Beste Rijnlanders,

Wij zijn helaas per 1 september uit onze stalling gezet en hebben nu zelf geen plaats om de boten op te slaan. Daarom worden tijdelijk de clubboten van het kano branding team-katwijk bij jullie in het clubhuis gestald. De meeste boten liggen in jullie kelder, maar een paar o.a. een topoduo en twee sit-on-tops liggen er ook boven. Deze kunnen natuurlijk gewoon door jullie gebruikt worden, graag wel net zo voorzichtig mee zijn als met jullie eigen clubboten .

Nogmaals bedankt voor deze mogelijkheid en tot op t water,

Fijs

Tot 25 september,
Groeten,
Polo commissie

Update: De boot is verkocht

Te koop Nemesis van Fluid; de nieuwe radicale playboat van Fluid, geintroduceerd in 2007!!! Bootje is natuurlijk geschikt voor spelen op wildwater, maar surft ook goed in de branding, hoe hoger hoe beter!

Voor meer info zie de website van Fluid kayaks.

Interesse? Neem contact op met de redactie.

Zaterdag morgen de wekker om 5:00. De mail die vanuit de organisatie van kanosaluut werd verstuurd over de instapprocedure deed het ergste vermoeden. Kleine steiger, veel kajakkers, geen ruimte en vooral geen tijd te verspillen, 4 afvaarten per minuut moest er gehaald worden om iedereen op tijd in het water te krijgen.

Maar zoals ik al vaak merk bij deze sport is alles ter plaatse erg gemoedelijk. Niets van stress te merken, vriendelijke mensen en alles verloopt soepel. We liggen rond 7 uur in het water en rond half acht vertrekken we richting het IJ met een kleine groep. Daar aangekomen moeten we nog wachten op de 2^e groep kajakkers en de grote groepen die elders in Amsterdam aan hun tocht zijn begonnen.

Om even voor half negen is het dan zover, zo’n 380 kajakkers echt een geweldig gezicht. Van Canadees tot Groenlandse kajak en van de extreem lange zeekajak tot de draken boot. Er wordt een enorm vlot geformeerd en onder begeleiding kunnen we vertrekken naar de grote Tall ships waarvoor we zijn gekomen.

De schepen kunnen we vanuit het water dicht benaderen. Door het verschil tussen kajak en tall ship zijn schepen als de Sørlandet en Amerigo-Vespucci nog imposanter. Wat een enorme hoogte als je op de waterlijn naar het puntje van de mast kijkt. Om ongeveer tien uur is het rondje gevaren en gaan we op weg naar het marinekamp voor koffie en sanitaire stop. Ook hier bewijst de kajak cultuur weer hoe het moet. Zonder vragen wordt iedereen uit het water geholpen en worden de boten op de kant gehesen.

Na de koffie neemt Jos het heft in handen en samen met Rein leidt hij de groep Rijnlanders over de drukke Amstel dwars door Amsterdamse grachten via een toeristische route terug naar het punt waar het allemaal begon.

Al met al een dag om niet snel te vergeten en zeker over vijf jaar te herhalen.

Peter Paul Hartevelt

Toen we bij de club waren aangekomen gingen we de kano’s op de trailer leggen. Het mochten geen polo boten zijn maar moesten echte zee kano’s zijn omdat die steviger waren. Toen we klaar waren met opladen van de kano’s gingen we met ze allen naar katwijk brandingvaren. Toen we van de club weg gingen kwamen we nog 2 jongens van de club tegen (Yoeri en Cas) die ook met ons meegingen naar Katwijk. Toen wij aankwamen in katwijk moest er nog overlegt worden of we gingen brandingvaren, want het zal gaan onweren. Daarna werd er toch besloten om maar te gaan varen. We haalde de boten van de trailer en brachten deze naar het strand. Voor de veiligheid werd er nog wat regels door genomen waarna wij gingen brandingvaren. Er waren best wel hogen golven en halve wegen het varen begon het ook nog te regenen. We gingen best wel ver uit de kust varen de golven werden steeds hoger. Ik zelf zat op een open zeekano die we geleend hadden van de kano katwijk. In die open zeekano sloeg je niet snel om, je op de kano en niet er in. Na ongeveer 2 uur kanoën stopte we ermee en gingen we ons omkleden. De kano’s werden weer op de trailer geladen en we gingen we naar de club. Toen wij bij de club waren werden al de kano’s van de trailer gehaald en opgeruimd. Waarna wij allen weer naar huis gingen.

Simon van Polanen

Afgelopen weekend was Rijnland actief op toernooi bij kanovereniging Keistad te Amersfoort. Zowel de jeugd als het S-team hadden zich ingeschreven. Beide moesten binnen hun poule zo’n 6 wedstrijden in twee dagen varen, waarna een afsluitende finaleronde volgde. De jeugd heeft zich van zijn beste kant laten zien. Na de poulewedstrijden was een mooie tweede plaats bereikt. In een zinderende finale kreeg het team mentale support van het S-team. In deze aantrekkelijke wedstrijd werd Odysseus J met een mooie uitslag verslagen met als resultaat de hoogste plaats op het podium. Voor veel trainen krijgt het jeugdteam duidelijk iets terug. Op naar meer succes!

Voor het S-team was het tweede toernooi van het jaar. Deelname was na veel planningswerk van Siewert mogelijk. Helaas kon hij vanwege een blessure niet mee varen, maar natuurlijk was hij er op zondag wel voor de support. Onze eerste wedstrijd begon met een gelijkspel tegen KVdRV (ochtend probleem), waarna een winst volgde. Hierna moesten we tegen Odysseus. Van te voren waren de kansen laag ingeschat, maar na een zinderende wedstrijd met trucs (waarom toch een corner weggeven?) bleef het scorebord hangen op een gelijkspel. Veel vreugde in het team en hangende kopjes bij de tegenstanders (helaas geen eerste plaats).

Op zondagochtend begon met een verlies tegen Viking (uiteindelijke winnaar). Dit team met jonge koppies (onderschatting?) was toch duidelijk beter op de vroege ochtend. Misschien moet er toch maar eens in de ochtend getraind worden? De volgende twee wedstrijden werden gelukkig gewonnen, waarbij ook revanche op Levitas voor de Hemelvaart werd genomen. Uiteindelijk vierde in de poule op 2 punten van nummer één. Hierna volgde de wedstrijd om de derde plaats tegen weer KVdRV. Gelukkig was deze in de middag. In een mooie wedstrijd hebben we de derde plaats naar ons toegehaald. Voldaan en met twee bekers zijn we vervolgens huiswaarts gekeerd.

Remco Vierhout, S-team

Foto’s vind je hier

Om jaarlijks toch minimaal 1 vlakwatertocht mee te maken had ik me voorgenomen om met de midzomernachttocht mee te gaan. In mijn snelheid van informatie vergaren had ik de tijd: “Vanaf 21:00uur vertrekken” gelezen als “Verzamelen voor de koffie”. (Dit bleek ook later te kloppen, zo staat het in de agenda van google) Helaas stond er in het begeleidend schrijven wel dat het vertrek op deze tijd gepland was. Volgende keer beter op het vlakwaterdeel van de website kijken dus. Een steiger vol met enthousiaste nachttochtdeelnemers keek mij aan alsof ze zeggen wilde: (en dat deden ze ook) “Je bent te laat!” Vervolgens kreeg ik te horen dat ik nog lichtjes op mijn kano moest maken en van Matthijs kreeg ik te horen dat er geen spatzeil beschikbaar/vindbaar was bij de door mij gereserveerde Eska. Dit “ Te Laat” vond ik vreemd daar we een rondje Leiderdorp gingen varen, we om 21:00uur moesten vertrekken, de zonsondergang voor die dag gepland stond op 22:03 uur en 20 minuten daarbij optellend (dat het echt donker wordt) kwam ik op zo’n anderhalf uur waarbinnen dat rondje toch makkelijk te doen moest zijn…….. toch?

Om mijn te verwachten vaarsnelheid iets naar beneden af te stellen, koos ik bij nader inzien in plaats voor een Eska toch maar voor een polo kano en ging uiteindelijk als eerste te water, zij het zonder verlichting. Een vriendelijke jonge blonde dame vroeg mij of ik haar verlichting wilde inschakelen, daar ze er niet bij kon. Het meermaals omschakelen en krachtig toespreken van het toestel gaf niet het beoogde resultaat. Kortom, de verlichting bleef uit. Een nader onderzoek wees uit dat er simpelweg geen batterijen in het apparaat aanwezig waren. Tja, dan mag je natuurlijk elektromonteur zijn, maar zonder stroom begin je toch niets ;o) Gelukkig was ik hiermee niet meer de enige die onverlicht de wijde wateren rondom Leiderdorp berimpelde.

Op de Does werd ik reeds toegesproken dat het toch niet zo handig was, dat ik in een polokano was gaan zitten en dat ik nog behoorlijk moest doorvaren om de groep bij te houden. Met deze aanmoedigende woorden zette ik een rustige zij het krachtige peddelslag in die zo te horen (een regelmatige alternerende waterruis op korte afstand van mijn boot) ook door Matthijs werd overgenomen. Verder niet meer achterom kijkende genoot ik van de natuur die mijn moedige poging om vlakwatervaarders bij te houden genadig aanschouwde in de vorm van een nest meerkoetjes. Ik heb nog nooit twee jonge watervogels onder de bescherming van hun moeder verbaasd en/of meelijwekkend zien kijken. Nadat ik dit tafereeltje had gade geslagen ging ik met eenparige beweging door met mijn queeste. Bij de Dwarswetering aangekomen kreeg ik zo te horen van wat grotere afstand een vraag: “He* j* haas*?”…… Haas? Waar? Kort nadat de woorden tot mij doorgedrongen waren heb ik de kano maar eens omgedraaid om tot de ontdekking te komen dat Matthijs een kleine achterstand had opgelopen. Verder kijkend bleek de rest van de groep halverwege de Does te varen. Toen Matthijs wat dichter bijkwam kreeg ik wederom te horen: “Heb je haast?”. “Nee ik heb geen haast, ik vaar gewoon een lekker en rustig tempo!” Een eenzame visser, ik had de goede man door zijn camouflage kleding niet eerder opgemerkt, gaf middels een gedempte doch niet minder dringende kreet aan dat mijn aanwezigheid op een halve meter afstand van zijn vislijnen niet echt gewenst was. Een “Goede avonden” en “Lekker weertje“ later nam ik een gepaste afstand van zijn visgerei om op de komst van Matthijs te wachten.

Ik gaf aan dat we maar op de groep moesten wachten, maar de warmte die ik in de kano en kleding had opgebouwd verdween gestaag, zodat we toch maar verder voeren.

Bij de Zijl aangekomen bleven we dit keer toch maar wachten op de groep. Een sanitaire stop en meerder minuten later verscheen de eerste van de groep feestelijk verlichtte kano’s onder de Driegatenbrug. Het was inmiddels redelijk donker aan het worden, daar de wolken zich boven ons dreigend samenpakte. Het positieve van dit alles was dat de vrolijke verlichting die een ieder op zijn kano had aangebracht nu duidelijk zichtbaar was. Toch jammer dat ik hiervoor geen tijd had genomen. Na een hernieuwde kennismaking met de leden der vlakwatergroep zette we gezamenlijk de tocht voort richting de Spanjaardsbrug. Bij de Spanjaardsbrug aangekomen hadden Matthijs en ik toch weer ongemerkt een behoorlijke voorsprong opgebouwd. Op de kruising van Zijl/RijnEnSchiekanaal en de Oude Rijn bleven we wachten. Vanaf deze locatie hadden we een mooi uitzicht op de gekleurd verlichtte kano’s die niet alleen door ons werd dit opgemerkt. Menig fietser die de brug overstak stopte even om dit wonderlijke schouwspel te bekijken. Ook voor de ramen van het door ons gepasseerde ouderen tehuis verschenen hoofden van de inwoners die waarschijnlijk het fijne wilde weten van deze vreemde toch grappige optocht.

