Kennismaken met grootwatervaren 27 augustus 2017

Terug van vakantie had ik er weer zin in. We gingen naar de Grevelingen, een water dat ik vooral kende van ónder het oppervlak.
We gingen met z’n 14-en en de tochtleidster was Manon, geassisteerd door Rein.
Ik had zin in vandaag. Op de club werd ik warm verwelkomd. Op de Munnikenplas lag de mist nog op het water, maar die zou al snel door de zon verdreven zijn. Het beloofde alleszins een mooie dag te worden.
Op naar Ouddorp. Bij De Punt aan het begin van de Brouwersdam, werden de kano’s van de trailer geladen, onder toeziend oog van de vooral in campers bivakkerende vakantiegangers. De dochter van Ab, Hélène, was er ook om ons uit te zwaaien en wat opnames te maken.
We werden gebriefd; bij elkaar blijven, peddel van de tochtleider verticaal betekende samenkomen voor overleg, peddel horizontaal; stilliggen. De kaarten werden uitgedeeld. We moesten eerst zelf uitrekenen welke koers over ongeveer welke afstand gevolgd diende te worden. Er was even verwarring over de schaal van de kaarten, waardoor sommigen twee keer zo ver als anderen zouden moeten varen!
Voor wat betreft het kompas, dat opgedeeld is in segmenten van 30 graden, met daartussen steeds slechts streepjes, was het advies om bij een koers liggend tussen een segment van 30° ongeveer het midden aan te houden. (Bij een koers van 80° houd je dus feitelijk bij benadering een koers van 75° aan; halverwege 60 en 90°).

Over de scherpe en ook erg gladde stenen werden de kano’s rond 10.30 uur te water gelaten, waarbij eenieder elkaar hielp. Jammer voor Leen, als laatste te water, waarvan de kano meteen al omging. Maar dat mocht de pret niet drukken, het weer was schitterend, dus een beetje nat worden was niet zo erg.
He was nagenoeg windstil. Startend op koers 135° werd naar de Zuidoostpunt van het eiland Hompelvoet gevaren, waarna de koers werd bijgesteld.
Tijdens het varen werd ook gelet op de bebakening en op zeil- en motorboten.  Overigens gingen de zeilboten met ongeveer dezelfde snelheid als dat wij gingen, zo weinig wind stond er.
Het eiland Hompelvoet was er al voor de afsluiting van de Grevelingen. Het is een natuurgebied, dat begraasd wordt door paarden, aangevuld zomers met koeien en kalveren. Gedurende het broedseizoen (15 maart t/m 15 augustus) mag het eiland niet betreden worden. Maar gelukkig voor ons mocht het nu dus wel.
Om bij de aanlegplaats te komen, moest door openingen tussen een soort ‘muurtjes’ doorgevaren worden. Terplekke kon het heel erg ondiep zijn, dus we moesten langzaam varen en erg alert zijn, zodat de kwetsbare bodems van de kano’s niet zouden beschadigen door de scherpe mosselen. Wel heel mooi dat ondiepe water, waar je tot op de bodem kon kijken!
Na wat discussie waar precies aan te leggen, gingen we aan wal. Frank trakteerde, ondanks dat hij niet jarig was, vanwege zijn verjaardag op gevulde speculaas! Lekker. Sophie probeerde de grazende paarden te verleiden om zich te laten aaien (niet).
Nadat iedereen gegeten, gedronken en geplast had, gingen we weer op weg. Er werd weer koers uitgezet, maar was vooral de bedoeling om zoveel mogelijk de groene tonnen aan te houden. We kregen onderweg gezelschap van een zeehond, die op veilige afstand van al die kanoërs regelmatig zijn kop boven water stak. Wel heel leuk en tevens een oefening in het af en toe achterom kijken.
Jan Cees probeerde zich te verstoppen onder een stuk rasta-achtig wier. Stond hem goed!

Rasta Jan Cees

En Sophie en Frank probeerden te kijken wie de ander het meest nat kon maken.
Op het eind werd nog een korte sleepoefening gedaan; maar 4 kano’s door één persoon laten slepen was toch wel een beetje veel van het goede.
Aan het eind, rond 15.45 uur, stond Ab’s dochter Hélène met een wijntje klaar voor de beginnende grootwatervaarders (Rik en Jeroen), maar ook voor de rest. Wat een ontvangst! Met z’n allen werd alles weer opgeladen en werd de tocht huiswaarts aangevangen. De kano’s, dekzeilen en wat dies meer zij moesten daar nog ‘ontzilt’ worden.

Rondje Hompelvoet

Uiteindelijk hebben we (ik) 17,6 kilometer gevaren, met een gemiddelde snelheid van 3,2 kilometer per uur  (vaarsnelheid meest zo’n beetje 6 kilometer per uur, drijvende pauzes drukten de gemiddelde snelheid).  (bron: app My Tracks)
(Voor diegenen die het nog eens na willen rekenen op de kaart: Tot de 1e koersverlegging was het ruim 3 kilometer, tot de rust op Hompelvoet 6,3 kilometer.)

 

 

Aanbevelingen:

Jaap altijd in de gaten houden!

– ruim  van tevoren je spullen thuis inpakken
– voetsteunen op goede hoogte
– goed zonnebrand smeren
– niet eigenwijs toch een kort anorak aantrekken bij zulk mooi weer
– luisteren naar de tochtleider, ook al meen je een betere doorgang ontdekt te hebben
– zeehonden misschien toch maar niet op je dek wensen, zijn wilde beesten (die kunnen bijten)
– af en toe omkijken, ook aan het eind van een tocht, ook als je denkt dat er alleen maar gedold wordt
– raadgevingen, soms even teveel van het goede, als goedbedoeld beschouwen
– ook als je niet jarig bent, is trakteren welkom!
– en voor de niet-Grootwatervaarders: gewoon een keer meegaan, is zo leuk!

Het was weer een prachtige tocht. Weliswaar op groot water, maar er waren minder golven dan op bijvoorbeeld de vlakwatertocht door de Amsterdamse grachten. Had van mij best wel wat meer gemogen (had ik een jaar eerder niet gezegd). Nu al weer zin in de volgende grootwatertocht.

Birgit

Voor alle foto’s klik hier

Dit bericht is geplaatst in Grootwater, Verslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *