De nieuwe rijnvaarder van december 2009 is uit. Lees hem hier.

1 november was de eerste zwembad kanodag van dit winterseizoen. Maar ja wat moet je nou als vlakwatervaarder in zo’n zwembad? Want bij de eerste peddelslag ben je al aan de overkant. En toch was het ontzettend leuk en na afloop was ik nog moe ook en ontdekte de volgende dag dat ik spieren had gebruikt die ik normaal niet zo intensief gebruik. En dat kwam niet van het kanoen. Het ging feitelijk allemaal over veiligheid en wat te doen als je op een kwade dag toch eens omslaat omdat je te laat was voor de lage peddelsteun of deze niet goed hebt uitgevoerd. Dan zijn er toch nog mogelijkheden om niet uit je boot te hoeven en, weliswaar met een nat bovenlijf, je tocht te kunnen vervolgen. Tja als je eenmaal zover bent omgeslagen dat je met één oor in het water ligt dan is er nog zelfredding mogelijk als je de “hoge steun” goed uitvoert. En dat kun je zo heerlijk oefenen in het zwembad. Lekker warm water en ondiep, waardoor onze nimmer aflatende hulpvaardige instructeurs Mathijs en Gezinus steeds vlakbij waren om te assisteren en je stap voor stap de techniek bij te brengen. Binnen één les had ik het onder de knie, of beter gezegd in de heupen, want daar ligt het begin van je zelfredding. Meer wil ik er niet over uitleggen, want je moet het gewoon zelf doen en ervaren en dat gaat erg lekker in dat lauwe water. Maar ja één zwaluw maakt nog geen zomer, dus de volgende keer weer oefenen en proberen de beweging er goed in te bakken. En als het nou te laat is voor de hoge steun omdat je inmiddels al twee natte oren hebt dan kun je altijd nog (proberen te) eskimoteren. Zo blijft er weer een volgend leerdoel waarvan ik de einddatum nog niet wil vermelden.

Overigens, er was ook tijd ingeruimd voor iedereen om, met een spelkarakter, te varen in het diepe bad. Daar zijn we als vlakwatervaarders echter niet aan toe gekomen. Maar de volgende keer kan die “hoge steun” daar nog wel eens heel goed van pas komen!

Rob Spaan

Op 26 september was het dan eindelijk zo ver, ‘Het KanoRijnland Polo Bokaal toernooi’!

De dag begon wat fris maar al snel brak de lucht open en konden we buiten in de zon naar de wedstrijden kijken.

Door een groot aantal inschrijvingen konden er vijf teams gemaakt worden, deze van elk ca. vier spelers gingen elkaar met veel enthousiasme op het water te lijf en werden daarbij gesteund door een grote hoeveelheid enthousiaste supporters! Er werd gestreden om ‘de’ KanoRijnland Bokaal en vond er toch eigenlijk ook wel een onderlinge strijd over de Duikers Bokaal. Zo ging er een select groepje van de spelers met bosjes om in het koude water! Het winnende team werd team vier, met als spelers: Remco, Ivette, Thijs, Jurriaan en Jacques gingen er van door met ‘de’ KanoRijnland bokaal. Ook Siewert was aan de winnende hand en won de Duikers Bokaal!

De dag werd afgesloten met de prijsuitreiking en een BBQ, waar toch vreemd genoeg meer mensen bij aanwezig leken te zijn dan bij de wedstrijden zelf… Ook mag nog even benadrukt worden dat dit allemaal niet mogelijk zou zijn geweest als er zich geen vrijwilligers hadden gemeld om dit toernooi te organiseren. Hierbij bedanken dus alle deelnemers van toernooi en of BBQ-ers de organisatoren: Kris Verhaar, Maarten van Iterson en Arend-Jan Tetteroo. Nu moet je met z’n allen de sfeer maken op zo’n dag en dit is dan ook goed gelukt met de grote opkomst. En hopen we natuurlijk dat we er elk jaar weer zo’n leuke dag van kunnen maken!

Lieke

Brandingkanovaren

Ik zal mijzelf eerst even voorstellen voor diegenen die mij nog niet kennen. Ik ben Ralph Brandt, 30 jaar en woon in Leiden. Ik werk als bioinformaticus bij een biotech bedrijf en na een enthousiast verhaal van een goede collega, Ivette –bij jullie allen bekend natuurlijk, besloot ik gelijk om in juli de kanocursus te gaan volgen. Ik weet nog dat ik in het begin doodsbang was om met kano en al om te slaan. Dit weerheld mij er echter niet van om elke week weer vol goede moed de kanoles te volgen. Nadat ik het examen volbracht had, keek ik al weer uit naar een nieuwe uitdaging: brandingvaren met een kano. Over deze ervaring wil ik jullie graag iets meer vertellen.

Het was een schitterende zondag in september. Het zonnetje scheen en het was ogenschijnlijk windstil. Dat beloofde niet veel goeds voor het brandingvaren! Om 13 uur verzamelde zich een aantal enthousiaste leden zich bij het clubgebouw. Voor mij was het allemaal nieuw, maar gelukkig werd ik geholpen bij het uitzoeken van een goede kano, die geschikt is voor brandingvaren. Deze kano’s zijn kleiner en hebben een andere vorm dan vlakwaterkano’s. Hierdoor zijn ze geschikt om door te golven te varen. Naast een goede kano, heb je natuurlijk ook een goed spatzeil, zwemvest, helm, peddel en warme kleding nodig. Nadat alle spullen op de aanhanger waren geladen zijn we vertrokken richting Katwijk . Naarmate we dichter bij Katwijk kwamen, begon het steeds meer te waaien en eenmaal aan het strand bleek dat er een perfecte branding was.

Nu was het snel even omkleden op de parkeerplaats, spullen uitladen en op richting het water! Van zo dichtbij was het toch wel een beetje spannend. De golven volgden elkaar in rap tempo op. Er volgde een korte uitleg. Dat klonk vrij simpel. Recht tegen de golven invaren, dan omdraaien en hard terugpeddelen richting de kust in de hoop dat je wordt meegenomen door een golf. En vooral niet dwars gaan liggen, want dan wordt je omgegooid door een golf. Daar moest ik het dan mee doen. Ik besloot eerst even de kat uit de boom te kijken. Een aantal leden zat al op het water. Het zag er niet zo moeilijk uit, dus ik ging in mijn kano zitten en begon richting de golven te peddelen. De eerste golf tilde mijn kano omhoog en sloeg daarna over de boot. Gelukkig, dat ging goed! Ik peddelde rustig wat verder de zee op. Even het juiste moment afgewacht, om daarna mijn kano richting kust te draaien. Met volle vaart peddelde ik weer richting de kust. Achter je hoor je de golf op je afkomen. Even snel achteruit kijken, maar niet te lang, want je moet je kano recht houden. Ik voelde de golf onder mijn boot komen en langzaam werd mijn kano opgetild. Toen pas merkte ik de kracht van een goede golf. Als uit het niets werd mijn boot meegenomen door de golf. Ik hoefde niet meer te peddelen. Met de stuwende kracht van de golf, werd ik richting de kust geduwd. Liggend bovenop die golf, merkte ik een ander probleem. De kano begon te draaien en nadat ik een kwartslag was gedraaid rolde de golf onder mijn kano vandaan. Ik kwam zijwaarts in de golven te liggen. Ik zag de volgende golf op mij af komen en probeerde mijn kano nog te draaien, maar het was te laat. Ik werd gegrepen door de golf en mijn kano werd onderste boven geworpen. Het gebeurde in een flits en daar was de stilte: ik hing onderste boven.

Wat nu? Oh ja, ik moest mijn spatzeil lostrekken. Nog gedesoriënteerd, voelde ik langs de rand van mijn spatzeil op zoek naar de lus. Ik trok eraan, waardoor ik mij uit mijn kano kon duwen. Ik kon weer opgelucht ademhalen! Wow, wat een kick gaf dat! Het nadeel van omgaan op zee, is dat je je kano moet legen. Maar het blijft een leuk gevecht tegen de golven. Na een aantal keer proberen en minstens net zo vaak te zijn omgegooid door een golf, was ik helemaal kapot. Wat op het oog makkelijk lijkt, blijkt in de praktijk veel lastiger. Er is een goede techniek nodig om overeind te blijven. Na een geslaagde middag kanoën, zijn we weer teruggekeerd naar de club.

Ik weet 1 ding zeker. Ik ben verlost van mijn angst om om te slaan in een kano! Ik kan het brandingvaren iedereen aanbevelen. Het is een unieke ervaring en erg leuk. Het heeft zeker bijgedragen aan de enthousiasme die ik ontwikkeld heb voor het kanovaren. Met veel plezier ben ik daarna begonnen met kanopolo. Ik weet zeker dat ik een volgende keer weer mee ga voor het brandingkanovaren.

Ralph Brandt

Jeugdtocht door Leiden,

Afgelopen zaterdag was het zover, de eerste vlakwatertocht van dit jaar speciaal voor de jeugd. Al voor half tien stonden de eerste jeugdleden vol verwachting op de steiger. We vertrokken in twee groepen, de snelle jeugd mocht vanaf de club vertrekken en de rest zou op de Zoeterwoudsesingel beginnen. De botenwagen werd opgeladen en met twee auto’s en een trailer met boten begon de tocht naar de stad.

Op de Zoeterwoudsesingel werden de kano’s te water gelaten en voeren we richting de Nieuwe Rijn, waar de andere groep op ons zou wachten. Met 15 jeugdleden en 5 volwassenen voer de groep uiteindelijk de Nieuwe Rijn op de stad in. Al die bont gekleurde bootjes zorgde voor veel bekijks in het al best drukke centrum van Leiden.

Natuurlijk kwamen we de spinnenbrug tegen op onze route. Deze lage, lange en erg donkere brug is toch elke keer weer een belevenis. Blijf ik overeind en hoeveel spinnen heb ik nu weer in mijn haar. Aangekomen bij het Van der Werf park was het tijd voor de lunch. De nodige lekkernijen kwamen uit de goed waterdicht verpakte lunch trommeltjes. Voor een enkel jeugdlid werd zelfs de lunch van de warme bakker langs gebracht. Na de lunch zochten we de singel op en zijn we terug naar de boten wagen gevaren.

Voor de jonge jeugdleden zat de tocht erop, moe maar voldaan werden de kano’s op de trailer gebonden en reden we terug naar de kanoclub. De snelle groep is via de toeristische Cronesteinkade en Lorentzkade weer terug naar de club gevaren. Dit was een zeer geslaagde toch door Leiden, die zeker voor herhaling vatbaar is.

Foto’s van dit evenement vind je op de foto’s pagina