Zaterdag morgen de wekker om 5:00. De mail die vanuit de organisatie van kanosaluut werd verstuurd over de instapprocedure deed het ergste vermoeden. Kleine steiger, veel kajakkers, geen ruimte en vooral geen tijd te verspillen, 4 afvaarten per minuut moest er gehaald worden om iedereen op tijd in het water te krijgen.

Maar zoals ik al vaak merk bij deze sport is alles ter plaatse erg gemoedelijk. Niets van stress te merken, vriendelijke mensen en alles verloopt soepel. We liggen rond 7 uur in het water en rond half acht vertrekken we richting het IJ met een kleine groep. Daar aangekomen moeten we nog wachten op de 2^e groep kajakkers en de grote groepen die elders in Amsterdam aan hun tocht zijn begonnen.

Om even voor half negen is het dan zover, zo’n 380 kajakkers echt een geweldig gezicht. Van Canadees tot Groenlandse kajak en van de extreem lange zeekajak tot de draken boot. Er wordt een enorm vlot geformeerd en onder begeleiding kunnen we vertrekken naar de grote Tall ships waarvoor we zijn gekomen.

De schepen kunnen we vanuit het water dicht benaderen. Door het verschil tussen kajak en tall ship zijn schepen als de Sørlandet en Amerigo-Vespucci nog imposanter. Wat een enorme hoogte als je op de waterlijn naar het puntje van de mast kijkt. Om ongeveer tien uur is het rondje gevaren en gaan we op weg naar het marinekamp voor koffie en sanitaire stop. Ook hier bewijst de kajak cultuur weer hoe het moet. Zonder vragen wordt iedereen uit het water geholpen en worden de boten op de kant gehesen.

Na de koffie neemt Jos het heft in handen en samen met Rein leidt hij de groep Rijnlanders over de drukke Amstel dwars door Amsterdamse grachten via een toeristische route terug naar het punt waar het allemaal begon.

Al met al een dag om niet snel te vergeten en zeker over vijf jaar te herhalen.

Peter Paul Hartevelt

Om jaarlijks toch minimaal 1 vlakwatertocht mee te maken had ik me voorgenomen om met de midzomernachttocht mee te gaan. In mijn snelheid van informatie vergaren had ik de tijd: “Vanaf 21:00uur vertrekken” gelezen als “Verzamelen voor de koffie”. (Dit bleek ook later te kloppen, zo staat het in de agenda van google) Helaas stond er in het begeleidend schrijven wel dat het vertrek op deze tijd gepland was. Volgende keer beter op het vlakwaterdeel van de website kijken dus. Een steiger vol met enthousiaste nachttochtdeelnemers keek mij aan alsof ze zeggen wilde: (en dat deden ze ook) “Je bent te laat!” Vervolgens kreeg ik te horen dat ik nog lichtjes op mijn kano moest maken en van Matthijs kreeg ik te horen dat er geen spatzeil beschikbaar/vindbaar was bij de door mij gereserveerde Eska. Dit “ Te Laat” vond ik vreemd daar we een rondje Leiderdorp gingen varen, we om 21:00uur moesten vertrekken, de zonsondergang voor die dag gepland stond op 22:03 uur en 20 minuten daarbij optellend (dat het echt donker wordt) kwam ik op zo’n anderhalf uur waarbinnen dat rondje toch makkelijk te doen moest zijn…….. toch?

Om mijn te verwachten vaarsnelheid iets naar beneden af te stellen, koos ik bij nader inzien in plaats voor een Eska toch maar voor een polo kano en ging uiteindelijk als eerste te water, zij het zonder verlichting. Een vriendelijke jonge blonde dame vroeg mij of ik haar verlichting wilde inschakelen, daar ze er niet bij kon. Het meermaals omschakelen en krachtig toespreken van het toestel gaf niet het beoogde resultaat. Kortom, de verlichting bleef uit. Een nader onderzoek wees uit dat er simpelweg geen batterijen in het apparaat aanwezig waren. Tja, dan mag je natuurlijk elektromonteur zijn, maar zonder stroom begin je toch niets ;o) Gelukkig was ik hiermee niet meer de enige die onverlicht de wijde wateren rondom Leiderdorp berimpelde.

Op de Does werd ik reeds toegesproken dat het toch niet zo handig was, dat ik in een polokano was gaan zitten en dat ik nog behoorlijk moest doorvaren om de groep bij te houden. Met deze aanmoedigende woorden zette ik een rustige zij het krachtige peddelslag in die zo te horen (een regelmatige alternerende waterruis op korte afstand van mijn boot) ook door Matthijs werd overgenomen. Verder niet meer achterom kijkende genoot ik van de natuur die mijn moedige poging om vlakwatervaarders bij te houden genadig aanschouwde in de vorm van een nest meerkoetjes. Ik heb nog nooit twee jonge watervogels onder de bescherming van hun moeder verbaasd en/of meelijwekkend zien kijken. Nadat ik dit tafereeltje had gade geslagen ging ik met eenparige beweging door met mijn queeste. Bij de Dwarswetering aangekomen kreeg ik zo te horen van wat grotere afstand een vraag: “He* j* haas*?”…… Haas? Waar? Kort nadat de woorden tot mij doorgedrongen waren heb ik de kano maar eens omgedraaid om tot de ontdekking te komen dat Matthijs een kleine achterstand had opgelopen. Verder kijkend bleek de rest van de groep halverwege de Does te varen. Toen Matthijs wat dichter bijkwam kreeg ik wederom te horen: “Heb je haast?”. “Nee ik heb geen haast, ik vaar gewoon een lekker en rustig tempo!” Een eenzame visser, ik had de goede man door zijn camouflage kleding niet eerder opgemerkt, gaf middels een gedempte doch niet minder dringende kreet aan dat mijn aanwezigheid op een halve meter afstand van zijn vislijnen niet echt gewenst was. Een “Goede avonden” en “Lekker weertje“ later nam ik een gepaste afstand van zijn visgerei om op de komst van Matthijs te wachten.

Ik gaf aan dat we maar op de groep moesten wachten, maar de warmte die ik in de kano en kleding had opgebouwd verdween gestaag, zodat we toch maar verder voeren.

Bij de Zijl aangekomen bleven we dit keer toch maar wachten op de groep. Een sanitaire stop en meerder minuten later verscheen de eerste van de groep feestelijk verlichtte kano’s onder de Driegatenbrug. Het was inmiddels redelijk donker aan het worden, daar de wolken zich boven ons dreigend samenpakte. Het positieve van dit alles was dat de vrolijke verlichting die een ieder op zijn kano had aangebracht nu duidelijk zichtbaar was. Toch jammer dat ik hiervoor geen tijd had genomen. Na een hernieuwde kennismaking met de leden der vlakwatergroep zette we gezamenlijk de tocht voort richting de Spanjaardsbrug. Bij de Spanjaardsbrug aangekomen hadden Matthijs en ik toch weer ongemerkt een behoorlijke voorsprong opgebouwd. Op de kruising van Zijl/RijnEnSchiekanaal en de Oude Rijn bleven we wachten. Vanaf deze locatie hadden we een mooi uitzicht op de gekleurd verlichtte kano’s die niet alleen door ons werd dit opgemerkt. Menig fietser die de brug overstak stopte even om dit wonderlijke schouwspel te bekijken. Ook voor de ramen van het door ons gepasseerde ouderen tehuis verschenen hoofden van de inwoners die waarschijnlijk het fijne wilde weten van deze vreemde toch grappige optocht.

De eerste die onder de brug doorkwam was Gezines. Met een kort: “Gaan we nog een rondje Leiden” van deze heer werd mijn hoop om snel terug te zijn bij ons drijvend clubgebouw de grond in geboord. Met verhoogde snelheid werd door een groep vlakwaterers de Oude Rijn opgevaren in de richting van de zee. Verbaast hierover zette Matthijs en ik de achtervolging in. De tocht werd voortgezet met verhoogde hekgolf door de haven, verschillende verstoord opkijkende, wild op en neer bewegende, eenden achterlatend. Helaas moesten ook een aantal sneller varende vlakwatervaarders het ontgelden. Geen van deze lieden had verwacht dat er op de langzaam tot stilstand stromende Oude Rijn nog van wildwater genoten kon worden. Op de plaats aangekomen waar de Oude en Nieuwe Rijn weer deel uitmaakte van de zelfde geul begon het inmiddels verduisterde doch niet minder dreigende samengepakte wolkendek te lekken. Wij gingen schuilen onder de fietsbrug tegenover Juffrouw Annie’s geboortedag. Dit ging precies twee minuten uitstekend, totdat een door regenwater verzadigd plankenbrugdek ons niet langer voor deze overdaad kon beschermen. Een grote hoeveelheid water liep in een keer via mijn nek mijn kanokleding in. Deze snelle afkoeling deed ons beide besluiten om toch maar een andere brug te zoeken. Na een kort verward gesprek met een aantal jongeren op de brug die vermoedelijk reeds een grote hoeveelheid Freddies vloeistof tot zich genomen hadden, werd de tocht voort gezet over de Nieuwe Rijn. Nu gelukkig, voor mij, in de richting van Basel. Tijdens de tocht over deze wateren werd de groep regelmatig opgemerkt door langslopende en fietsende nachtlevendeelnemers, wat in een aantal gevallen koddige tafereeltjes opleverde. Bij het Gangetje aangekomen, kon ik het niet laten om door de lange brug naar het Rapenburg op en neer te varen. Het geluid van het echoënde water onder deze lange brug en de reflecties van de veelkleurig verlichten kano’s die de T-splitsing van deze bruggen passeerde had stiekem een onheilspellend en beangstigend effect op mij. Gelukkig kon ik aan het eind van deze “tunnel” weer aansluiten in een groep onder een deken van gerust stelling. Het een en ander kwam mijn baldadigheid niet ten goede en ik werd dan ook uiteindelijk corrigerend toegesproken door onze inmiddels “lange ij” lijder, Tochtleider Jos.

Een stuk rustiger werd de tocht richting ons clubgebouw voorgezet, hier en daar uitgedaagd door een twee persoonskano bemand door Peter-Paul en Brenda en een paar anderen waaronder Ester, Jan en Mathijs. Nadat ook Petra nog een stuk werd geëscorteerd waren we inmiddels aangekomen bij de dwarswetering waar de stal werd geroken. De laatste druppel energie vond zijn weg naar mijn arm, rug en buikspieren en snel werd het laatste stuk van deze toch mooie tocht afgelegd.

Ruim na twaalven werd de steiger bereikt en snel werd dan ook uitgestapt om de enigszins verkrampte heupen en benen door de opgesloten zit in een polokano weer de vrije ruimte te geven. Onderweg vroeg ik mij af of de deur wel op slot gedaan was. Niemand kon mij hierover uitsluitsel geven, dus toen Gezines aan Matthijs meedeelde dat alleen loods 4, 5 en 6 zou worden geopend voor de vlakwatervaarders, liep ik naar de voordeur die gewoon los bleek. We mogen van geluk spreken dat we weinig ongenode gasten hebben op ons terrein als je er bij nadenkt dat van vele mensen sleutels, papieren en betaalmiddelen op dat moment voor het grijpen lagen, om over de bezittingen van de vereniging maar te zwijgen…………

De avond werd besloten met een gezellig samenzijn aan de bar met een hapje en een drankje. Ik was uiteindelijk om 02:00uur thuis. Veel later dan verwacht was. Niet minder voldaan…….

Toch maar eens vaker doen, maar dan voor de geruststelling van menig “korte ei” leiders in een trage vlakwater kano of in een veel langzamere K1 ;o)

Hans

Beste Vlakwatervaarders,

De voortzetting van een oude traditie, de midzomernachttocht.

Verzamelen om 20.00u bij de vereniging voor een kopje koffie en wat lekkers. Daarna varen het rondje Leiderdorp. Het is een tochtje over de Does, de Dwarswatering en via de Zijl, de Oude Rijn en de Does weer terug. De tocht is 10 km en duurt dus plm 2-2,5 uur.

Lampjes zijn verplicht (van de wet, en omdat het feeëriek is). Ik heb watervaste feestverlichting voor alle boten! Maar je kan natuurlijk ook je eigen verlichting meenemen.

Bij terugkomst is de bar open en drinken we een borrel o.i.d. op de goede afloop en om de zomer doormidden te zagen.

Geef je voor vrijdagavond 18/6 bij mij op, zodat ik zeker weet dat ik voldoende verlichting heb, en zodat we voldoende koffie en drankjes hebben.

Met de vriendelijke groeten,

Jos Geerdes

Beste vlakwatervaarders,

Ik nodig u allen uit voor een mooie tocht in de Biesbosch, dit keer op aanraden van lokale kenners. Dit belooft het beste van het gebied.

De Biesbosch Bevers (kanovereniging uit Drimmelen, www.biesboschbevers.nl) hebben ons lekker gemaakt voor een fraaie nieuwe route, zie de bijgevoegde kaart. De route en de beschrijving hieronder zijn gebaseerd op de beschrijving die wij van Hans Lankhaar van de Biesbosch Bevers hebben ontvangen. Hans heeft nog meer waardevolle aanwijzingen meegestuurd, die ik mee zal nemen. Met dank.

