Zaterdag morgen de wekker om 5:00. De mail die vanuit de organisatie van kanosaluut werd verstuurd over de instapprocedure deed het ergste vermoeden. Kleine steiger, veel kajakkers, geen ruimte en vooral geen tijd te verspillen, 4 afvaarten per minuut moest er gehaald worden om iedereen op tijd in het water te krijgen.
Maar zoals ik al vaak merk bij deze sport is alles ter plaatse erg gemoedelijk. Niets van stress te merken, vriendelijke mensen en alles verloopt soepel. We liggen rond 7 uur in het water en rond half acht vertrekken we richting het IJ met een kleine groep. Daar aangekomen moeten we nog wachten op de 2e groep kajakkers en de grote groepen die elders in Amsterdam aan hun tocht zijn begonnen.
Om even voor half negen is het dan zover, zo’n 380 kajakkers echt een geweldig gezicht. Van Canadees tot Groenlandse kajak en van de extreem lange zeekajak tot de draken boot. Er wordt een enorm vlot geformeerd en onder begeleiding kunnen we vertrekken naar de grote Tall ships waarvoor we zijn gekomen.
De schepen kunnen we vanuit het water dicht benaderen. Door het verschil tussen kajak en tall ship zijn schepen als de Sørlandet en Amerigo-Vespucci nog imposanter. Wat een enorme hoogte als je op de waterlijn naar het puntje van de mast kijkt. Om ongeveer tien uur is het rondje gevaren en gaan we op weg naar het marinekamp voor koffie en sanitaire stop. Ook hier bewijst de kajak cultuur weer hoe het moet. Zonder vragen wordt iedereen uit het water geholpen en worden de boten op de kant gehesen.
Na de koffie neemt Jos het heft in handen en samen met Rein leidt hij de groep Rijnlanders over de drukke Amstel dwars door Amsterdamse grachten via een toeristische route terug naar het punt waar het allemaal begon.
Al met al een dag om niet snel te vergeten en zeker over vijf jaar te herhalen.
Peter Paul Hartevelt