De eerste die onder de brug doorkwam was Gezines. Met een kort: “Gaan we nog een rondje Leiden” van deze heer werd mijn hoop om snel terug te zijn bij ons drijvend clubgebouw de grond in geboord. Met verhoogde snelheid werd door een groep vlakwaterers de Oude Rijn opgevaren in de richting van de zee. Verbaast hierover zette Matthijs en ik de achtervolging in. De tocht werd voortgezet met verhoogde hekgolf door de haven, verschillende verstoord opkijkende, wild op en neer bewegende, eenden achterlatend. Helaas moesten ook een aantal sneller varende vlakwatervaarders het ontgelden. Geen van deze lieden had verwacht dat er op de langzaam tot stilstand stromende Oude Rijn nog van wildwater genoten kon worden. Op de plaats aangekomen waar de Oude en Nieuwe Rijn weer deel uitmaakte van de zelfde geul begon het inmiddels verduisterde doch niet minder dreigende samengepakte wolkendek te lekken. Wij gingen schuilen onder de fietsbrug tegenover Juffrouw Annie’s geboortedag. Dit ging precies twee minuten uitstekend, totdat een door regenwater verzadigd plankenbrugdek ons niet langer voor deze overdaad kon beschermen. Een grote hoeveelheid water liep in een keer via mijn nek mijn kanokleding in. Deze snelle afkoeling deed ons beide besluiten om toch maar een andere brug te zoeken. Na een kort verward gesprek met een aantal jongeren op de brug die vermoedelijk reeds een grote hoeveelheid Freddies vloeistof tot zich genomen hadden, werd de tocht voort gezet over de Nieuwe Rijn. Nu gelukkig, voor mij, in de richting van Basel. Tijdens de tocht over deze wateren werd de groep regelmatig opgemerkt door langslopende en fietsende nachtlevendeelnemers, wat in een aantal gevallen koddige tafereeltjes opleverde. Bij het Gangetje aangekomen, kon ik het niet laten om door de lange brug naar het Rapenburg op en neer te varen. Het geluid van het echoënde water onder deze lange brug en de reflecties van de veelkleurig verlichten kano’s die de T-splitsing van deze bruggen passeerde had stiekem een onheilspellend en beangstigend effect op mij. Gelukkig kon ik aan het eind van deze “tunnel” weer aansluiten in een groep onder een deken van gerust stelling. Het een en ander kwam mijn baldadigheid niet ten goede en ik werd dan ook uiteindelijk corrigerend toegesproken door onze inmiddels “lange ij” lijder, Tochtleider Jos.

Een stuk rustiger werd de tocht richting ons clubgebouw voorgezet, hier en daar uitgedaagd door een twee persoonskano bemand door Peter-Paul en Brenda en een paar anderen waaronder Ester, Jan en Mathijs. Nadat ook Petra nog een stuk werd geëscorteerd waren we inmiddels aangekomen bij de dwarswetering waar de stal werd geroken. De laatste druppel energie vond zijn weg naar mijn arm, rug en buikspieren en snel werd het laatste stuk van deze toch mooie tocht afgelegd.

Ruim na twaalven werd de steiger bereikt en snel werd dan ook uitgestapt om de enigszins verkrampte heupen en benen door de opgesloten zit in een polokano weer de vrije ruimte te geven. Onderweg vroeg ik mij af of de deur wel op slot gedaan was. Niemand kon mij hierover uitsluitsel geven, dus toen Gezines aan Matthijs meedeelde dat alleen loods 4, 5 en 6 zou worden geopend voor de vlakwatervaarders, liep ik naar de voordeur die gewoon los bleek. We mogen van geluk spreken dat we weinig ongenode gasten hebben op ons terrein als je er bij nadenkt dat van vele mensen sleutels, papieren en betaalmiddelen op dat moment voor het grijpen lagen, om over de bezittingen van de vereniging maar te zwijgen…………

De avond werd besloten met een gezellig samenzijn aan de bar met een hapje en een drankje. Ik was uiteindelijk om 02:00uur thuis. Veel later dan verwacht was. Niet minder voldaan…….

Toch maar eens vaker doen, maar dan voor de geruststelling van menig “korte ei” leiders in een trage vlakwater kano of in een veel langzamere K1 ;o)

Hans

Zondag 6 juni was het zo ver: Het eerste toernooi buiten de club voor de jeugd. Na een vroege verzameling van ongeveer 7 uur, begonnen we onze reis naar de thuishaven van Geert Wilders. Eén maal aangekomen, hadden we een prachtig uitzicht over de idyllische haven van Venlo. Overigens moest de haven bij het clubhuis nog worden uitgebaggerd. De eerste wedstrijd hadden we gespeeld tegen Viking Venlo F. Deze wedstrijd ging goed, ondanks het ruwe spel van de tegenspeler, speelden we toch gelijk. De tweede wedstrijd was niet bepaald een spetterend succes. Deze tegenstander, de Helmvaarders J, had beduidend meer ervaring in toernooien. De eerste helft ging goed, maar in de tweede helft toonden de tegenstanders toch beduidend sterker. Een verloren zaak. De derde wedstrijd, tegen Levitas, moesten we meteen na de tweede wedstrijd spelen. De eerste helft ging goed, we stonden toen dik voor, maar in de tweede helft werden de spelers moe verloren we nipt. De laatste wedstrijd moesten we weer tegen Viking Venlo F. Helaas hadden we deze verloren. We werden 6^e van het toernooi en kregen een stikker met “I Love Kanopolo” en natuurlijk een “ech Limburgse vlaaj”. We vonden dit een erg leuk toernooi en hebben veel geleerd.

Door de gebroeders van Engelen.