Wanneer

Zondag 16 mei, de Biesbosch

De tocht

We starten bij Jachthaven de Vissershang in Hank. We varen vandaar door sloten met de prachtige oud-hollandsche namen als het Middelste Gat en de Palingsloot, met kans op zilverreigers en lepelaars. We varen langs de boerderij, waar een stuk van Zwart Boek is opgenomen. Van daar gaan we door via het Steurgat, waar we bij het zandstrandje koffie kunnen drinken, maar we kunnen ook een flink stuk doorvaren via de Reugt, de Bevert, naar het eiland de Rietplaat, met voldoende ruimte op het zandstrand voor koffie of lunch. Daarna gaat het door één van de mooiste stukjes Biesbosch via een kronkelkreek tot aan het wrak, de Biezengors uit, door het Gat van de Slek, en het Gat van de Vloeien, richting de Amalia Hoeve, de witte arbeiderswoning met bijbehorende schuur. De schuur is Nationaal Monument (ik ben benieuwd, een schuur als nationaal monument). Je zou denken dat we dan wel genoeg oud hollandsche namen hebben gehad, maar het gaat door. We kunnen de Zuiderklip invaren naar de uitkijktoren. Uitstappen is daar afhankelijk van de waterhoogte. We kunnen ook direct het Gat van de Plomp in. Dan volgt de Sloot van St. Jan tot aan het Spijkerboor, waarna we weer in Aakvlaai aankomen. Dan zingen we spontaan het Wilhemus, en drinken we op het Nederlandsch elftal. Het wordt een mooie tocht.

Totale route 20 – 25 km, er is geen horeca, dus neem wat lekkers mee.

We vertrekken om 9.00u vanaf de vereniging.

Aanmelden bij Jos Geerdes (jgeerdes@worldonline.nl , 06 46073193) tot een dag van tevoren, altijd leuk om te weten wie er mee gaat. Geef bij aanmelden ook op of je eigen vervoer hebt en passagiers kunt meenemen, dan wel mee wilt rijden. Ik trek de trailer.

Met de vriendelijke groeten,

Jos Geerdes

Het vlakwaterweekend naar ‘t Geertje is verplaatst naar 28/29 augustus!

28 augustus is ook de Beulentocht(Berend) , maar we meenden dat dit geen bezwaar zou zijn. Lange afstandvaarders varen met Berend.

Kanoërs die van korte stukjes houden gaan mee naar ‘t Geertje.
‘tGeertje is een geitenboerderij in Zoeterwoude.
Wees niet bezorgd: Het is er gegarandeerd Qkoorts-vrij.
Alle dieren zijn ingeënt.
We kunnen hier kamperen of slapen in een trekkershut.
Toiletten en douchegelegenheid in de hooiberg.
‘s Avonds maken we gezellig met elkaar de maaltijd klaar, waarschijnlijk BBQ-en.
de volgende ochtend wordt je gewekt door de haan , of door de kippen die je tent komen binnenlopen.
Kortom leuk om eens met ons mee te gaan.!
Opgeven voor dit weekend tot uiterlijk 25 augustus bij nelkortlever@ziggo.nl of bij pjongmans@gmail.com
Groetjes

Nel Kortlever

Elk jaar nemen veel volwassenen deel aan de introductiecursus kanoën die in Mei start. In 2009 waren er zelfs 3 cursussen en dit jaar is de eerste cursus ook alweer volgeboekt. Hoewel je na 10 lessen de basistechnieken onder de knie kunt hebben en genoeg vaardigheden hebt om de sleutel te kunnen krijgen van de vereniging, valt er uiteraard nog veel meer te leren over bijvoorbeeld kanotechnieken en veiligheid.

Wil je bijvoorbeeld in augustus deelnemen aan de grootwatertocht of wil je wat meer weten over bepaalde peddelslagen, dan is de vervolgcursus een interessante optie. Tot op heden is een dergelijke cursus nog niet gegeven bij KanoRijnland. Gezien de grote toename van nieuwe leden is er mogelijk een groep die hier interesse in heeft.

Omdat dit het eerste jaar zal zijn dat een dergelijke cursus kan gaan draaien is de inhoud van de cursus in grote mate afhankelijk van de deelnemers en de gewenste kennis/vaardigheden. Mogelijke items die aan bod kunnen komen :

• Peddelslagen, steunslagen, peddelhouding
• Materialen, eigenschappen
• Veiligheid op en naast het water
• Trainingsleer, voorbereiden op lange tochten
• Vervoer van boten, opbinden met spanbanden
• Behalen van kanodiploma B

Heb je interesse hierin, neem dan contact op met mij via arendjan@kanorijnland.nl

Op zaterdag 3 juli vertrekken we om 10uur naar Noorden aan de Nieuwkoopse plassen.