Nieuwkoopse Plassen

Ik werd vanochtend ruw gewekt door mijn man: ‘Moest jij niet om half 7 op?’ Nee dus, ik had nog ruim een half uur kunnen slapen! Maar behoorlijk wakker geschrokken, bang dat ik me verslapen had, maar een kop koffie gezet. Ik kon dus lekker op mijn gemakkie doen, tijd zat.

Na twee keer meegegaan te zijn met een grootwatertocht had ik besloten nu maar eens een rustige tocht mee te gaan: een vlakwatertocht door één van de mooiste natuurgebieden van Nederland, de Nieuwkoopse Plassen.

Om half 9 was het verzamelen bij de vereniging en kano’s opladen. We zouden met 16 kanoërs zijn. Waarvan een aantal al heel erg lang lid waren! En ik met één jaar ervaring nog maar een beginneling.
In Noorden kleedden we ons om tegenover de kerk om daarna snel in de Vlietsloot te water te gaan.  Jaap, de vaarleider, maakte nog wat afspraken zodat we in de vele smalle slootjes elkaar niet kwijt zouden raken.

Aanvankelijk was het weer wat wisselvallig, met af en toe regen. Maar gelukkig soms ook af en toe zon. En oh, wat was het mooi hier. En zo rustig!
Behalve dat je heel veel verschillende vogels hoorde – maar vaak niet zag – was er alleen het geluid van de peddels in het water te horen. En van de rustig gevoerde gesprekken. Dan snap je meteen waar het gezegde ‘kabbelende gesprekken’ vandaan komt. En ok, af en toe was er ook een overvliegend vliegtuig. Er waren veel ganzen, buizerd(s), kieviten, een ‘biddende’ slechtvalk. En later een (dezelfde?) slechtvalk op een paal met zijn prooi. Helaas geen otter.

Op één van de eilandjes werd aangelegd. De door Hilde gebakken kruidkoek vond gretig aftrek. Lekker hoor!
Wel grappig zo’n ‘bewegend eiland’ van laagveen.
Het volgende deel van de tocht voerde ons door slootjes langs het laagveenmoeras, naar soms plotseling een open plas. Soms met een aantal kanoërs naast elkaar, maar soms ook in een rij achter elkaar, omdat het gewoon smal was. Grappig om dan alleen maar peddels boven het laagveen uit te zien steken en daaraan te zien hoever de groep uitgerekt is.

Voor de tweede stop moest een behoorlijke plas overgestoken worden, waar ook de wind vrij spel had. Nadat we in de luwte gepauzeerd hadden, staken we dezelfde plas een andere kant op over, met nu de wind van opzij. Met golfjes. Maar met de inmiddels opgedane ervaring en attente medetochtgangers was het wel gewoon weer leuk.

Het laatste stuk, steeds weer van richting veranderende route, door prachtige slootjes, met de zon, die zich inmiddels liet zien, was de kers op de taart.
We zijn niet verdwaald. En we zijn niemand kwijtgeraakt. En we hebben een verschrikkelijk mooie tocht door een prachtig natuurgebied gemaakt.
Dankjewel Jaap.

Birgit
Foto’s van Alex. Voor alle foto’s zie hier.

Dit bericht is geplaatst in Verslagen, Vlakwater. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *