Waterpolo in een kano

Bron: Leidsch Dagblad, donderdag, 29 juli 2004 door Erik-Jan Berendse,

Wanja van Oudenallen: “Natuurlijk wil je van Duitsland winnen.” Foto: Hielco Kuipers

Een gelukwens van de koningin Beatrix, felicitaties van de voorzitter van het NOC/NSF en een versierde woning thuis in Voorschoten. Het is duidelijk, Wanja van Oudenallen is wereldkampioen kanopolo. De Leidse brandweerman won vorige week in Japan tijdens het WK alle wedstrijden met de Nederlandse ploeg. In een bloedstolende finale werd Duisland met 5-4 verslagen. Die zege was goed voor de eerste wereldtitel ooit van Oranje.

Van Oudenallen (31) zit vanaf zijn zestiende in een kano en speelt bij de Leiderdorpse kanovereniging Rijnland. “Als mij wordt gevraagd wat kanopolo is, zeg ik altijd: “dat is waterpolo, maar dan in een kano”. Er wordt gespeeld op een veld van maximaal 35 bij 25 meter op open water, maar in een zwembad kan ook. Een ploeg bestaat uit vijf spelers inclusief een vliegende keeper. Een wedstrijd duurt twee keer tien minuten, er staan twee scheidrechters op de kant en bij een gele kaart moet je twee minuten het veld uit.” Het klinkt simpel, maar dat is het niet, “Zo heb je al twee jaar nodig om de kano onder de knie te krijgen. Het onder water draaien om de lengteas – het eskimoteren – wenden, snelheid maken en stoppen. Daarnaast is tactisch inzicht vereist en moet je over een goede conditie beschikken. Tien keer trainen in de week is geen uitzondering, niet alleen in de kano, maar ook met looptrainingen en in het krachthonk. En op belangrijke toernooien worden wedstrijden van tegenstander op de video opgenomen en geanalyseerd.” Van Oudenallen moest zelf 1500 euro betalen om aan het WK in Japan deel te nemen, “Kanopolo is geen olympische sport dus is er weinig financiële steun. Gelukkig was er wel een aantal sponsors, anders was deelname aan het wereldkampioenschap nog duurder uitgevallen. “Zo kost een kano 1300 euro en een peddel al gauw 300 euro. Tijdens het WK zijn er drie gebroken. Door veel te sparen heb ik geld opzij gelegd voor Japan, maar een aantal jonge jongens in het Nederlands team heeft geld van hun ouders geleend.” Het EK vond van 21 tot en met 25 juli plaats op een meer bij Miyoshi op ongeveer een uur vliegen van Tokio. “We vlogen al op 16 juli naar Japan”, verteld Van Oudenallen. “In het begin was het wennen aan de hitte van 35 to 40 graden en soms was het er ook vochtig. Het was er allemaal prima georganiseerd en we werden vervoerd van het hotel naar het meer en terug in touringcars. “Nederland won op het WK achtereenvolgens met 7-3 van Ierland en 7-2 tegen Nieuw Zeeland. Daarna werd gastland Japan met 7-2 opzij gezet, Australië met 8-2 weggespeeld en Frankrijk met moeite verslagen: 3-2. Ook Taiwan moest er aan geloven: 9-3. De finale tegen de Duitsers was meer dan spannend. Nederland nam steeds een voorsprong maar de Duitsers vochten traditiegetrouw sterk terug. Uiteindelijk werd het 5-4. “Natuurlijk ben je voor zo’n finale extra gespannen en natuurlijk wil je van Duitsland winnen”, aldus Van Oudenallen. “Maar de sfeer tussen de deelnemende teams is goed. We gaan heel vriendschappelijk met elkaar om.”

Toch kan het er in een wedstrijd hard aan toe gaan. “Zo is het verboden haaks op een tegenstander aan te varen”, legt Van Oudenallen uit. “En je mag ook niet met de peddel op de hand van een tegenstander slaan, of met de peddel de boot van een tegenstander tegenhouden. Er zij drie wisselspelers die constant het veld in mogen. Daarbij wordt wel opgelet of de speler die gewisseld wordt al het veld uit is. Gebeurt dat niet dan speel je twee minuten met een man minder. De Duitsers maakten die fout tegen ons in de finale waardoor zij tijdelijk met een man minder speelden. Maar ze scoorden in die periode wel.” Over twee jaar is het volgende WK in Nederland, op de Bosbaan in Amsterdam. Van Oudenallen weet nog niet of hij op topniveau wil doorgaan tot en met 2006. “Ik blijf zeker bij Rijnland spelen, maar over het Nederlandse team twijfel ik nog. De combinatie werk en gezin gaat zwaar wegen. Door mijn werk als brandweerman heb ik veel diensten kunnen ruilen, waardoor ik kon trainen en aan toernooien kon deelnemen. En wil je aan de top blijven, dan moet je elke dag in de kano zitten, nog afgezien van de andere trainingen. Ik moet een eerlijke keuze maken en me afvragen of ik dat nog kan waarmaken. En mocht het antwoord op die vraag nee zijn dan moet je plaats maken voor een jonger iemand die dat wel kan en wil. Ik ben bij eerdere WK’s twee keer tweede en een keer zesde geworden en nu heb ik dan eindelijk die titel. Na al die jaren ben ik daar heel blij mee.”

Bron: Leidsch Dagblad, woensdag, 21 juli 2004

Leiderdorper Jacques Webbers staat met kanopoloploeg wereldtop

Door Sven Remijnsen

Kanopolo-bondscoach Jacques Webbers. Foto: GPD/Ramon Mangold

Leiderdorp – Tien keer per week trainen en op eigen kosten naar het wereldkampioenschap in Japan: spelen in het Nederlands kanopoloteam vraagt veel opoffering. Acht bevlogen krachtpatsers beginnen donderdag op een meer in Miyoshi aan de jacht op hun eerste WK-goud. Een grote missie in een kleine sport, die zeeën van tijd kost en sloten met geld. De maniakale manier waarop een aantal internationals kanopolo bedrijft , gaat bondscoach Jacques Webbers soms te ver. Webbers (40) speelde in de jaren negentig zelf in het nationale team en maakte als coach met Nederland de sprong naar de wereldtop. Dat zijn ploeg mondiaal meetelt, schrijft hij onder aan een generatie harde werkers. “We hebben een groep die bereid is dagelijks te trainen. Sommige jonges hebben hun hele leven ingericht op de sport. Daar heb ik veel respect voor. Het maakt het voor een klein land als Nederland mogelijk om toch een grote rol te spelen.” Hij noemt Erwin Roos als voorbeeld. De keeper, topscorer én sterspeler, die zijn vrienden vaak alleen in de winter ziet, als zijn traningsregime even iets minder strak is. Webbers: “Als je kijkt naar wat de spelers moeten doen om een EK of een WK te halen, dan is kanopolo meer topsport dan voetbal.

Mijn spelers hebben alles over voor hun sport. Kanopolo is explosief, het komt aan op pure kracht. Fysiek wordt enorm veel van ze bevraagd, ze moeten superfit zijn. Maar je traint voor een wedstrijd van twee keer tien minuten, dan kun je ook te ver gaan.” En dat is een sport waarvan het bestaan nauwelijks bekend is. Nederland telt een paar honderd actieve kanopoloërs, die zich concentreren in de bolwerken Deventer, Alkmaar, Haarlem, Groningen en Webbers woonplaats Leiderdorp. Voor het grote geld hoeven ze het niet te doen. Een kano kost gemiddeld 1500 euro en gaat met een beetje geluk maximaal twee seizoenen mee. Peddels zijn nog sneller versleten. Dankzij een subsidie van NOC/NSF moeten de spelers niet de gehele WK-trip zelf bekostigen, maar de eigen bijdrage bedraagt nog altijd 1500 euro. Een forse kostenpost, zeker als je een vriendin hebt die in het vrouwenteam speelt en daarmee eveneens naar Japan reist voor het WK, zoals in het geval van Erwin Roos. Voor wie de trip niet kan betalen, wordt door de bond een regeling getroffen. “Het uitgangspunt is dat iedereen in staat moet zijn om mee te gaan”, zegt Webbers.

Sportief gezien staat Nederland er stukken beter voor. Verliezend finalist bij de WK’s van 2000 en 2002 en vorig jaar Europees kampioen na winst in de eindstrijd op Duitsland. Het was de eerste internationale titel voor Oranje, dat in de voorbereiding op het WK finale plaatsen haalde in belangrijke toernooien in Duitsland en België. Beiden keren was Frankrijk de tegenstander. Nederland verloor in Essen, waar twee jaar geleden ook de WK-finale werd verloren van Engeland, maar won in Mechelen.

Nederland, in Miyoshi ingedeeld in een groep met Spanje, Ierland, Japan en Nieuw-Zeeland, is met de Fransen dan ook favoriet. “Vier jaar geleden gingen we voor een medaille, twee jaar geleden voor de finale, dus vind ik dat we nu goud moeten halen”, stelt de bondscoach onomwonden. “Met brons zal ik ditmaal niet blij zijn.”

Een olympische status voor kanopolo is nog ver weg. Volgend jaar staat de sport op het programma bij de World Games in Duitsland. In 2006 is het de bedoeling dat Nederland het WK organiseerd op de Bosbaan. “Dat moet de sport hier een grote impuls geven”, zegt Webbers. “We kennen weliswaar weinig pieken en dalen, maar we komen niet verder.”

Webbers heeft zijn hart verpand aan kanopolo. Ook als bondscoach komt hij tijd tekort. “Dat is het probleem als je deze sport als topsport hebt beoefend: “Het is alles of niets. Je moet blijven investeren.” Hij vindt kanopolo ‘een leuk kijkspel’, waarbij iedereen kan aanvallen en verdedigen. Niet voor niets is de keeper vaak de belangrijkste speler; hij houdt ballen tegen en gooit ze in de tegenaanval in het andere net. De ‘Hollandse school’ dient, evenals in het voetbal, als leidraad. Webbers: “Nederland speelt het aanvallenst van allemaal.”