UPDATE: Ericalaan onder A4 weer open

Er wordt druk gewerkt aan de verdiepte ligging van de A4. Dat heeft enige overlast tot gevolg voor de toegang tot de vereniging. Vanaf 16 november is het tunneltje onder de A4 niet meer te gebruiken. Vanaf dat moment kan via de boomgaardlaan langs de jachthaven het weteringpark worden bereikt. Omdat vanaf 16 november ook de Ericalaan wordt afgesloten, is een omleiding via de Hoofdstraat noodzakelijk.

Route beschrijving:

• Ga vanaf het tunneltje bij A richting de Ericalaan.
• Volg vanaf de Ericalaan de omleidingsborden richting de Oranjewijk/Mauritssingel (Via Hoogmadeseweg, Hoofdstraat,Frederik Hendriklaan, Irenestraat naar de Mauritssingel).
• Ga vanaf de Irenestraat linksaf naar de Mauritssingel en vanaf de mauritssingel net voor de A4 rechtsaf de Boomgaardlaan in richting de jachthaven.
• Aangekomen bij Punt D, ga recht door (langs het water) tot het weteringpark en ga aan het einde van de haven rechtsaf.
• Ga recht door (langs het water en aan de linkerhand het schaatscomplex) tot de kanovereniging aan de rechter kant.
• Je kan parkeren bij de witte container of op de parkeerplaats links voor de schaatsvereniging (stukje terug als je bij de container staat)

Kijk voor meer informatie en de nieuwe situatieschets de pdf Wijziging Toegang Weteringpark

Wat begon als een erg regenachtige dag, eindigde met zon en chocomelk.

Vandaag gingen we namelijk naar het strand om lekker uit te waaien. Nadat we in de file hadden gestaan (het is notabene zaterdag ochtend en het regent) kwamen we koud aan in Katwijk, waar meteen een vlieger parade te voorschijn kwam. Dat was een spannende en leuke ervaring. Zeg dat wel. De grootste uitdaging was Jurriaans vlieger, die er voor zorgde dat er naast vliegers ook kinderen voorbij vlogen. Naast vliegers waren er ook de nodige frisbees en ballen aanwezig.

Na een paar uur plezier gingen we terug naar de club, waar warme chocomelk (met dank aan Bob) en brownies (met dank aan Jeanette) werden verorberd. Al met al was het een zeer geslaagde ochtend zeg dat wel.

Mees en Liza

Foto’s van dit evenement vind je op de fotopagina

1 november was de eerste zwembad kanodag van dit winterseizoen. Maar ja wat moet je nou als vlakwatervaarder in zo’n zwembad? Want bij de eerste peddelslag ben je al aan de overkant. En toch was het ontzettend leuk en na afloop was ik nog moe ook en ontdekte de volgende dag dat ik spieren had gebruikt die ik normaal niet zo intensief gebruik. En dat kwam niet van het kanoen. Het ging feitelijk allemaal over veiligheid en wat te doen als je op een kwade dag toch eens omslaat omdat je te laat was voor de lage peddelsteun of deze niet goed hebt uitgevoerd. Dan zijn er toch nog mogelijkheden om niet uit je boot te hoeven en, weliswaar met een nat bovenlijf, je tocht te kunnen vervolgen. Tja als je eenmaal zover bent omgeslagen dat je met één oor in het water ligt dan is er nog zelfredding mogelijk als je de “hoge steun” goed uitvoert. En dat kun je zo heerlijk oefenen in het zwembad. Lekker warm water en ondiep, waardoor onze nimmer aflatende hulpvaardige instructeurs Mathijs en Gezinus steeds vlakbij waren om te assisteren en je stap voor stap de techniek bij te brengen. Binnen één les had ik het onder de knie, of beter gezegd in de heupen, want daar ligt het begin van je zelfredding. Meer wil ik er niet over uitleggen, want je moet het gewoon zelf doen en ervaren en dat gaat erg lekker in dat lauwe water. Maar ja één zwaluw maakt nog geen zomer, dus de volgende keer weer oefenen en proberen de beweging er goed in te bakken. En als het nou te laat is voor de hoge steun omdat je inmiddels al twee natte oren hebt dan kun je altijd nog (proberen te) eskimoteren. Zo blijft er weer een volgend leerdoel waarvan ik de einddatum nog niet wil vermelden.

Overigens, er was ook tijd ingeruimd voor iedereen om, met een spelkarakter, te varen in het diepe bad. Daar zijn we als vlakwatervaarders echter niet aan toe gekomen. Maar de volgende keer kan die “hoge steun” daar nog wel eens heel goed van pas komen!

Rob Spaan