1 november was de eerste zwembad kanodag van dit winterseizoen. Maar ja wat moet je nou als vlakwatervaarder in zo’n zwembad? Want bij de eerste peddelslag ben je al aan de overkant. En toch was het ontzettend leuk en na afloop was ik nog moe ook en ontdekte de volgende dag dat ik spieren had gebruikt die ik normaal niet zo intensief gebruik. En dat kwam niet van het kanoen. Het ging feitelijk allemaal over veiligheid en wat te doen als je op een kwade dag toch eens omslaat omdat je te laat was voor de lage peddelsteun of deze niet goed hebt uitgevoerd. Dan zijn er toch nog mogelijkheden om niet uit je boot te hoeven en, weliswaar met een nat bovenlijf, je tocht te kunnen vervolgen. Tja als je eenmaal zover bent omgeslagen dat je met één oor in het water ligt dan is er nog zelfredding mogelijk als je de “hoge steun” goed uitvoert. En dat kun je zo heerlijk oefenen in het zwembad. Lekker warm water en ondiep, waardoor onze nimmer aflatende hulpvaardige instructeurs Mathijs en Gezinus steeds vlakbij waren om te assisteren en je stap voor stap de techniek bij te brengen. Binnen één les had ik het onder de knie, of beter gezegd in de heupen, want daar ligt het begin van je zelfredding. Meer wil ik er niet over uitleggen, want je moet het gewoon zelf doen en ervaren en dat gaat erg lekker in dat lauwe water. Maar ja één zwaluw maakt nog geen zomer, dus de volgende keer weer oefenen en proberen de beweging er goed in te bakken. En als het nou te laat is voor de hoge steun omdat je inmiddels al twee natte oren hebt dan kun je altijd nog (proberen te) eskimoteren. Zo blijft er weer een volgend leerdoel waarvan ik de einddatum nog niet wil vermelden.
Overigens, er was ook tijd ingeruimd voor iedereen om, met een spelkarakter, te varen in het diepe bad. Daar zijn we als vlakwatervaarders echter niet aan toe gekomen. Maar de volgende keer kan die “hoge steun” daar nog wel eens heel goed van pas komen!
Rob Spaan
