthijs werd overgenomen. Verder niet meer achterom kijkende genoot ik van de natuur die mijn moedige poging om vlakwatervaarders bij te houden genadig aanschouwde in de vorm van een nest meerkoetjes. Ik heb nog nooit twee jonge watervogels onder de bescherming van hun moeder verbaasd en/of meelijwekkend zien kijken. Nadat ik dit tafereeltje had gade geslagen ging ik met eenparige beweging door met mijn queeste. Bij de Dwarswetering aangekomen kreeg ik zo te horen van wat grotere afstand een vraag: “He* j* haas*?”…… Haas? Waar? Kort nadat de woorden tot mij doorgedrongen waren heb ik de kano maar eens omgedraaid om tot de ontdekking te komen dat Matthijs een kleine achterstand had opgelopen. Verder kijkend bleek de rest van de groep halverwege de Does te varen. Toen Matthijs wat dichter bijkwam kreeg ik wederom te horen: “Heb je haast?”. “Nee ik heb geen haast, ik vaar gewoon een lekker en rustig tempo!” Een eenzame visser, ik had de goede man door zijn camouflage kleding niet eerder opgemerkt, gaf middels een gedempte doch niet minder dringende kreet aan dat mijn aanwezigheid op een halve meter afstand van zijn vislijnen niet echt gewenst was. Een “Goede avonden” en “Lekker weertje“ later nam ik een gepaste afstand van zijn visgerei om op de komst van Matthijs te wachten.

Ik gaf aan dat we maar op de groep moesten wachten, maar de warmte die ik in de kano en kleding had opgebouwd verdween gestaag, zodat we toch maar verder voeren.

Bij de Zijl aangekomen bleven we dit keer toch maar wachten op de groep. Een sanitaire stop en meerder minuten later verscheen de eerste van de groep feestelijk verlichtte kano’s onder de Driegatenbrug. Het was inmiddels redelijk donker aan het worden, daar de wolken zich boven ons dreigend samenpakte. Het positieve van dit alles was dat de vrolijke verlichting die een ieder op zijn kano had aangebracht nu duidelijk zichtbaar was. Toch jammer dat ik hiervoor geen tijd had genomen. Na een hernieuwde kennismaking met de leden der vlakwatergroep zette we gezamenlijk de tocht voort richting de Spanjaardsbrug. Bij de Spanjaardsbrug aangekomen hadden Matthijs en ik toch weer ongemerkt een behoorlijke voorsprong opgebouwd. Op de kruising van Zijl/RijnEnSchiekanaal en de Oude Rijn bleven we wachten. Vanaf deze locatie hadden we een mooi uitzicht op de gekleurd verlichtte kano’s die niet alleen door ons werd dit opgemerkt. Menig fietser die de brug overstak stopte even om dit wonderlijke schouwspel te bekijken. Ook voor de ramen van het door ons gepasseerde ouderen tehuis verschenen hoofden van de inwoners die waarschijnlijk het fijne wilde weten van deze vreemde toch grappige optocht.

De eerste die onder de brug doorkwam was Gezines. Met een kort: “Gaan we nog een rondje Leiden” van deze heer werd mijn hoop om snel terug te zijn bij ons drijvend clubgebouw de grond in geboord. Met verhoogde snelheid werd door een groep vlakwaterers de Oude Rijn opgevaren in de richting van de zee. Verbaast hierover zette Matthijs en ik de achtervolging in. De tocht werd voortgezet met verhoogde hekgolf door de haven, verschillende verstoord opkijkende, wild op en neer bewegende, eenden achterlatend. Helaas moesten ook een aantal sneller varende vlakwatervaarders het ontgelden. Geen van deze lieden had verwacht dat er op de langzaam tot stilstand stromende Oude Rijn nog van wildwater genoten kon worden. Op de plaats aangekomen waar de Oude en Nieuwe Rijn weer deel uitmaakte van de zelfde geul begon het inmiddels verduisterde doch niet minder dreigende samengepakte wolkendek te lekken. Wij gingen schuilen onder de fietsbrug tegenover Juffrouw Annie’s geboortedag. Dit ging precies twee minuten uitstekend, totdat een door regenwater verzadigd plankenbrugdek ons niet langer voor deze overdaad kon beschermen. Een grote hoeveelheid water liep in een keer via mijn nek mijn kanokleding in. Deze snelle afkoeling deed ons beide besluiten om toch maar een andere brug te zoeken. Na een kort verward gesprek met een aantal jongeren op de brug die vermoedelijk reeds een grote hoeveelheid Freddies vloeistof tot zich genomen hadden, werd de tocht voort gezet over de Nieuwe Rijn. Nu gelukkig, voor mij, in de richting van Basel. Tijdens de tocht over deze wateren werd de groep regelmatig opgemerkt door langslopende en fietsende nachtlevendeelnemers, wat in een aantal gevallen koddige tafereeltjes opleverde. Bij het Gangetje aangekomen, kon ik het niet laten om door de lange brug naar het Rapenburg op en neer te varen. Het geluid van het echoënde water onder deze lange brug en de reflecties van de veelkleurig verlichten kano’s die de T-splitsing van deze bruggen passeerde had stiekem een onheilspellend en beangstigend effect op mij. Gelukkig kon ik aan het eind van deze “tunnel” weer aansluiten in een groep onder een deken van gerust stelling. Het een en ander kwam mijn baldadigheid niet ten goede en ik werd dan ook uiteindelijk corrigerend toegesproken door onze inmiddels “lange ij” lijder, Tochtleider Jos.

Een stuk rustiger werd de tocht richting ons clubgebouw voorgezet, hier en daar uitgedaagd door een twee persoonskano bemand door Peter-Paul en Brenda en een paar anderen waaronder Ester, Jan en Mathijs. Nadat ook Petra nog een stuk werd geëscorteerd waren we inmiddels aangekomen bij de dwarswetering waar de stal werd geroken. De laatste druppel energie vond zijn weg naar mijn arm, rug en buikspieren en snel werd het laatste stuk van deze toch mooie tocht afgelegd.

Ruim na twaalven werd de steiger bereikt en snel werd dan ook uitgestapt om de enigszins verkrampte heupen en benen door de opgesloten zit in een polokano weer de vrije ruimte te geven. Onderweg vroeg ik mij af of de deur wel op slot gedaan was. Niemand kon mij hierover uitsluitsel geven, dus toen Gezines aan Matthijs meedeelde dat alleen loods 4, 5 en 6 zou worden geopend voor de vlakwatervaarders, liep ik naar de voordeur die gewoon los bleek. We mogen van geluk spreken dat we weinig ongenode gasten hebben op ons terrein als je er bij nadenkt dat van vele mensen sleutels, papieren en betaalmiddelen op dat moment voor het grijpen lagen, om over de bezittingen van de vereniging maar te zwijgen…………

De avond werd besloten met een gezellig samenzijn aan de bar met een hapje en een drankje. Ik was uiteindelijk om 02:00uur thuis. Veel later dan verwacht was. Niet minder voldaan…….

Toch maar eens vaker doen, maar dan voor de geruststelling van menig “korte ei” leiders in een trage vlakwater kano of in een veel langzamere K1 ;o)

Hans

De Rijp, Eilandpolder,….toen ik las waar ik een tocht moest organiseren, moest ik in Januari eerst even de kaart erbij pakken. Zo leer je ook nog weer iets van Nederland kennen. De tocht afgelopen jaar in Noord-Holland rond deze tijd vond in barre weersomstandigheden plaats. Dus deze keer had ik de medekayakkers al gewaarschuwd dat harde wind en regen in je gezicht bij mijn tochten er bijna bijhoren. Maar ja, op het moment dat de dag dichter bij komt en de weersvoorspellingen steeds beter worden, komen ook steeds meer aanmeldingen binnen.

We zijn dus vroeg zondag ochtend, voor sommigen te vroeg, vanaf de vereniging vertrokken met 11 booten op de aanhanger. Het opladen ging vlot, aangezien iedereen goed een handje meehielp. Daardoor waren we zelfs een kwartiertje voor de afgesproken tijd in Schermerhoorn bij de instapplek waar we onze laatste twee deelnemers ontmoeten. In totaal was het een leuk groepje van 13 waterliefhebbers. Het was echt weer een genot om in de boot te zitten en door het riet en langs de polders te varen. Af en toe kwamen we er toch achter, dat de slotjes er redelijk gelijk uitzagen waardoor het vinden van de juiste afslag niet direct duidelijk was. Maar gelukkig zijn we niet verdwaald en hebben we naast mooie molens, een beeldentuin, lagere polders, boeren die op het land werkten, schattige droom huisjes ook nog Rijp bekeken met zijn mooie gevels.

Wat doe je als je in de Rijp op een grasveldje aan het pauzeren bent en er een urgente behoefte ontstaat? Jawel, je bent creatief en benadert een buschauffeur voor het gebruiken van  hun WC gelegenheid. Op het moment, dat deze mogelijkheid dan toch weer op slot is kan je nog steeds op de vriendelijkheid van “De Rijpenaers” vertrouwen die spontaan het gebruiken van hun WC aanbieden. Zoveel geluk moet je nu een keer hebben. Toen we vervolgens door de Rijp aan het lopen waren kwam niet alleen natuur maar ook geschiedenis om de hoek kijken. Voor mij in ieder geval is de naam Leeghwater niet meer gerelateerd aan een rare schrijfwijze van een uitgedroogde vijver maar heeft een betekenis gekregen.

De weg terug naar de trailer stond weer in het teken van de mooie natuur en de rust in deze omgeving. Vooral ook omdat niet veel mensen op het water waren was het puur genieten. Jaaaa, en uiteindelijk ondanks de warme temperatuur en de zon toch nog een spatje regen. Maar die droogde sneller dan je kon kijken. Uiteindelijk zijn we weer moe en voldaan thuis beland. De nieuwe tochten in deze streek zijn al in de lunchpauze besproken en iedereen is weer klaar voor de volgende tocht.

Ylva Grams

Het vlakwatervaren is weer in volle gang.

de koudehanden tocht  werd een tochtje door leiden.

we waren met 14 personen.

het was nog frisjes, maar droog!

na de tocht was er heerlijke soep en broodjes, en was het bijzonder gezellig in ons clubhuis.

ook zijn er al weer avondtochtjes gevaren in de omgeving ; hier is flink animo voor.

na het varen is het nog gezellig vertoeven aan de bar.

zin om mee te varen? kijk op de website wanneer er iets te doen is.!

tot ziens op het water.

groetjes, Nel

1 november was de eerste zwembad kanodag van dit winterseizoen. Maar ja wat moet je nou als vlakwatervaarder in zo’n zwembad? Want bij de eerste peddelslag ben je al aan de overkant. En toch was het ontzettend leuk en na afloop was ik nog moe ook en ontdekte de volgende dag dat ik spieren had gebruikt die ik normaal niet zo intensief gebruik. En dat kwam niet van het kanoen. Het ging feitelijk allemaal over veiligheid en wat te doen als je op een kwade dag toch eens omslaat omdat je te laat was voor de lage peddelsteun of deze niet goed hebt uitgevoerd. Dan zijn er toch nog mogelijkheden om niet uit je boot te hoeven en, weliswaar met een nat bovenlijf, je tocht te kunnen vervolgen. Tja als je eenmaal zover bent omgeslagen dat je met één oor in het water ligt dan is er nog zelfredding mogelijk als je de “hoge steun” goed uitvoert. En dat kun je zo heerlijk oefenen in het zwembad. Lekker warm water en ondiep, waardoor onze nimmer aflatende hulpvaardige instructeurs Mathijs en Gezinus steeds vlakbij waren om te assisteren en je stap voor stap de techniek bij te brengen. Binnen één les had ik het onder de knie, of beter gezegd in de heupen, want daar ligt het begin van je zelfredding. Meer wil ik er niet over uitleggen, want je moet het gewoon zelf doen en ervaren en dat gaat erg lekker in dat lauwe water. Maar ja één zwaluw maakt nog geen zomer, dus de volgende keer weer oefenen en proberen de beweging er goed in te bakken. En als het nou te laat is voor de hoge steun omdat je inmiddels al twee natte oren hebt dan kun je altijd nog (proberen te) eskimoteren. Zo blijft er weer een volgend leerdoel waarvan ik de einddatum nog niet wil vermelden.

Overigens, er was ook tijd ingeruimd voor iedereen om, met een spelkarakter, te varen in het diepe bad. Daar zijn we als vlakwatervaarders echter niet aan toe gekomen. Maar de volgende keer kan die “hoge steun” daar nog wel eens heel goed van pas komen!

Rob Spaan

Er was veel animo, wel twaalf aanmeldingen! De weersvooruitzichten waren echter slecht, en de trailer heeft nog steeds geen mistachterlicht. Dus zijn we met z’n zessen op pad gegaan, de kano’s op het dak, en het weer was prachtig. De tocht ook.

Het water was weids, of juist niet. De vaarleider commandeerde de koershoeken, wij volgden met onze pasgeleerde danwel doorgewinterde boogslagen. We hebben de strekdammen van de steenbever bewonderd. We hebben ons verbaasd over de varende flatgebouwen, die de Biesbosch-toeristen rondvoeren over één meter diep water.

We peddelden over het vliegtuigwrak, dat misschien wel geen vliegtuigwrak was. We hebben ons geërgerd aan het motorbootje-met-gezin dat onze formatie verstoorde in het voor motorboten verboden, maar fraaie, mongrovenbiesbos. We hebben genoten van de nog net doordringbare rietvelden. Het zweet stond op de rug en het gezelschap was goed. Een heerlijke dag.

Een week uitgesteld, maar 1 juli gingen we dan toch naar de Nieuwkoopse plassen .
Helemaal volgens traditie was het niet, want Gerard was de vaarleider; dit in tegenstelling tot voorafgaande jaren.

We vertrokken even na 17.30 vanaf de kanoclub naar Noorden; we waren met z’n negenen. Even overwogen of de trailer wel meekon, want per 1 juli is mistachterlicht verplicht. Een bon riskeren dan maar, want anders kan niet iedereen mee.
Voor zevenen zat iedereen in de boot, en was het eten en drinken verdeeld over de diverse luiken. We waren al snel hongerig, dus kozen we een mooi plekje om te BBQ-en. Na enige moeite was het vuurtje aan, en kon het feest beginnen.
Petra en Gerard hadden uitstekend boodschappen gedaan, zelfs voor toetje en koffie was gezorgd. Voor we het wisten was het half tien, en we werden plotseling ook wel erg geprikt door de muggen. Dus gingen we toch nog maar even varen.
We genoten van de rust op het water en de prachtige rode lucht. Helaas waren we net te laat voor de zonsondergang op de grote plas.
23 uur waren we weer bij “de Klinker”in Noorden. Alles weer in/opladen…..nog een afzakkertje in de kroeg en terug naar Leiderdorp.

Een zeer geslaagde avond….een aanrader voor volgend jaar om ook eens mee te gaan.

groetjes, Nel Kortlever.