Nazomer op de Oosterschelde

“Wind Z 2 bft volgens windguru Zierikzee (Zeelandbrug). Er kan wat regen vallen , temp. 15 graden”

 Dat was wat vaarleider Walter ons ter voorbereiding had doorgegeven. We zouden een sleepclinic gaan volgen bij Schelphoek in de Oosterschelde. In de dagen ervoor was er flink wat regen gevallen, dus ik had niet alleen een stapel boterhammen maar ook veel droge kleding ingepakt, en voor de zekerheid ook mijn gloednieuwe regenponcho. Er had zich een klein groepje aangemeld van vijf fanatieke (enigszins) beginnende grootwatervaarders:  Fleur, Sophie, Jan Cees, Frank en ikzelf, vergezeld door Walter zelf en Maarten als assistent-vaarleider.

 We moeten ons op zondag, 17 september, midden in de nacht op de club melden (zo voelt het tenminste), maar bij aankomst worden we getrakteerd op een prachtige zonsopgang. Op naar Zeeland!

Tegen tienen arriveren we op de parkeerplaats van Schelphoek. We kleden ons snel om en Walter legt het programma van de dag uit. Plan is om eerst via de caissons in de baai naar de Roggenbank te varen, een enorme zandplaat die langzaam in de zee verdwijnt. Ondertussen kunnen we alvast beginnen met oefenen: in twee groepen van drie kayaks een treintje maken met lange sleeplijnen: de achterste vaart telkens naar voren en neemt de andere twee op sleep. Op de Roggenbak genieten we zittend op de schelpenberg van onze boterhammen, gekookte eieren en (in het geval van Jan Cees) tompoezen, gadegeslagen door enkele nieuwsgierige zeehonden. Wat een prachtige plek is dit, nooit geweten dat de zee hier zo mooi helder is! En wat nou regen, we moeten juist flink smeren om niet te verbranden in de zon!

Pauze op de Schelpenbank

Ondertussen wisselen we tips uit: waar laat je de karabijnhaak van je sleeplijn zodat deze zo snel mogelijk kan worden aangehaakt: aan een lusje aan je sleeplijn, je zwemvest, of (voor de Jack Sparrow wannabees) toch tussen je tanden? Daarna oefenen we nog wat verder: eerst dezelfde opdracht nog eens in een treintje van twee, en daarna sleept iedereen een stukje twee kayaks tegelijk. De eerste echte opdracht is om Walter te redden, die is omgeslagen en in blinde paniek niet meer luistert naar de opdrachten van Fleur. Er wordt een sleeplijn gelegd, en ik mag ondertussen samen met Fleur de boot van Walter ondersteunen, die erg zijn best doet om toch nog een keer om te slaan. We oefenen vervolgens nog een paar situaties: wat doe je als de drenkeling zijn boot kwijt is geraakt, en wanneer gebruik je nou het beste een korte, en wanneer een lange sleeplijn? Wanneer Walter opnieuw te water raakt tussen de caissons blijkt het te krap om hem ter plekke weer in de boot te krijgen: de ene helft neemt daarom de boot mee, en Walter mag bij Frank achter op de kayak.

Elke opdracht wordt na afloop geëvalueerd, met de feedback van Maarten die als kritische observeerder optreedt. Leiding nemen, orders geven, taakverdeling: het is wel duidelijk dat wij nog niet zo bedreven zijn, want het is regelmatig een georganiseerde chaos. Maar oefenen helpt en elke situatie maakt je een ervaring rijker. Er wordt ook flink gediscussieerd over de sleeplijnen van de club: hoe groot moet die karabijn nou zijn? Waarom blijven de lijnen steeds vasthaken in het tasje? Van welk materiaal worden de lijnen het beste gemaakt? Ik ben zelf voortdurend op zoek naar of mijn karabijn, of de sluiting, waarom hangt dat ding dan weer op mijn buik, dan weer op mijn rug? Terwijl ik eigenlijk een drenkeling moet redden, zit ik dus alleen maar met mijn spullen te hannessen. Dat kan toch handiger? Gelukkig heeft Fleur aangeboden om in het najaar een workshop “Maak je eigen sleeplijn” te organiseren. Je kunt dan onder begeleiding een sleeplijn maken, geheel naar eigen wens en inzicht. Ik kijk er nu al naar uit.

En omdat we niet voor niks met Waterborn Wally op pad zijn sluiten we de dag af met een zwemopdracht: gekleed in wetsuit en zwemvest, en met de kayak op sleeptouw zwemmen we terug naar Schelphoek. Na al dat zoutwaterhappen gaat er een patatje pinda ook nog wel in. Daarna moe maar voldaan terug naar de club, spullen afladen, en boten en spullen schoonspoelen.

 Uiteindelijk ben ik pas om half 10 thuis, en daarna moeten de kleren ook nog worden uitgespoeld en te drogen gehangen. Uitgeput rol ik uiteindelijk mijn bed in. Maar jeee, wat heb ik die nacht heerlijk geslapen, heel zachtjes deinend, alsof ik nog steeds in mijn kayak zit, op een mooie nazomerdag op de Oosterschelde….

Saskia

Voor alle foto’s klik hier

Verzamelen bij zonsopkomst

Varen tussen de Caissons door

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *